tag:blogger.com,1999:blog-91902321820997226052011-04-22T04:03:05.223+06:30friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.comBlogger1491100tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-78228280879956465762009-03-26T10:15:00.001+06:302009-03-26T10:16:40.161+06:30<b><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One; color: rgb(51, 204, 0);"></span></b><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"><br /><br />ေမာင့္ခ်စ္သက္၏၊ လက္ဖ၀ါးႏု<br />ေသြးဥေရာင္လႊမ္း၊ ၀ါဂြမ္းႏွယ္အိ<br />ကိုင္မထိရက္၊ ခြ်န္ထက္လက္သဲ<br />ေဆးေရာင္ျမဲျခယ္၊ ပ်က္ျပယ္မရွိ<br />ႏုနယ္ဘိေတာင္း၊ ေဖါ့ဖေယာင္းႏွယ္<br />ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြယ္လြ<br />အလွျပည့္ႏွက္၊ ခ်စ္သူ႔လက္။<br />ေမာင့္မိခင္၏၊ ညိဳလြင္ျပာႏွမ္း<br />မာၾကမ္းကဲြအက္၊ လက္ဖ၀ါးျပင္<br />ရင့္ေရာ္သြင္မွာ၊ ဆယ္ျဖာလက္ေခ်ာင္း<br />ျပည့္ေဖါင္းမညက္၊ ညံ့သက္မႈကင္း<br />ေရာင္ဆင္းညႈိးမဲ၊ လက္သဲငံုးတိ<br />ေခ်းေညႇာ္ျပည့္မြ<br />အလွပ်က္ျပယ္၊ အေမ့လက္။<br /><br />ေဖါင္းအိႏုညက္၊ ခ်စ္သူ႔လက္ႏွင့္<br />ေရာ္ရင့္ၾကမ္းခက္၊ အေမ့လက္တြင္<br />သိျမင္လာရ၊ “အလွ” “အလုပ္”<br />ခဲြထုတ္ေခ်မိ၊ အေမ၏လက္<br />အလုပ္လက္သည္<br />အသက္တမွ်၊ မနားရေခ်<br />ဘ၀ခရီး<br />သားသမီးတြက္၊ ထိုလက္အစြမ္း<br />ဘ၀လမ္းတြင္၊ လွပန္းဆင္ခဲ့<br />အားမာန္ဖဲြ႔ရစ္၊ သည္အျဖစ္ေၾကာင့္<br />အခ်စ္၏လက္၊ ေျပာင္းသြယ္ညက္ေစ<br />အေမ၏လက္၊ အလုပ္လက္သာ<br />ႏွစ္သက္ ဂုဏ္ယူ ဘြယ္တကား။<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One; color: rgb(0, 153, 0);">သက္</span><br /><span style="font-size: 12pt; font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-7822828087995646576?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-58440775834881856182009-02-24T16:29:00.001+06:302009-02-24T16:33:17.072+06:30<div style="text-align: justify;">သူငယ္ခ်င္း<br />ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ ကြၽန္ေတာ္ မိတ္ဆက္ပါရေစ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အသက္ ၂၃ႏွစ္ျပည့္တာေတာင္ ရည္းစားမရွိေသးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေပါ့။ ရည္းစား မရေသးတာက မရွာလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ရွာတာမွ ကြၽန္ေတာ့္အသက္ ၁၆ႏွစ္ျပည့္ကတည္းက ရည္းစားလိုခ်င္လို႔ လိုက္ရွာေနတာပါ။ အဲဒီေနရာမွာ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ဂ်ီးမ်ားတယ္ဗ်။ ငယ္ငယ္က ဖြါးဖြါးတို႔ ေျပာျပထားလို႔ မိန္းမတို႔၏ ေကာင္းျခင္း ငါးျဖာကိုသိေနတယ္ေလ။ ဒဲဒီေတာ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရင္ ဖြါးဖြါးေျပာတဲ့ ေကာင္းျခင္းငါးျဖာနဲ႔ ျပည့္မျပည့္ ခ်င့္ခ်ိန္ၾကည့္ေနေတာ့ ရတာမလို လိုတာမရ ျဖစ္ေနရတာေပါ့ဗ်ာ။<br /><br /><span id="fullpost">ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မိန္းမတို႔၏ ေကာင္းျခင္း ငါးျဖာအေၾကာင္း ၾကဳံတုန္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ မိန္းမတို႔၏ ေကာင္းျခင္း ငါးျဖာဆိုတာ ဆံပင္၏ေကာင္းျခင္း၊ အသားအရည္၏ ေကာင္းျခင္း၊ အ႐ိုး၏ ေကာင္းျခင္း၊ အေသြး၏ ေကာင္းျခင္း၊ အရြယ္၏ ေကာင္းျခင္း တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ အက်ယ္ဖြင့္လဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဆံပင္၏ေကာင္းျခင္း ဆိုတာကေတာ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ဆံပင္ဟာ ထံုးထားရာမွ ျဖည္ေလွ်ာ့လုိက္လွ်င္ ေျခမ်က္စိထိ ရွည္လွ်ားၿပီး ဆံပင္ရဲ႕ အဖ်ားဟာေကာ့လန္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အသားအရည္၏ ေကာင္းျခင္း ဆိုတာကေတာ့ သီခ်င္းကေလးေတာင္ ရွိပါေသးတယ္ ေရႊမႈံစားၿပီး ေမႊးဖြါးသလားလို႔ ေမးရမေလာက္ ပါပဲတဲ့။ အ႐ုိး၏ ေကာင္းျခင္းကေတာ့ သြားကိုၾကည့္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ၾကပါတယ္။ သူရဲ႕သြားေလးေတြဟာ ျဖဴေဖြးၿပီး ပုလဲလံုးညီ ႀကိဳးနဲ႔သီသို႔ ညီညီညာညာ ရွိေနရမယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ အေသြး၏ ေကာင္းျခင္းကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြဟာ ရဲရဲနီေနရမယ္၊ ေနာက္ သြားဖံုးေလး ေတြကလည္း ရဲရဲနီေထြးေနရပါမယ္။ အရြယ္၏ ေကာင္းျခင္းကေတာ့ ငယ္ရြယ္တဲ့ ဂုဏ္ကိုလည္း ဆိုသလို အသက္အရြယ္ တင့္တယ္ျခင္း၊ ကေလးေမြးၿပီး သားေတာင္မွ အပ်ဳိနဲ႕ ခြဲျခားမရေလာက္ေအာင္ ပါပဲတဲ့ဗ်ာ။<br />အဲဒီေတာ့ ဖြါးဖြါးေျပာတဲ့ ေကာင္းျခင္း ငါးျဖာနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ မိန္းကေလးမ်ဳိး ဘယ္မွာမ်ား ရွာရပါ့မလဲ။ ပထမဦးဆံုး ျဖစ္တဲ့ ဆံပင္၏ ေကာင္းျခင္းနဲ႔ပင္ လက္လန္သြားရၿပီ မဟုတ္လား။ အခုေခတ္ ေကာင္းမေလးေတြက ဆံပင္ဆိုရင္ ျဖတ္လိုက္၊ ဆက္လိုက္၊ ေျဖာင့္လိုက္၊ ေကာက္လိုက္နဲ႔ တခါခါ သူတို႔ေတြကို မွတ္ေတာင္ မမွတ္မိေလာက္ ပါပဲဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး အေသြး၏ ေကာင္းခ်င္းကို ၾကည့္ရေအာင္ကလဲ ႏႈတ္ခမ္းနီ အၿမဲဆိုးထားေတာ့ ဘယ္လိုမ်ား ဆံုးျဖတ္ရမလဲ မသိရေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ လူတိုင္းလူတိုင္း အေကာင္းဆံုးကိုပဲ လိုခ်င္ၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လမ္းၾကံဳလို႔ ေကာင္းျခင္း ငါးျဖာနဲ႔ ျပည့္ဆံုတဲ့ မိန္းကေလးမ်ား ေတြ႕ခဲ့ရင္ လက္တို႕ၿပီး သတင္းေပးပါလို႔......။ <br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">ေရႊေသြး</span><br /></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-5844077583488185618?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-31278630323405147412009-02-24T16:22:00.001+06:302009-02-24T16:24:46.962+06:30<span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဘာသာေရးမွာရွိတယ္။ စိတ္ကို အေလ့အက်င့္ လုပ္ရာက ရႏိုင္တယ္။ တျခားလူေတြကို အက်ဳိးျပဳတာ၊ စိတ္တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းတာေတြက ရႏိုင္တယ္။ စိတ္နဲ႔ နွလံုးထပ္တူထပ္မွ် ျဖစ္တဲ့အခါ ခႏၶာကိုယ္တြင္းမွာ ခ်မ္းသာသုခကို ေတြ႔ရတယ္။<br /></span><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >သက္</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-3127863032340514741?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-3432001651715630222009-02-24T15:34:00.003+06:302009-02-24T16:25:54.554+06:30<div style="text-align: justify;">ခ်မ္းသာသုခေၾကာင့္ ဘ၀မွာ ေနေပ်ာ္ေနၾကတာ၊ တကယ္လုိ႔သာ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ အျပည့္ျဖစ္ေနမယ္ဆုိရင္ ဘ၀မွာ ေနရတာ အဓိပၸာယ္မရွိဘူး။ လူသားေတြ အေနနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ တန္ဖုိးထားမႈ ကြာျခားၿပီး ရည္မွန္းခ်က္ေတြလည္း ျခားနားၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ လူေတြက ေငြရရင္ ခ်မ္းသာတယ္လုိ႔ဆုိၿပီး ေငြေတြ အမ်ားႀကီး ရခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေငြေတြ အမ်ားႀကီး ရလာတဲ့အခါ ပိုၿပီး ဒုကၡေရာက္တတ္တယ္။ `ေငြေၾကာင့္ လူေတြ ေသရတယ္´ဆိုတဲ့ ဆုိ႐ိုးစကားအတုိင္းပဲ။ အဲသလိုဆုိ ဥစၥာဓနဟာ ဘယ္မွာ ခ်မ္းသာ ေစလို႔လဲ။<br /><br /><span id="fullpost">တခ်ဳိ႕ လူေတြက မိသားစုေတြရွိရင္ ခ်မ္းသာတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိသားစု၀င္ေတြ တစ္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ အဆင္မေျပျဖစ္တဲ့အခါ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ေနၾကရင္ ဘယ္မွာ ခ်မ္းသာ ႏုိင္မလဲ။ တခ်ဳိ႕လူေတြက အခ်စ္ရွိရင္ ခ်မ္းသာတယ္လုိ႔ထင္ၿပီး အခ်စ္ေနာက္ကို အသည္းအသန္ လိုက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္နဲ႔ အမုန္းဆုိတာကလည္း အျမႊာျဖစ္ေနေလေတာ့ အခ်စ္ဟာ အမုန္းအျဖစ္ အလြယ္တကူ ေျပာင္းလဲသြားတတ္တယ္။ ခ်စ္ေလေလ၊ မုန္းေလေလ ျဖစ္တတ္တယ္။ ခ်စ္သူေတြ၊ ဇနီး ေမာင္ႏွံေတြ ခြာၿပဲတဲ့အခါ တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ အဆုိးဆံုး ရန္သူေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း သံေယာဇဥ္ မရွိဘဲေနတာက ပိုေကာင္းတယ္။<br />တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ၾသဇာအာဏာရေအာင္ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ၾသဇာ အာဏာကို အလြဲသံုးစားလုပ္ၿပီး ဥပေဒေဘာင္ရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ေရာက္သြားၾကတယ္။ အျမင့္တက္ေလ အက်နာေလပဲ။ ရာထူးေတြ၊ ၾသဇာအာဏာေတြ ဆိုတာကလည္း ခ်မ္းသာသုခကို အၿမဲတမ္း ျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြ မဟုတ္ၾကဘူး။<br />တခ်ဳိ႕လူေတြက အလုပ္ခြင္မွာ ခ်မ္းသာမႈကို ရွာၾကတယ္။ ဒီနားမွာ စက္႐ုံေလးဖြင့္လိုက္၊ ဟိုနားမွာ ကုမၸဏီ ေလးေထာင္လုိက္၊ ျပည္တြင္းမွာ ဖက္စပ္လုပ္ငန္းႀကီး တစ္ခုေထာင္လုိက္၊ ျပည္ပမွာ တစ္ခုေထာင္လုိက္နဲ႔ လုပ္တတ္တယ္။ စာရင္းေတြ၊ လက္က်န္ ရွင္းတမ္းေတြနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္။ ေဖာက္သည္ေတြ၊ ပစၥည္းသြင္းသူေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ ဗ်ာမ်ားရင္း တာ၀န္ႀကီးႀကီးေတြ ထမ္းေနၾကတယ္။ သူတုိ႔က ဆင္းရဲတဲ့ ခ်မ္းသာသူေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ဘယ္မွာလဲ ခ်မ္းသာသုခ၊ တခ်ဳိ႕လူေတြက ေတာထဲ၊ ေတာင္ထဲမွာ ခ်မ္းသာသုခကို ရွာေဖြ ၾကတယ္။ သူတို႔အတြက္ ေလျပည္ေလညႇင္းေတြနဲ႔ ျပည့္ျပည့္၀န္း၀န္း လမင္းႀကီးက ခ်မ္းသာသုခပဲ။ တခ်ဳိ႕က ႐ိုးစင္းတဲ့ ဘ၀မွာ ေနၾကတယ္။ ရသမွ်နဲ႔၊ ေက်နပ္ၾက၊ ေရာင့္ရဲၾက၊ တင္းတိမ္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က စာအုပ္ေတြဖတ္၊ စာသမုဒၵရာထဲမွာ နစ္ျမႇဳပ္ၿပီး စိတ္ကိုအေျခခ်လုိ႔ ဉာဏ္ပညာရဲ႕ အရင္းအျမစ္ေတြကို လုိက္ရွာ ၾကတယ္။ ဘ၀မွာ ခ်မ္းသာသုခကို ရွာေဖြၾကတယ္။<br />ခ်မ္းသာသုခဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ ၾကင္နာမႈ၊ အေႏွာင္အဖြဲ႔ လြတ္ကင္းမႈ၊ ေရာင့္ရဲမႈပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ခ်မ္းသာ သုခကို အျပင္မွာ လုိက္ရွာေနေပမယ့္ ႏွလံုးသားထဲမွာပဲ ရွိပါတယ္။ ငွက္တစ္ေကာင္ကို ဘာျဖစ္လုိ႔ ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံရသလဲေမးရင္ ေကာင္းကင္မွာ ခ်မ္းသာသုခရွိလုိ႔ ေပါ့လို႔ေျဖမယ္။ ငါးတစ္ေကာင္ကို ဘာလုိ႔ ေရကူးေနရသလဲလို႔ေမးရင္ ေရထဲမွာ ခ်မ္းသာသုခရွိလုိ႔ ေပါ့လုိ႔ေျဖမယ္။ လူေတြက ဘာလို႔ ဟုိေျပးဒီေျပး လုပ္ေနၾကသလဲလုိ႔ေမးရင္ ေလာကႀကီးထဲမွာ အဆက္အသြယ္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ရေအာင္လုပ္ရင္း လူ႔ အဖြဲ႔အစည္းကို အက်ဳိးျပဳရင္းနဲ႔ ခ်မ္းသာသုခကို ရႏုိင္လို႔လို႔ ေျဖမယ္။<br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">သက္</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-343200165171563022?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-82291753036285022552009-02-02T20:07:00.002+06:302009-02-02T20:10:20.872+06:30<p class="MsoNormal">အခ်စ္မရွိခင္က</p> <p class="MsoNormal">ညစဥ္မွာ</p> <p class="MsoNormal">လ မ်က္ႏွာ ရႈ႕စား</p> <p class="MsoNormal">ေရေႏြးၾကမ္း တစ္ကရားနဲ႔</p> <p class="MsoNormal">အျငင္းပြားၾကတယ္</p> <p class="MsoNormal">အေပါင္းအသင္းမ်ားနဲ႔။</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ခ်စ္သူနဲ႔ေတြ႔ေတာ့</p> <p class="MsoNormal">အားလံုးကိုေမ့</p> <p class="MsoNormal">အလြမ္းေတြတစ္ေပြ႔နဲ႔</p> <p class="MsoNormal">ေန႔ညသံသရာ</p> <p class="MsoNormal">အလြမ္းကဗ်ာ</p> <p class="MsoNormal">ေပစာအထပ္ထပ္</p> <p class="MsoNormal">ေရးစပ္လ်က္သာ</p> <p class="MsoNormal">ညမ်က္ႏွာမွာ</p> <p class="MsoNormal">သာယာၾကည္ႏူး အၿပံဳးမ်ားနဲ႔။</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ခ်စ္သူသက္လယ္</p> <p class="MsoNormal">ဖယ္ခြာအေဝး</p> <p class="MsoNormal">ေရွာင္ေျပးေလေတာ့</p> <p class="MsoNormal">ရင္မွာေဆြးၿပီ</p> <p class="MsoNormal">ေနျခည္ေမွးစက္</p> <p class="MsoNormal">ညဥ့္နက္မွာပင္</p> <p class="MsoNormal">ရင္တမမ</p> <p class="MsoNormal">ႏြမ္းလ်လ်နဲ႔</p> <p class="MsoNormal">အလြမ္းည သံသရာ</p> <p class="MsoNormal">မခံသာႏိုင္ၿပီ</p> <p class="MsoNormal">အာ႐ံုမိုးေသာက္ အျမန္ေရာက္ပါေစ။</p><br /><p class="MsoNormal"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုႀကီး စူးခ်စ္ရဲ႕ ကဗ်ာကို ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အစ္ကိုႀကီး ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ)</span><br /></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8229175303628502255?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-64662945094167335612009-01-11T16:48:00.002+06:302009-01-11T16:52:54.240+06:30လုပ္တိုင္းမျဖစ္ စိတ္မညစ္ႏွင့္<br />ေျပာတုိင္းမရ ေဒါမထႏွင့္<br />ႀကံတုိင္းမေျမာက္ စိတ္မေပါက္ႏွင့္<br />ဆင္းရဲၾကံဳမႈ မညည္းညဴႏွင့္<br />ပ်က္စီးတုိင္းလွ်င္ မပူပင္ႏွင့္<br />အာ႐ုံဟူသမွ် မေတာင့္တႏွင့္<br />အရာရာမ်ဳိး စိတ္မဆုိးႏွင့္<br />သိဥာဏ္မလုိက္ သင္မိုက္ႏွင့္<br />ဗုဒၶတရား ေမ့မထားႏွင့္<br />ဆံုးမတုိင္းသာ က်င့္ၾကံပါက<br />ဘယ္မွာနိဗၺာန္ ေ၀းမည္နည္း<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-6466294509416733561?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-46937170418100129292008-12-19T15:23:00.001+06:302008-12-22T11:09:10.961+06:30<p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >က်ဥ္းေျမာင္းလွစြာ ထုိေနရာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မစင္အတိ ၿပီးေသာအခါ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေနရသူမွာ ဆင္းရဲလွ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဒုကၡ ႀကံဳေပရ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ထုိ႔ထက္မက ဆင္းရဲတာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မခ်စ္သူႏွင့္ အတူသာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေနပါေလရ ဆင္းရဲစြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ခ်မ္းသာ ကင္းမဲ့လွ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ထုိမွဆက္၍ ေတြးပါမူ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေက်းဇူး မသိတတ္ေသာသူ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ထုိသူႏွင့္သာ ေနပါရ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဆင္းရဲပို၍ ႀကီးေပစြ။<span style=""> </span>။<o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(0, 153, 0);">သက္</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-4693717041810012929?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-12274032257873771792008-12-12T13:49:00.003+06:302008-12-12T16:38:17.488+06:30<p class="MsoNormal"><span style="">ဗိုက္ကေလးတဲ့ ပံုပံုရယ္ပူ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">ၿပံဳးတုံလွယ္သူေပ်ာ္မိ။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">သားေကာင္းစံေနတာလား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">သမီးအလိမၼာခိုေနတာလား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">ရင္မ်ားေတာင္လိႈက္ဖို၏<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">မိခင္ပီတိ။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">ေသမင္းႏွင့္ရင္ဆိုင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">ေအာင္ႏိုင္ရန္အံခဲ။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=""><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">အူ၀ဲသံစာညံေတာ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">ႏြမ္းေဖ်ာ့ကာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">မိန္းေမာသမွ်ေတြလည္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">ေလထဲမွာ လြင့္ပါးသြားသလိုေပါ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">ေခါင္းေမာ့ကာမ်က္လႊာပင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="">မိခင္ေအာင္ပြဲ။</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span style=""> <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 204, 255);"><span style="">(ေမေမဂ်ယ္လီမွ ျပဳလုပ္ေသာ “မိခင္ေမတၱာ” ကဗ်ာၿပိဳင္ပြဲတြင္ ပထမဆုရ နႏၵာသိန္း (ဘုတလင္)၏ ကဗ်ာအား ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)</span></p><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><br /></div><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=""><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-1227403225787377179?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-12796768966965888922008-12-12T12:48:00.002+06:302008-12-12T16:36:28.355+06:30<div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဒီကမၻာႀကီးမွာ အလုိအပ္ဆုံးအရာဟာ ဘာလဲလို႔ေမးရင္ ေမတၱာပဲလို႔ ေကာက္ခါငင္္ကာ ေျဖလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ေမတၱာဟာ အလ်ားအနံ မရွိေပမဲ့ အသြားအျပန္ေတာ့ ရွိတယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္ေလ။ ေမတၱာရဲ႕ သေဘာဟာ ေအးျမျခင္း၊ သူတစ္ပါး အက်ိဳးကို လိုလားျခင္း၊ တပ္မက္မႈ ကင္းမဲ့ျခင္း လို႔လည္း ဆိုႏိုင္တယ္ေလ။<o:p></o:p><br /><span style=""></span>ဒီေန႔ ကမာၻႀကီးမွာ ေမတၱာ တရားေခါင္းပါး လာတယ္လို႔ေျပာရင္ မွားမယ္မထင္ဘူး။ ေမတၱာ၊ ဂရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပကၡာ ဆိုတာေတြကို လက္ကိုင္ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အေတာ္ေလးကို နဲပါးလာၾကတယ္။ ၀မ္းနဲစရာပဲ။ သက္ရွိတို႔ အတြက္ ေရတို႔ ေလတို႔ မရွိမျဖစ္လိုအပ္သလို ေမတၱာဟာလည္း လိုအပ္တာပဲေလ။ ျမတ္ဗုဒၶဟူးဟာ ရန္သူေတြကို ေမတၱာတရားနဲ႔ ေအာင္ျမင္ေတာ္မူခဲ့တယ္။ ေမတၱာနဲ႔ေပးတဲ့ေဆးဟာအစြမ္းထက္တယ္။ ေမတၱာနဲ႔ေျပာတဲ့စကားဟာ တန္ခိုးႀကီးတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ဦးေခါင္းေတာ္ ထက္က ျဖာထြက္ေနတဲ့ ေရာင္ျခည္ေတာ္ေတြဟာ ေမတၱာရဲ႕ေရာင္ျခည္ေတာ္ေတြပဲ။ <o:p></o:p><span style=""></span></span></p><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: justify;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><span style=""></span>သူေကာင္းမွ ကိုယ္ေကာင္း မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္လည္းမေကာင္းတဲ့ အထဲပါသြားလိမ့္မယ္။ သူမေကာင္းလည္ ကိုယ္ေကာင္းလိုက္ပါ။ သူမေကာင္းတိုင္ ကိုယ္မေကာင္းဘူးဆိုရင္ ကမၻာႀကီး လည္ေနတာ ရပ္သြားလိမ့္မယ္။ ကမာၻႀကီး ဆက္လည္ပတ္ လို႔ရေေအာင္ ေမတၱာထားစမ္းပါလို႔ တိုက္တြန္းခ်င္တယ္။ ရက္စက္မႈေတြ၊ ေကာက္က်စ္မႈ ေတြႏွင့္သာျပည့္ ေနေသာ ဒီကမၻႀကီးမွာ ေမတၱာမ်ားျဖင့္ ခရီးဆက္ပါဟု ေျပာသာေျပာရသည္။ အားေတာ့မရွိလွပါ။ မလြယ္လွပါ။ ထိုမလြယ္ေသာ အလုပ္ကို လုပ္ႏိုင္သူသည္ ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းကို ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းႀကီး ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ ေမတၱာမ်ားျဖင့္ ဘ၀ခရီးကိုဆက္ပါ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: right;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေက်ာ္ႏုိင္တင့္</span> <o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-1279676896696588892?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-49631149035327199502008-12-11T10:14:00.004+06:302008-12-11T10:40:52.612+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >သူငယ္ခ်င္းေရ . . .<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >ဘ၀ဟာ ေကာ္ဖီခါးတစ္ခြက္ဆုိရင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >တစ္ေယာက္တစ္၀က္ခြဲေ၀<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >အတူေသာက္ၾကမယ္ေလ . . . ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >အခက္အခဲေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိရွိ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >မေၾကာက္သည့္ဇြဲနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >လက္တြဲေျဖရွင္းၾကမယ္ေနာ္ . . . ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >ေပ်ာ္စရာလည္း အတူတူ . . .<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >စိတ္ညစ္စရာ ဟူသမွ်လည္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >မဖုံးကြယ္ေၾကး . . .<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >ေႏြးေထြးတဲ့ သံေယာဇဥ္ျဖဴေတြနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >ထာ၀ရရင္းႏွီးၾကရေအာင္ . . .။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">ဒီဇင္ဘာ ၁၄ရက္မွာ က်ေရာက္မယ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေန႔ အထိမ္းအမွတ္အတြက္ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးလည္း ကိုယ့္န႔ဲအတူ ေကာင္းတူဆိုးဖက္၊ တုိင္ပင္ေဖာ္ တုိင္ပင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ထာ၀ရလက္တြဲၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနသြားႏုိင္ပါေစလို႔ သက္ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။<br /><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 150%; color: rgb(0, 153, 0);"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >သက္<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-4963114903532719950?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-51733433981328450842008-12-10T11:11:00.000+06:302008-12-10T11:12:27.180+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္ေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္အစား ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရသကဲ့သို႔ နာက်င္ေနသူ ႏွစ္ေယာက္ ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ့ တင္မဟုတ္ပါဘူး။ လူသားအားလံုး၊ သက္ရိွအားလံုးလို႔ ေျပာရင္ ပိုျပည့္စံုပါလိမ့္မယ္။ ပိုျပည့္စံုေအာင္ ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါးပါပဲ။ မိဘႏွစ္ပါးမွာမွ ကၽြန္ေတာ္ အေမ့အေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခု ခံစားရတာနဲ႔ သူခံစားရသလိုပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ရံ ကၽြန္ေတာ့္ ထက္ေတာင္ ပိုမလားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ သူေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ့္ထက္ သိတဲ့ သူဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ ပိုလြန္းတယ္လို႔လည္း မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အရာရာကို ရင္ဆိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ လူဆိုးႀကီးျဖစ္ရလည္း ျဖစ္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘာမဆို သူ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္/ ျဖစ္ရဲပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေျပာဖူးပါတယ္။ အေမျဖစ္တာမွ မဟုတ္တာ ကၽြန္ေတာ့္ ဘာသာ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ သူမ်ားတကာကို ဘာမွ သြားမေျပာပါနဲ႔ေပါ့။ အေမကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာပါဘူး။ ၿပံဳးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခ်ိန္ ဒီေနရာကို နင္ေရာက္လာတဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ နင့္သားသမီးက နင့္ကို ဒီလို မေျပာပါေစနဲ႔လို႔ပဲ ငါဆုေတာင္းပါတယ္၊ နင္လည္း ဆုေတာင္းပါတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း မင္းအေမက လြန္လြန္းပါတယ္ကြာ ငါတို႔အေမဆိုရင္ ဒီလို မျဖစ္ပါဘူးတဲ့။ ဟုတ္မွာပါ၊ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ မတူသလို အေမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတၱခ်င္းလည္း တူမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သားသမီးေတြ အတြက္၊ သားသမီးေတြ အေရးက သူ႔အေရးထက္ ပိုအေရးႀကီးၾကတာခ်င္းေတာ့ တူၾကမွာပါ။ သူတို႔ရဲ႕ တုႏိႈင္းလို႔ မရတဲ့ ေမတၱာတရားေတြေတာ့ တူၾကမွာပါ။ သူတို႔ အသက္ထက္ကို ပိုတန္ဖိုးထား ၾကတာခ်င္းလည္း တူၾကမွာပါ။ အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စၿပီး သေႏၶရိွစဥ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သူရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္ အသက္႐ူျခင္းနဲ႔ ဒုတိယ အသက္ရွင္ျခင္း/ ဒုတိယအသက္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေရးမယ္ဆိုလည္း သူ႔ရဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚထားတဲ့/ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေပၚထားတဲ့ ေမတၱာတရားေတြ၊ ခ်စ္ျခင္းေတြကို ေျပာလို႔ ကုန္မယ္ မထင္ပါဘူး။ လူျဖစ္ေစ၊ တိရိစၦာန္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္တဲ့ အေမေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြက အားလံုး တထပ္တည္းပါပဲ။ အသိဉာဏ္ ကြာဟမႈသာ ရိွၿပီး ေမတၱာ တရားအားလံုးကေတာ့ အတူတူ ျဖစ္မွာပါ။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ဒီေလာက္ ခ်စ္သေလာက္၊ ဒီေလာက္ လုပ္ေပး သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ကေရာ သူ႔အတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေပးခဲ့ဖူးသလဲ၊ သူ႔အစား ဘယ္ေလာက္ ခံစားေပးဖူးသလဲ စဥ္းစားၾကည့္မိေတာ့ အရာထင္ေလာက္ေအာင္ ဘာမွမလုပ္ေပးခဲ့ဖူးသလို၊ ဘာမွလည္း သူ႔အစား မခံစားေပးခဲ့ဖူူးပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္၊ <span style="color: rgb(51, 204, 0);">ကၽြန္ေတာ္တို႔ မဟုတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို</span> ဘာေတြမ်ား နားလည္ေပးဖူးသလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔အေပၚ ဘာမွ နားမလည္ေပးခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီကေန႔ကစၿပီး <span style="color: rgb(51, 204, 0);">ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္</span>ျဖစ္တဲ့ အေမ့ကို တန္ဖိုးထား ေလးစားစြာ ခ်စ္သြားမယ္လို႔ ဖြင့္ဟ ၀န္ခံရင္း . . .</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 200%; color: rgb(51, 204, 0);" align="right">ေဇာ္ၿဖိဳး</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-5173343398132845084?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-76414600989235774782008-12-09T10:30:00.000+06:302008-12-09T10:30:02.504+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">ဖိုးလမင္းလည္း သူ႔အဆင္းႏွင့္ အလင္းႏွင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">မီးတိုင္ငယ္လည္း သူ႔အရြယ္ႏွင့္ အဆြယ္ႏွင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">စံပယ္ဖူးလည္း သူ႔ဂုဏ္ထူးႏွင့္ ငံုဖူးႏွင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">ပိေတာက္၀ါလည္း သူ႔အခါႏွင့္ နံ႔သာႏွင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">ျမစ္ျပင္နက္လည္း သူ႔သိုင္းကြက္ႏွင့္ လိႈင္းယက္ႏွင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">စမ္းေခ်ာင္းေတြလည္း သူ႔ေခ်ာင္းေရႏွင့္ ေလာင္းေလွႏွင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">မည္သည့္အရာ မဆိုသာတည့္ သူ႔မွာကိုယ့္မွာ အလွသာတည့္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">သဘာ၀လွ်င္ အလွကိုယ္စီ စြမ္းရည္ကိုယ္ငွ လက္ေဆာင္ငွ၏<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">အလွပန္းတို႔ မျငင္ၿငိဳႏွင့္ ၀န္တိုမႈသာ မလွရာ၏<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">သူ႔ဂုဏ္ သူ႔သိန္ သူ႔အရိွန္ႏွင့္ အခ်ိန္အခါ ေနရာေဒသ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">ဌာနအေလ်ာက္ အေရးေရာက္သည္ စြမ္းႏိုင္ေလာက္သူ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">ခ်ည္းပါတကား။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဆရာတင္မိုး၏ ကဗ်ာအား ခံစားမွ်ေ၀ေပးပါသည္။</span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 200%;" align="right"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-7641460098923577478?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-55647844420249359522008-12-08T11:07:00.000+06:302008-12-08T11:07:00.791+06:30<p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">ဘ၀မွာ၊ ေလာကမွာ ကိုယ္လိုခ်င္တာ တစ္ခု ရဖို႔အတြက္ တစ္ခုေတာ့ ေပးရတယ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ လက္မခံလို႔ မရတဲ့ အမွန္တရား တစ္ခုပါ။ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာရဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ဆီက ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာကို ေပးရသလို၊ ကိုယ္ရဲ႕ လိုခ်င္မႈတစ္ခုအတြက္ ထိုက္တန္တဲ့ အရာတစ္ခုကိုေတာ့ ေပးၾကရမွာပါ။ လူအမ်ားရဲ႕ ခ်စ္ခင္မႈကို လိုခ်င္ေပမယ့္ ကိုယ့္ဆီမွာ လူအမ်ားကို ခ်စ္ခင္တဲ့ စိတ္ေလးထားဖို႔ေတာင္ ၀န္ေလးေနမယ္ ဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီ ခ်စ္ခင္မႈကို ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အျပန္အလွန္ ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ စစ္မွန္တဲ့ ၾကင္နာမႈကို ရရိွဖို႔ ကိုယ့္ဆီက စစ္မွန္တဲ့ ၾကင္နာမႈကို အရင္ဆံုးေပးပါ။ တူညီတဲ့ တုန္႔ျပန္မႈကို ရရိွမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကို အမ်ားတကာက မုန္းေနတယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္က အဲဒီ အမ်ားကို မုန္းေနလို႔ ျဖစ္မွာပါလို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကို အမ်ားတကာက မုန္းေနတယ္ ဆိုေပမယ့္ သူတို႔ကို ျပန္မမုန္းဘဲ ေမတၱာထားမယ္ ဆိုရင္ တစ္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကို ျပန္လည္ ေမတၱာထား လာလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ခက္ခဲမယ္၊ စိတ္မရွည္စရာ ဆိုေပမယ့္ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အရာအတြက္ ေပးသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ သက္ေရာက္မႈတိုင္းမွာ တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈ ရိွတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာလည္း သိၿပီးသား ျဖစ္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ေလာကႀကီးထဲမွာ စစ္မွန္တဲ့ ၾကင္နာမႈထက္ အမုန္း အာဃာတေတြ၊ မာနေတြ၊ ေမာဟေတြနဲ႔ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ထိုးႏွက္မႈေတြက ပိုမ်ားေနပါတယ္။ ကမၻာႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔အတြက္ စစ္မွန္တဲ့ ၾကင္နာမႈ ေမတၱာေတြ အမ်ားအျပား လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ားနဲ႔ တစ္ေယာက္ ဆိုေပမယ့္လည္း ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ စစ္မွန္တဲ့ ၾကင္နာမႈ ရရိွဖို႔အတြက္ စစ္မွန္တဲ့ ၾကင္နာမႈမ်ား ေပးႏိုင္ပါေစလို႔ ေတာင္းဆု ျပဳရင္း<span style=""> </span>. . .<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: right;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-5564784442024935952?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-58864745758865131802008-12-08T07:22:00.002+06:302008-12-08T07:24:58.687+06:30<span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: 500; font-size: 10pt; line-height: 20px; font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;" lang="MY">ေၾသာ္ . . . လူျပည္ေလာက၊ လူ႕ဘဝကား<br />အိုရနာရ၊ ေသရဦးမည္<br />မွန္ေပသည္တည့္ ။<br /><br />သို႔ၿပီးတကား၊ သင္ေသသြားေသာ္<br />သင္ဖြားေသာေျမ၊ သင္တို႔ေျမသည္<br />အေျခတိုးျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏<br />ႀကီးပြားတက္ျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏<br /><br />သင္ဦးခ်၍၊ အမွ်ေဝရာ<br />ေစတီသာႏွင့္၊ သစၥာအေရာင္<br />ဥာဏ္တန္ေဆာင္လည္း<br />ေျပာင္လွ်က္ဝင္းလွ်က္ က်န္ေစသတည္း။ <br /><br /><span style="color:indigo;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ဂ်ီ</span><br /></span></span><span style="color: rgb(102, 102, 204);">အုိးေဝမဂၢဇင္း၊ အတြဲ-၅၊ အမွတ္-၁၊ ဒီဇင္ဘာ ၁၉၃၅။</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-5886474575886513180?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-47651760272665847952008-12-05T11:57:00.001+06:302008-12-05T12:05:47.351+06:30<div style="text-align: justify;">လူပဲ . . . ေဒါသနဲ႔ေတာ့ ဘယ္ကင္းပါ့မလဲေနာ္။ ျဖစ္သင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ၊ ထြက္သင့္တဲ့ လူအေပၚ ထြက္မိရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးတာ ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေဒသေနာက္ အမွားပါ တတ္တာမို႔ ထိန္းႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုး ပါပဲလုိ႔ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္တုိင္က တုိက္တြန္းေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဒီေဒါသကို ထိန္းမႏုိင္ေသးပါဘူး။ ေဒါသေၾကာင့္ အမွားလုပ္မိတာ၊ အမွား ေျပာမိတာ ေတြကိုေတာ့ အနည္းဆံုး ေရွာင္ရွားေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ေဒါသထြက္ လာတဲ့အခါမွာ ဒီလို နည္းလမ္းေလးေတြနဲ႔ ေျဖေလ်ာ့ၾကည့္ေပါ့။<br /><span id="fullpost">၁။ အလကားေန ေဒါသထြက္ တတ္ရင္ေတာ့ လုံၿခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ ေနရာတစ္ခု ရွာသင့္ပါၿပီ။ အားရပါးရ ေပါက္ကြဲဖုိ႔ေပါ့။ ကိုယ္ မေက်နပ္တဲ့ လူနဲ႔ အေၾကာင္းအရာကို အဲဒီမွာ ေျပေပ်ာက္တဲ့အထိ စိတ္ႀကိဳက္ေအာ္ၿပီး ေဒါသေတြ ေလွ်ာ့ပါ။<br />၂။ သင္အရမ္း ေဒါသထြက္ေနၿပီ။ ဒါဆုိ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ၿငိမ္သက္သြားေစဖုိ႔ အသက္ကို ျပင္းျပင္း႐ႈ႐ႈေပးပါ။ စိတ္ထဲက တင္းက်ပ္ ေနတာေတြ နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့သြားမွာပါ။<br />၃။ တစ္ကေန ၁၀အထိ ေရၾကည့္မယ္။ တစ္ . . . ႏွစ္ . . . သံုး . . .။ ဒါလည္း ထိေရာက္တဲ့ နည္းလမ္းပါပဲ။ နံပါတ္ေတြကို တစ္ခုခ်င္း ေရရင္းနဲ႔ သင့္ရဲ႕လက္ရွိ တင္းက်ပ္မႈေတြကို ေမ့သြားပါလိမ့္မယ္။<br />၄။ လမ္းထေလွ်ာက္လိုက္။ ေပ်ာ္စရာ သီခ်င္းေလးေတြကို ေလခၽြန္ရင္း ရင္ထဲက မေက်လည္မႈေတြကို ေျဖေလ်ာ့တာလည္း ေျပရာ ေျပေၾကာင္း တစ္ခုပါပဲ။<br />၅။ ၿငိမ္ၿငိမ္ သက္သက္ေလး ေနလုိက္ၿပီး ကိုယ္ဘာေၾကာင့္ ေဒါသထြက္ ေနရလဲ။ ဘာကိုလဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစား အေျဖ ရွာၾကည့္ပါ။ တစ္ခုခုကို မလုပ္ခင္ ေသခ်ာဆန္းစစ္ ၾကည့္တဲ့ အေနအထားမ်ဳိးနဲ႔ သင့္ရဲ႕ ေဒါသကို သံုးသပ္ၾကည့္ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိတာသိရင္ ေျဖရွင္းဖို႔ အတြက္လည္း သိလာမွာေပါ့။<br />၆။ တခ်ဳိ႕ လူေတြကေတာ့ ေဒါသထြက္ရင္ ေျဖရွင္းတဲ့ နည္းလမ္းကေတာ့ ႐ုိး႐ုိးေလးပါပဲ။ သီခ်င္းနားေထာင္တာတဲ့။ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္း၊ ေတးသြားမွာ နစ္ေမ်ာ ေနတာကလည္း ေဒါသေတြ ေမ့ေပ်ာက္သြားေစမယ့္ နည္းလမ္းတစ္ခုပါပဲ။<br />ကၽြန္မကေတာ့ အခု ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ေဒါသေတြထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ နည္းလမ္း ၆သြယ္ထဲက နံပါတ္ ၆ဆုိတဲ့ နည္းလမ္းနဲ႔ပဲ အခုခ်ိန္ထိ ေျဖရွုင္းေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မလြယ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ေဒါသထြက္ေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ လူကို ျမင္ေနတာနဲ႔ အလုိလုိ စိတ္က ေဒါသေတြ ထြက္ေနတာပဲ။ အျမန္ ေမ့ေပ်ာက္ဖုိ႔ ဆိုတာ ခက္ခဲပါတယ္။<br />လူဆုိတာကလည္း အတၱ၊ မာန ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ ထားတဲ့ သူေတြဆုိေတာ့ ကိုယ့္ကိုနည္းနည္းေလး စိတ္တုိေအာင္ ေျပာမိလုပ္မိရင္ သည္းညည္းခံတဲ့ လူေတြမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒီေတာ့ ခက္ေနတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္း တုိ႔ေတြလည္း ကၽြန္မလိုမ်ဳိး မျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ၿပီးေနေနာ္။<br />ေဒါသထြက္တယ္ဆုိတာ မေကာင္းပါဘူးလုိ႔ သိေပမယ့္ အၿမဲတမ္း ေဒါသထြက္ေနရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ထြက္သင့္တဲ့ အခါမွ ေဒါသထြက္ပါလုိ႔ တုိက္တြန္းရင္း ကၽြန္မလည္း ေဒါသေတြကို ခဏခဏ မထြက္မိေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ေနထုိင္သြားမွာပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">သက္</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-4765176027266584795?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-85111503492332131012008-12-04T16:02:00.002+06:302008-12-04T16:05:11.594+06:30<p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;">ေလာကတြင္ အခ်စ္ဆိုသည့္ အရာသည္ အလြန္နက္နဲ ႐ႈပ္ေထြးၿပီး လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ မ်ားသည့္ အရာဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အလြန္ႏူးညံ့သကဲ့သို႔ တစ္ခါတစ္ရံ အလြန္ ခက္ထန္ မာေၾကာတတ္ပါသည္။ အခ်စ္သည္ လူေတြကို ႐ုပ္ေသး႐ုပ္ သဖြယ္ အသက္အရြယ္ မေရြး၊ အခ်ိန္အခါ မေရြး၊ ေနရာ မေရြး ငိုေစ၊ ရယ္ေစ၊ ၀မ္းနည္းေစ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေစ၊ ၾကည္ႏူးေစပါသည္။ ဘ၀မွာ အံ့ၾသဖြယ္ေတြ ဖန္တီးတတ္တဲ့ အရာဟာ ႁခြင္းခ်က္အေနနဲ႔ အခ်စ္လို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ <span style="color: rgb(51, 204, 0);">သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ၀မ္းနည္းရ၊ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ရၿပီး သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ခံစားရကာ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ေသခ်င္ေနရာကေန လူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ဆက္လက္ ရွင္သန္ခ်င္ လာရပါတယ္။</span> အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာေၾကာင့္ စိတ္ကူးထဲမွာေရာ၊ လက္ေတြ႔မွာေရာ ခံစားမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ အခ်စ္ဟာ ပကတိ ႐ိုးသားၿပီး ျဖဴစင္ပါတယ္။ သူနဲ႔သာဆိုရင္ တဲအိုပ်က္မွာ ေနရ ေနရ၊ ထမင္းရည္ပဲ အတူလွ်က္ရ လွ်က္ရ ဆိုတဲ့ အခ်စ္ကို ဖြဲ႔ႏြဲ႕ထားတဲ့ စာသားေတြဟာ တကယ့္ လူ႔ဘ၀ကို ရင္မဆိုင္ပဲ အခ်စ္ကိုပဲ ဦးတည္ စဥ္းစားမယ္ ဆိုရင္ အဲဒီစာသားဟာ မွန္ပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာ လူတစ္ေယာက္ ရင္ထဲကို ေရာက္လာၿပီဆိုရင္ ဘာမဆိုကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ၀န္မေလးတတ္သလို ခ်စ္သူအတြက္ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခ်င္လာၾကပါတယ္။ ခ်စ္သူအတြက္ ကေလးဆိုးလည္း ျဖစ္လာခ်င္ ပါတယ္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ပန္းပြင့္ေလးလို ႏူးညံ့လာသလို တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဓါးလိုပဲ ထက္ျမက္ လာတတ္ပါတယ္။ သိမ္ေမြ႔ၿပီး ထိေရာက္တဲ့ လူသတ္ လက္နက္ေတြထဲမွာ အခ်စ္ပါသလို သိမ္ေမြ႔ ထိေရာက္တဲ့ အားေဆးေတြထဲမွာ အခ်စ္လည္း ပါပါတယ္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ လူသတ္သမား ျဖစ္လာတတ္သလို အခ်စ္ေၾကာင့္ အားအင္ အျပည့္နဲ႔ မထင္မွတ္ထားတဲ့ အရာေတြကို စြမ္းေဆာင္ လာေစပါတယ္။ အခ်စ္ကို ဦးတည္ တန္ဖိုးထားသူေတြ အတြက္ အတားအဆီး ဆိုတာ မရိွပါဘူး။ အတားအဆီး အားလံုးကို အခ်စ္က ပယ္ရွားေစပါတယ္။ အခ်စ္ကို ဘယ္လိုပဲ အဓိပၸါယ္ေတြ ဖြင့္ဆိုပါေစ သူ႔ရဲ႕ မျမင္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြကို ဘယ္အရာကမွ လိုက္မီမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ အခ်စ္အတြက္ပဲ အသက္ရွင္ေနရသလို အ႐ူးအမူး ခံစားေနသူေတြကို ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အခ်စ္ကို အေကာင္းဘက္က အမ်ားဆံုး ေရးထားေပမယ့္ အခ်စ္ေၾကာင့္ပဲ ဘ၀ပ်က္ မတတ္ ခံစားေနရသူေတြ ဘ၀ဆံုးသြားသူေတြ အမ်ားႀကီးလည္း ရိွပါတယ္။ အခ်စ္ရဲ႕ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔မႈအေပၚ ခံစားလြန္းၿပီး ထိန္းသိမ္းႏိုင္မႈေတြ ေလ်ာ့ရဲၿပီး ဘ၀ကို ေဆာက္တည္ရာ မရ ျဖစ္ခဲ့ရသူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ <span style="color: rgb(51, 204, 0);">သူ႔ေၾကာင့္ပဲ</span> ၀မ္းနည္းရ၊ <span style="color: rgb(51, 204, 0);">သူ႔ေၾကာင့္ပဲ</span> ေပ်ာ္ရႊင္ရ၊ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ခံစားရ၊ <span style="color: rgb(51, 204, 0);">သူ႔ေၾကာင့္ပဲ </span>လူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ဆက္လက္ ရွင္သန္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေစတဲ့ သိမ့္ေမြ႔ႏူးညံ့တဲ့ အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးစြာနဲ႔ ထိန္းထိန္း သိမ္းသိမ္း ခ်စ္တတ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းရင္း . . .<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: right;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 200%;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8511150349233213101?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-88568126507255563472008-12-01T14:00:00.000+06:302008-12-04T16:14:17.606+06:30<p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="line-height: 200%;font-size:100%;" >လြန္ခဲ့သည့္ ရက္က ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္မိေသာ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္း တစ္ခုတြင္ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ေျပေစဖို႔ <span style="color: rgb(51, 204, 0);">“ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ခ်စ္တယ္”</span> ဆိုတဲ့ စကားသံုးခြန္းတည္းႏွင့္ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုၿပီး ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒါကို စဥ္းစား ၾကည့္မိေတာ့ မွန္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ အိမ္ေထာင္ေရးအတြက္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အျခားကိစၥရပ္မ်ားတြင္ <span style="color: rgb(51, 204, 0);">“ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”</span> ဆုိသည့္ စကားႏွစ္ခြန္း ေျပာ႐ံုႏွင့္ ကိစၥ အေတာ္မ်ားမ်ား အဆင္ေျပသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိပါသည္။ ေလာကမွာ လူတိုင္း (လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား)သည္ ကိစၥအားလံုးတြင္ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ႏွင့္ ေတာင္းပန္ စကားေျပာဖို႔ အလြန္ ၀န္ေလးၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုရင္လည္း ကိစၥတစ္ခု မွားသြားလို႔ ေတာင္းပန္ရမွာကို ဘာကို ၀န္ေလးမွန္းမသိ ၀န္ေလး ေနတတ္သည္။ သူမ်ား ကူညီလို႔ ေက်းဇူးတင္ရမွာကိုလည္း ဘယ္လိုမွန္းမသိ ၀န္ေလးေနမိျပန္သည္။ ကိုယ္ကသာ သူမ်ားကို ေတာင္းပန္ရမွာ၊ ေက်းဇူးတင္ရမွာကို ၀န္ေလးေနတတ္ေပမယ့္ သူမ်ားက ကိုယ့္ကို ေတာင္းပန္ရမွာ၊ ေက်းဇူးတင္ရမွာ ၀န္ေလး ေနတတ္တာကို အျပစ္ျမင္မိသည္။ လူတိုင္းဟာ အထူးသျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ရမွာထက္ ေတာင္းပန္ရမွာကို ပိုၿပီး ၀န္ေလးတတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ထက္ ငယ္တဲ့သူအေပၚ၊ ကိုယ့္ငယ္သားအေပၚ၊ ကိုယ့္ထက္ နိမ့္က်သူ (လူတစ္ခ်ိဳ႕၏ သတ္မွတ္မႈ)အေပၚ အမွားျပဳလုပ္မိလို႔ မွားမွန္းသိတဲ့အခါ ေတာင္းပန္ဖို႔ ပိုၿပီး ၀န္ေလး ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ကိုယ့္ ငယ္သား ေထာက္ျပတဲ့ ကိုယ့္အမွားကို မွားမွန္းသိေပမယ့္ မွားတယ္လို႔ ၀န္ခံလိုက္ရင္ သိကၡာက်မွာ စိုးတာနဲ႔ ကိုယ္လုပ္တာ မွန္တယ္ဆိုၿပီး မရမက တင္းခံထားတတ္ပါတယ္။ ေတာ္႐ံု ကိစၥမ်ိဳးမွာ အေရးမႀကီးေပမယ့္ အားလံုး ဒုကၡေရာက္မယ့္ ကိစၥမ်ိဳးမွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ တင္းခံထားမႈေၾကာင့္ အဖြဲ႔အစည္းဟာ ပ်က္စီးသြား တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ေလးစားမႈ အျပန္အလွန္ထားၿပီး ကိုယ္က သူမ်ားအေပၚ အမွားလုပ္မိရင္ ေတာင္းပန္လို႔၊ ကိုယ္အေပၚ သူမ်ားက ကူညီေပးတဲ့အခါ အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးတင္လို႔ ႏွစ္ခြန္းတည္းေသာ စကားေလးကို လက္ကိုင္ျပဳရင္း သာယာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို တည္ေဆာက္ၾကပါစို႔လို႔ တိုက္တြန္းရင္း . . .<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: right;"><span style="line-height: 200%;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8856812650725556347?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-15324936589992848212008-12-01T13:14:00.000+06:302008-12-01T13:15:33.786+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">သနပ္ခါး ပါးကြက္ၾကားနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ယဥ္သလိုလို အမူပိုတဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">အမ်ဳိးက်က္သေရေဆာင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ေက်းေတာသူမ်ား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ေန၀င္လို႔ ဆည္းဆာေရာက္ရင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ေရအိုးကေလး ကိုယ္စီ…ကိုယ္စီ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ေရခပ္ဆင္းလာၿပီ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ရြာလယ္ကေရတြင္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ျမႇားနတ္ေမာင္ က်ဴးပစ္အလား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">စံုတြဲမ်ားစြာ သူစြံေစသား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္ေရႊကာလသားမ်ား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ေရတြင္းနား ရစ္သီသီ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">အပ်ဳိေခ်ာမ်ားကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">အေျပာခ်ဳိခ်ဳိ ပိုးၾကသည္….။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ေရငင္ကာတစ္ဖံု<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">အိုးပင့္ကာတစ္လွည့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ပိုးၾကသည့္ ကိုလူပ်ဳိတို႔အား<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">မူ႐ိုးျဖဴပန္း ဆံႏြယ္ထက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">လိႈင္းထေပေသာ အပ်ဳိေခ်ာတို႔သည္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ၿပံဳးတံု႔တံု႔ အၿပံဳးတံု႔တံု႔ႏွင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ဟန္မူရာပိုေနၾကသည္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ဒါေတြဟာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ေက်းလက္ညေနခင္းရဲ႕<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">မ႐ိုးႏိုင္ေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လား………။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ယု</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-1532493658999284821?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-58661898598765708892008-12-01T12:13:00.000+06:302008-12-01T12:14:37.524+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">အခ်စ္က ကိုယ့္ကို ျငင္းပယ္တယ္ဆုိရင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">နံနက္ခင္းက သူ႔ႏွလံုးသားကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ဘာေၾကာင့္ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ဖြင့္ဆုိရတာလဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ေတာင္အရပ္က ေလကလည္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ရြက္ႏုသစ္ေတြ ၾကားထဲက<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ဒီလုိ တီးတုိးစကားေတြကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ဘာေၾကာင့္ ႀကဲျဖန္႔ေပးေနရတာလဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">အခ်စ္က ကိုယ့္ကို ျငင္းပယ္တယ္ဆုိရင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">သန္းေခါင္ယံက<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ၾကယ္ပြင့္ေတြရဲ႕ ေ၀ဒနာေတြကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ဘာေၾကာင့္ လြမ္းဆြတ္တိတ္ဆိတ္မႈနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ႀကိတ္မွိတ္ခံစားေနရတာလဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ၿပီးေတာ့ . . . . .<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">႐ူးမုိက္တဲ့ ဒီႏွလံုးသားက <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">အဆံုးမသိႏိုင္တဲ့ ဒီပင္လယ္ျပင္ႀကီးေပၚမွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">သူ႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ဘာေၾကာင့္ အရမ္းကာေရာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">လႊတ္လုိက္ရတာလဲ . . . ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">သက္</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-5866189859876570889?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-3225024649785202062008-12-01T12:03:00.001+06:302008-12-01T12:07:38.371+06:30<div style="text-align: justify;">ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလးစားေအာင္ ေနရမယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ကိုယ့္ကို ေလးစားေအာင္ ေနရမယ္။ ဘယ္သူ ဘယ္လုိထင္ထင္ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး ဆုိၿပီးေတာ့ ေနခ်င္သလို ေနလုိ႔မရဘူး။ အမ်ားနဲ႔ ေနၾကရတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ့္အတြက္ေကာ၊ အမ်ားအတြက္ပါ အၿမဲတမ္း တြဲၿပီးေတာ့ စဥ္းစားရမယ္။<br /><span id="fullpost">ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလးစားႏုိင္တဲ့သူ၊ သူတစ္ပါးကိုလည္း ေလးစားတဲ့သူ၊ သူတစ္ပါးရဲ႕ ေလးစားမႈကိုလည္း ထုိက္ထိုက္တန္တန္ ခံရတဲ့ သူဟာ ေလာကကို အက်ဳိးျပဳတဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ေလးစားမႈ ရွိေအာင္ ၊ ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းကလည္း ကိုယ့္ကို ေလးစားလာေအာင္ လူတိုင္း ႀကိဳးစားၿပီးေနရင္ ဒီေလာကႀကီးဟာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေလာကႀကီးျဖစ္မယ္။<br />နားလည္ေစခ်င္တာကေတာ့ ဘ၀မွာ ဒီလို အေျခခံက်တဲ့ အခ်က္ကေလးေတြက အေရးအႀကီးဆံုး ဆုိတာပဲ၊ အိမ္ရဲ႕ အုတ္ျမစ္လုိပဲ၊ သူမရွိရင္ က်န္တာ ဘာမွလုပ္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပညာတတ္ေန တတ္ေန၊ စိတ္ထားမေကာင္းဘူး၊ အက်င့္စာရိတၱ မေကာင္းဘူး၊ ခႏၶာကိုယ္ မသန္႔ရွင္းဘူး၊ ေနထုိင္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္လည္း မသန္႔ရွင္းဘူးဆိုရင္ လူ႔တန္ဖုိးလုိ႔ ေျပာလို႔မရဘူး။<br />တခ်ဳိ႕ပညာ သိပ္မတတ္ပါဘူး။ ဘာဘြဲ႔မွ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထား ေကာင္းတယ္၊ အက်င့္စာရိတၱ ေကာင္းတယ္။ ေနတာ၊ ထိုင္တာ သပ္ရပ္တယ္၊ သန္႔ရွင္းတယ္။ အဲဒီလုိ လူကို ေလးစားပါတယ္။<br />လံု႔လ ၀ီရိယရွိဖုိ႔ သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ ကိုယ္ တကယ္ တတ္ႏုိင္တာကို လုပ္ေနရင္းနဲ႔ ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္သြားရမယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ``ငါ လူပ်င္း´´လုိ႔ ေတြးမိရင္ ဘယ္လုိ ခံစားရမလဲ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလးစားလို႔ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့လည္း မရေတာ့ဘူးေနာ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကေရာ ``ဒီလူဟာ လူပ်င္းပါကြာ´´လုိ႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ အဲဒီလို အေတြးမ်ဳိး ေတြးတယ္ဆုိရင္ပဲ ေလးစားမႈ မရွိေတာ့လို႔ ေတြးတာပဲ။ ပ်င္းတာဟာ ေလာကႀကီးကို ဖ်က္ဆီးတဲ့ အရာတစ္ခု ျဖစ္တယ္။<br />ကိုယ့္မွာ ခႏၶာကိုယ္ အင္အားေတြ ရွိတယ္။ စိတ္ဓာတ္အင္အားေတြ ရွိတယ္။ အသိဉာဏ္ အင္အားေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီ အင္အားေတြကို ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ အျပည့္အ၀ သံုးေနရမယ္။ သံုးေနရင္ ထြက္ေနမယ္။ မသံုးဘဲထားရင္ ၾကာရင္ မထြက္ေတာ့ ဘူး။ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ အစြမ္းကုန္လုပ္မွ တကယ္ေက်နပ္မႈ ရမယ္။ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ မလုပ္ဘဲ ေလွ်ာ့လုပ္ရင္ ၾကာရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လုပ္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္ေတြ ေလ်ာ့သြားမယ္။<br />ေကာင္းတယ္၊ လုပ္သင့္တယ္၊ အက်ဳိးရွိတယ္လုိ႔ သိထားရင္ လုပ္ေနမွ ျဖစ္မယ္၊ ေကာင္းတယ္၊ အက်ဳိးရွိတယ္၊ လုပ္သင့္တယ္လုိ႔ သိလ်က္နဲ႔ မလုပ္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလးစားမႈ နည္းသြားမယ္၊ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း သိပ္မေလးစားဘူး။<br />လုပ္သင့္တာေတြကို သိၾကပါတယ္။ သိသေလာက္ကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ ဆုိရင္ပဲ ေတာ္ေတာ္ တုိးတက္မွာပါ။ သိသေလာက္ကို ေတာင္ တကယ္ မလုပ္ၾကဘူး။ သက္သာေအာင္ ေနၾကတယ္။ အခု သက္သာေအာင္ေနရင္ ေရရွည္မွာ မသက္သာဘူး။ အေပ်ာ္ အပါးကို ဦးစားေပးၿပီးေတာ့ ေရရွည္မွာ အက်ဳိးရွိမယ့္ အလုပ္ကို မလုပ္တဲ့သူဟာ ေရရွည္မွာ မေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ပူပင္ေသာက မ်ားမယ္။<br />သိေတာ့ သိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ မလုပ္တာလဲ၊ အဲဒါ စဥ္းစားဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ အေရးမႀကီးဘူး ထင္လုိ႔လား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလးစားမႈရွိေအာင္ ေနဖုိ႔ဟာ အေရးအႀကီးဆံုး အလုပ္ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို အားလံုးနားလည္ သေဘာေပါက္ေစခ်င္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလးစားေအာင္ေနႏိုင္မယ္ဆုိရင္ ေလာကကို အက်ဳးိျပဳတဲ့သူေတြ ျဖစ္လာမွာပါလုိ႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။<br /></span><div style="text-align: right;"><span id="fullpost"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">သက္</span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-322502464978520206?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-89448562381990854732008-11-28T10:53:00.000+06:302008-11-28T10:55:12.821+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မိမိ၏ ဘ၀ကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ တည္ေဆာက္ရာ၌ မည္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ကုိမွ် ခုတံုးသဖြယ္ အသံုးမခ်သင့္ မိမိ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ ပန္းတိုင္သို႔ ေရွး႐ႈေလွ်ာက္လွမ္းရာ၌ မည္သူတစ္စံု တစ္ေယာက္ကုိမွ် တြန္းတြန္းထုိးထုိး မလုပ္သင့္။ တိုက္တိုက္ခုိက္ခုိက္ မလုပ္သင့္ ။ သူတစ္ပါးတို႔၏ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ားစြာကို အရင္းအႏွီးျပဳလ်က္ မိမိ၏ ႀကီးပြားခ်မ္းသာ မႈကုိ မရွာသင့္ေၾကာင္း၊ တစ္ခဏတာ ႀကီးပြားခ်မ္းသာမႈပဲရရွိႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၀ဋ္ဆုိတာမ်ဳိးက တန္ျပန္လည္တတ္ ေၾကာင္းကို သူငယ္ခ်င္းမ်ား သိေအာင္ ေစတနာေလးႏွင့္ ေရးသားေပး လုိက္ပါတယ္။</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 150%; color: rgb(0, 153, 0);"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ခိုင္ဇင္</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8944856238199085473?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-4188190928224229352008-11-28T09:46:00.002+06:302008-12-01T13:21:45.452+06:30<div style="text-align: justify;">ကၽြန္မတို႔ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြ မ်ားလာေသာအခါ ကၽြန္မတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈမရိွ ျဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရိွေနရင္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈ ရိွလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ စိုးရိမ္မႈ ျဖစ္ရတာလဲ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ က်န္းမာေရးအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္ ေနတတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က စီးပြားေရးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး စိုးရိမ္မႈေတြ မ်ားၿပီး စိတ္ဓာတ္က် ေနၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က အိမ္တြင္းေရး ျပႆနာေတြနဲ႔ ေသာက ေရာက္ေနၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က အနာဂတ္မွာ ဘာျဖစ္လာမလဲဆိုေသာ ကံၾကမၼာကိုေတြးၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ လုပ္ငန္းခြင္မွာ မိမိတာ၀န္ ယူထားသည့္ အလုပ္ကိစၥမ်ားအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မဆိုလွ်င္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈ အရမ္းမ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မ စိုးရိမ္ပူပန္ လာၿပီဆိုလွ်င္ မ်က္ႏွာပ်က္ၿပီး လက္ဖ်ားေျခဖ်ားေတြ ေအးတဲ့အထိ ျဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြန္မ စိုးရိမ္ေနတဲ့ေန႔ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မစိတ္ေတြက မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ၿပီး အရမ္းစိတ္လႈပ္ရွား လာပါတယ္။ အရမ္းငိုခ်င္လာသလို ၀မ္းနည္းမႈ မ်ဳိးမ်ား ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီလို စိုးရိမ္မႈေတြ ျဖစ္လာရင္ ကၽြန္မတေန႔လံုး မေပ်ာ္ရႊင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီလို စိုးရိမ္မႈျဖစ္ရတာ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မယံုၾကည္မႈ မရိွလို႔ ျဖစ္ရတာပါ။ အဲဒါကို ကၽြန္မ သိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ စိုးရိမ္စိတ္ကို ကၽြန္မ အခုအခ်ိန္ထိ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔မရ ျဖစ္ေနပါတယ္။<br /><span id="fullpost">စိုးရိမ္ပူပန္ ေန႐ံုသက္သက္နဲ႔ အေျခအေနေတြကို ေျပာင္းလဲမပစ္ႏိုင္ပါဘူး။ စိုးရိမ္ပူပန္မႈဟာ ဘာကိုမွ မၿပီးေျမာက္ေစပါဘူး။ စိုးရိမ္ပူပန္မႈဟာ အခုျဖစ္ေပၚေနေသာ မိမိ၏ဒုကၡကို မကယ္တင္ႏို္င္သလို မိမိဆီ က်ေရာက္လာမည့္ အႏၱရာယ္ကို လည္း ကာကြယ္မေပးႏိုင္ပါဘူး။ အလုပ္ခြင္မွာ စိုးရိမ္ပူပန္မႈ မ်ားေနလွ်င္ မိမိလုပ္ေဆာင္ရမည့့္ အလုပ္မ်ား မၿပီးေျမာက္ ႏိုင္ပါဘူး။ အိမ္တြင္းျပႆနာေတြ အေပၚမွာ မိခင္တစ္ေယာက္ လုပ္သူသည္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈ မ်ားေနလွ်င္ ျဖစ္ေပၚေနေသာ ျပႆနာသည္ ပို၍ႀကီးထြား လာ႐ံုသာ ရိွပါမည္။ တကယ္ေတာ့ စိုးရိမ္မႈဟာ မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့ အနာဂတ္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ေန ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ မနက္ျဖန္ကို ကၽြန္မတို႔ မျမင္ႏိုင္သလို၊ ႀကိဳတင္ၿပီးလည္း ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ပါဘူး။ စိုးရိမ္ပူပန္မႈဟာ မနက္ျဖန္ရဲ႕ ေသာကကို ဖယ္ရွားရွင္းလင္း မေပးႏိုင္သည့္အျပင္ ဒီကေန႔တြင္ ျဖစ္ေပၚေနေသာ မိမိ၏ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားကိုပါ အမွန္တကယ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစႏိုင္ပါသည္။ ကၽြန္မလည္း စိုးရိမ္ပူပန္ မႈမ်ား မျဖစ္ေပၚေစရန္ ႀကိဳးစားပါေတာ့မယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔လည္း ကၽြန္မလိုစိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား မျဖစ္ရေအာင္ ေရးသား တင္ျပလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ စိုးရိမ္မႈဟာ ယံုၾကည္မႈန႔ဲ ဆိုင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔လည္း မိမိကိုယ္မိမိ ယံုၾကည္မႈ ရိွေသာ သူမ်ားျဖစ္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း ဒီစာေလးကို ကၽြန္မ နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။ စိုးရိမ္မႈဟာ လူတိုင္းရဲ႕ မနက္ျဖန္ကို လွပမႈမျဖစ္ေစပါဘူး။<br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">ယု</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-418819092822422935?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-49154755006501461612008-11-28T09:42:00.001+06:302008-11-28T09:45:34.864+06:30<div style="text-align: justify;">ကိုယ့္စိတ္ကုိ ကိုယ္သိမွပဲ သူတစ္ပါးကို မထိခုိက္ေအာင္ မနစ္နာေအာင္ သတိနဲ႔ ထိန္းသိမ္းၿပီး ေနလုိ႔ရမွာေနာ္။ သာမန္ အားျဖင့္ ကိုယ့္စိတ္ကို မသိၾကေတာ့ ကိုယ့္မွာလည္း စိတ္ထဲမွာ စိတ္ညစ္စရာ၊ စိုးရိမ္စရာ၊ ေသာကျဖစ္စရာေတြက မ်ားေနေတာ့ ခ်စ္တယ္လို႔ ဆုိေသာ္လည္း ကိုယ့္အနားမွာ ရွိေနတဲ့ သူေတြကို လႊတ္ခနဲ လႊတ္ခနဲ ေျပာမိတယ္။ ေျပာမိေတာ့ တစ္ဖက္က စိတ္ဆင္းရဲရၿပီ၊ သူက ေျပာလုိက္ ကိုယ္က ေျပာလုိက္နဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြက ေန႔တုိင္းလိုလိုပဲ ေတြ႔ရတာပဲ။<br /><span id="fullpost">အဲဒီလုိပဲ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ေနတဲ့လူခ်င္းပဲ အေဖာ္လုပ္ၿပီး ေနၾကတာပါပဲ။ ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ္ေတာင္မွ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မထားႏိုင္ေသးဘူးဆုိရင္ သူတစ္ပါးကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ဒါကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ သေဘာေပါက္ေစခ်င္တယ္။<br />သူ႔ကို ငါသိပ္ခ်စ္တယ္၊ သူ႔ကို ငါ သိပ္သနားတယ္၊ သူ႔ကို ငါ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားခ်င္တယ္လုိ႔ ဘယ္လုိပင္ ေျပာေသာ္လည္းပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္မွ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မေနႏိုင္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ မၾကည္တဲ့အခါမွာ အျပစ္ရွာၿပီး ေျပာေတာ့တာပဲေနာ္။ ကိုယ့္မွာ အားငယ္ေနတယ္။ ေၾကာက္ေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒါေလးကို ကာကြယ္တဲ့အေနနဲ႔ သူတစ္ပါးကို အျပစ္ဖုိ႔ခ်င္တယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အနီးမွာေနတဲ့ လူေတြကို အဲဒါမ်ဳိး ေျပာမိတာ အမ်ားဆံုးပဲ။<br />အားငယ္စိတ္၊ ေၾကာက္စိတ္၊ ေဒါသျဖစ္တဲ့စိတ္နဲ႔ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ထိခိုက္ေအာင္၊ နစ္နာေအာင္ ေျပာေန ဆိုေနၾကတာပဲ။ ငါ့ကို အထင္မႀကီးဘူး၊ ငါ့ကို မေလးစားဘူး။ အဲဒီလုိ အေတြးေတြက ျဖစ္ေနတာေနာ္။ မိသားစု အခ်င္းခ်င္းေတာင္ သူတုိ႔က ငါ့ကို ဘယ္လို ထင္ေနတယ္ စသျဖင့္ ေတြးတတ္တယ္။ အားရွိတဲ့လူဟာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မႏိုင္ခ်င္ဘူး။ သူ အႏုိင္အ႐ႈံးကို မလုိခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ အားငယ္ေနၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ႏိုင္ရမယ့္လူ ရွာေတာ့တာပဲ။<br />ကိုယ့္အားငယ္စိတ္ကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ``ေအာ္ ငါ့စိတ္ထဲမွာ နဲနဲ အားငယ္ေနတာကိုး´´ လုိ႔ သိေနရင္ကိုပဲ ဒီ စိတ္ကေလးဟာ နဲနဲ သက္သာသြားတယ္။ သိေနတဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈကို မခံရေတာ့ဘူး။ မခံရေတာ့ သူတစ္ပါးကို အႏုိင္ယူဖုိ႔ မႀကိဳးစားေတာ့ဘူး။ အဲဒီ အားငယ္စိတ္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ျမင္လာတဲ့အခါမွာ ဒီအားငယ္စိတ္ဟာ ေပ်ာက္သြားႏိုင္တယ္။ သူမ်ား ကိုယ့္ထက္ ဘယ္ေလာက္သာေနေန ကိစၥမရွိဘူး။ သူတို႔က ငါ့ထက္ သာသြားလို႔ဆုိၿပီး အားမငယ္ဘူး။<br />တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အျပစ္မရွာပဲ၊ ကိုယ့္စိတ္ကုိကိုယ္ ခ်မ္းသာေအာင္ ထားတတ္တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ ဆက္ဆံရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အဲသလိုမွ မျဖစ္ေသးဘူး ဆုိရင္ေတာ့ လက္ရွိရွိေနတဲ့ ဆက္ဆံေရးဟာ စိတ္ေက်နပ္မႈ၊ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ မရႏိုင္ေသးဘူး။ နဲနဲေတာ့ အေဖာ္ရတာေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္မေနဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ စား၀တ္ေနေရး အတြက္ အေထာက္အပံ့ေပးမယ္၊ တကယ့္ အေဖာ္ေကာင္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တကယ့္ အေဆြမြန္ေကာင္းကို လုိခ်င္ရင္ ပထမဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေဆြမြန္ေကာင္း ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၿပီး ေနႏိုင္ဖုိ႔လုိတယ္။<br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">သက္</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-4915475500650146161?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-37710672693452286552008-11-27T11:17:00.001+06:302008-11-27T11:34:32.296+06:30<div style="text-align: justify;">`` ေဆာင္းရာသီရဲ႕ ျပင္းထန္မႈ ၾကားကပဲ ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုး သိရွိလာတာက ကၽြန္မရဲ႕ အတြင္းစိတ္မွာ မၿဖိဳဖ်က္ႏိုင္တဲ့ ေႏြရာသီ တည္ရွိေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ´´<br /><span id="fullpost">ကၽြန္မ အသက္အနည္းငယ္ ႀကီးလာတာနဲ႔အမွ် စိတ္ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းကို ပိုၿပီးသိရွိ လာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဘ၀ အဓိပၸာယ္ေတြ၊ တန္ဖုိးေတြက တဆင့္ ႐ႈျမင္လို႔ရတဲ့ ဘ၀က ၀ိေရာဓိေတြ၊ ႐ႈပ္ေထြးမႈေတြ၊ တစ္ဖက္ပိတ္ လမ္းဆံုးေတြ၊ ႐ႈျမင္ရတာ ဆုိးရြားလွတဲ့ အေမွာင္ရိပ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ေန ရမွာပါပဲ။ ဒီလုိ အျဖစ္ေတြကို ေရွာင္ကြင္းၿပီးသြားဖုိ႔ ႀကိဳးစားတဲ့ ဘယ္လမ္းမွာမဆုိ ျပႆနာ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ႀကံဳၾကရမွာပါပဲ။<br />ႀကိဳးစားၾကည့္ေပမယ့္လည္း ဘ၀ကို သိပ္လွပၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စဖြယ္ ေကာင္းသလို လွည့္စားၿပီး ေနၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ဘ၀ဟာ မလုိအပ္တဲ့ စိတ္ပ်က္စရာေတြ ဒါမွမဟုတ္ အက်ဳိးထိေရာက္မႈ မရွိတာေတြ၊ အေပၚယံ အကာေတြနဲ႔ ကံဆုိးမိုးေမွာင္ က်သြား ႏိုင္ပါတယ္။<br />ေႏြရာသီမွာလည္း ေဆာင္းရာသီရဲ႕ သေႏၶေလးက အၿမဲရွိပါတယ္။ သင္ဟာ ေအာက္ကို က်ေရာက္ေနရင္ အေပၚကိုလည္း တစ္လွည့္ေရာက္ပါ လိမ့္ဦးမယ္။ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ ေပ်ာ္ရြင္စရာ ေလးေတြထဲမွာ ဆံုး႐ႈံးမႈရဲ႕ မ်ဳိးေစ့ကေလးေတြ ရွိေနပါတယ္။ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ ေသာကေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စြမ္းအင္သစ္နဲ႔ ဘ၀ရဲ႕ အလင္းေရာင္ေလးက လင္းလက္ေနပါတယ္။ အလင္းနဲ႔အေမွာင္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းနဲ႔ ၀မ္းနည္းျခင္း၊ သာယာမႈနဲ႔ နာက်င္မႈ၊ ေသျခင္းႏွင့္ ရွင္ျခင္းတုိ႔ အၿမဲဒြန္တြဲၿပီး ရွိေနၿမဲပါပဲ။<br />ဘ၀ကို ေထြးေပြ႔ႀကိဳဆိုဖုိ႔က ပန္းတုိင္အျဖစ္ သူ႔ဘာသာသူ တည္ရွိေနတာ မဟုတ္ပါလား။ ဒီလုိ ႀကိဳဆုိႏိုင္ဖုိ႔ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္တဲ့ အခ်ိန္ လိုအပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးမယ့္ အခ်ိန္ကို ပယ္ရွားရပါမယ္။ ပစၥဳပၸန္ အခ်ိန္မွာ အာ႐ုံစူးစိုက္မႈ ရွိရပါမယ္။ ဒါမွသာ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ရၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္မႈ မေပးႏိုင္တာ မွန္သမွ်ကို ေရွာင္ၾကဥ္ႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ သင့္ရဲ႕ ေဆာင္းရာသီထဲမွာ ေႏြရာသီကို ရွာေဖြပါ။ ၿပီးေတာ့ ေႏြရာသီထဲမွာလည္း ေဆာင္းရာသီကို ရွာေဖြၾကည့္ ၾကပါ။ ဒါဆုိရင္ေတာ့ သင္တုိ႔ေတြရဲ႕ ဟန္ခ်က္ကို ေတြ႔ရွိမွာျဖစ္ပါေၾကာင္း ေရးသားေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">သက္</span><br /></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-3771067269345228655?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-90875442656037318462008-11-26T10:12:00.008+06:302008-11-26T10:39:59.289+06:30ဘ၀ရဲ႕ အခ်ဳိးအေကြ႔တိုင္းကို ဆန္းစစ္ရွာေဖြဖုိ႔<br />ခ်စ္ . . . တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အတူ<br />ေလွ်ာက္လွမ္းစုိ႔။<br /><br />ေပ်ာ္စရာ ဘ၀ခရီးတစ္ေလွ်ာက္မွာ<br />ဘ၀ရဲ႕အလွကို တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အတူ ခံစားစို႔။<br /><br />၀မ္းနည္းပူေဆြးစရာ ႀကံဳဆံုလာတဲ့အခါ<br />အျပန္အလွန္ ေထြးပိုက္ရင္း<br />ခ်စ္ . . . တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အတူ<br />ႏွစ္သိမ့္ေပ်ာ္ရေအာင္ . . . ။<br /><br />စိတ္ပ်က္အားငယ္စရာ ႀကံဳဆံုလာတဲ့အခါ<br />အျပန္အလွန္ ေဖးကူရင္း<br />ခ်စ္ . . . တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အတူ<br />ႀကံ့ႀကံ့ခံရေအာင္ . . . ။<br /><br />ႀကံဳရမယ့္ ေသာကတစ္ခုကို ထင္လင္း<br />သိသာသြားေအာင္<br />ခ်စ္ . . . ဟက္ဟက္ပက္ပက္ တစ္ႀကိမ္ေလာက္<br />ရယ္လိုက္ေနာ္။<br /><br />တကယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဆိုတာကို<br />ခ်စ္ . . . တစ္စက္ မ်က္ရည္က်တဲ့အထိ<br />တုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတူ ငိုရေအာင္။<br />ဘ၀ရဲ႕ ေပ်ာ္စရာေတြကို တုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတူတူ<br />ေထြးပိုက္ထားစို႔ေနာ္။<br /><br />ကမာၻေျမေလာကႀကီး ႐ူးသြပ္ေဖာက္ျပန္ သြားတဲ့အခါ<br />ခ်စ္ႏွင့္တုိ႔ ၀ိညာဥ္ခ်င္း ကူးယွက္ၿပီး<br />တုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ၿငိမ္းေအးျခင္းကို . . .<br />ရွာၾကရေအာင္ . . . ။<br /><br />ဒီဘ၀ ၿပီးေျမာက္ကုန္ဆံုးသြားတဲ့အထိ<br />အသည္းခ်င္း ပူးယွက္ၿပီး<br />တုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ခ်စ္ၾကရေအာင္။<br /><br />လမ္းဆံုးသြားရင္ေတာ့ . . .<br />ရင္တြင္းစကားကို ေျပာၾကားႏိုင္မယ္<br />ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ . . .<br /><br />အခ်စ္စစ္ရဲ႕ အလွတရားကို တုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတူတူ<br />သိၿပီးၿပီပဲ . . .<br />တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ဟာ . . .<br />ဟိုး . . . ရင္တြင္းကေန လာတာေလ . . . ။<br /><div style="text-align: right;">သက္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-9087544265603731846?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-23803667781203108512008-11-21T10:47:00.002+06:302008-11-21T10:51:17.598+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >႐ုိးသားျခင္းကိုတပ္မက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဘ၀အတြက္ ေပးဆပ္ျခင္းနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေရာက္ရွိလာတဲ့``အေမ´´<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >လိႈင္းထန္ေလၾကမ္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဘ၀လမ္းမွာ ေဗဒါလိုႀကံ႕ႀကံ႕ခံ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မာန္မခ် ၿပံဳးအလွနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေလာကကိုရင္ဆိုင္ ယွဥ္ၿပိဳင္အႏိုင္ယူခဲ့တဲ့``အေမ´´<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >သားသမီးေတြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >၀မ္းခါးလွေစရန္ စီးပြားရွာေဇြ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ပညာအေမြေပး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေအးျမတဲ့အရိပ္ကို ဖန္တီးေပးတဲ့``အေမ´´<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဆန္ေရကိုမေမွ်ာ္ အရြယ္ေတာ္တစ္ဆစ္ခ်ိဳး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အ႐ိုးေပၚအေရတင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အားအင္ကုန္ခမ္း ဘ၀လမ္းမွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ပင္ပန္းသမွ် အတိုးခ်ကာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အနားယူပါေတာ့အေမ လို႔ေျပာေတာ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >``ဟဲ့..ေကာင္မေလး ငါမအိုေသး´´တဲ့ေလ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေၾသာ္-အေမ ``မာန္မခ်ေသးပါလား´´ ။ ။<o:p></o:p></span></p> <div style="text-align: right;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><span style=""> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"> </span></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ယု</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-2380366778120310851?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-8874773755618854482008-11-18T13:21:00.004+06:302008-11-26T10:12:46.565+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;">´´ေမာင့္အေမက ငါနဲ႔ေမာင့္ကုိ ေသဘာမတူႏုိင္ဘူးတဲ့ဟာ``<br />မ်က္စိမ်က္ႏွာေတြ ပ်က္ၿပီး အခန္းထဲ၀င္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီက တီးတိုးထြက္ေပၚလာတဲ့ စကားသံပါ။<br />ဘာျဖစ္လို႔လဲ ငယ္ ကၽြန္မ ထပ္ၿပီးစပ္စုလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ့္ဆီက ေနာက္ထပ္ အသံထပ္ ထြက္မလားေတာ့ဘူး။<br />ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ကၽြန္မေခါင္းထဲကို တသီတတန္းႀကီး ၀င္လာတယ္။ ငယ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတြကုိလည္း ေတြးၾကည့္ေနမိတယ္။ ငယ္ရဲ႕ ရုပ္ရည္ဟာ မဆုိးတဲ့အထဲမွာ ပါပါတယ္။ ပညာအရည္အခ်င္း ဆုိရင္လည္း သာမန္ထက္ျမင့္တဲ့ အေနအထား တစ္ရပ္မွာရွိသူပါ။ မိဘ အသိုင္းအ၀ိုင္းကလည္း ပညာတတ္ အသိုင္းအ၀ုိင္းပါ။ ပုိက္ဆံကေတာ့ မရွိမရွားေပါ့။ သူရဲ႕အလုပ္က ေတာရံု မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ မရႏုိင္တဲ့ လခမ်ဳိးနဲ႔ အလုပ္၊ ဂုဏ္သိကၡာလည္းရွိတဲ့အလုပ္ပါ။ ဒါဆုိ သူခ်စ္သူရဲ႕ မိခင္က ဘယ္အခ်က္ကို သေဘာမက်လုိ႔ ျငင္းရတာလဲ။<br />ငါက အေဆာင္သူမို႔လို႔တဲ့ ကၽြန္မသိခ်င္တာကို ငယ္ေျဖေပးၿပီး တရႈတ္ရႈတ္ငိုေနပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့ ေအာင္ကို ႏႈတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ သြားမိတယ္။<br />မိန္းခေလး တစ္ေယာက္ အေဆာင္သူ ျဖစ္ေနျခင္းဟာ သားရွင္အတြက္ ကုိယ့္သားနဲ႔ သေဘာမတူဖုိ႔ လံုေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ တစ္ခုပါလား။</span><br /><span id="fullpost" style="font-size:100%;">ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက နယ္ကေန လာအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ၀န္ထမ္းပါ။ ေဆြးမ်ဳိးမရွိတဲ့ေနရာမွာ အေဆာင္ေနရင္းနဲ႔ ဘ၀ကုိ ရပ္တည္ေနတာ အမွားတစ္ခု က်ဴးလြန္မိတာပါလား။ ကၽြန္မလည္း ရပ္ေ၀းကေန အေဆာင္လာေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ အခုလုိ တိုးတကေနတဲ့ေခတ္ႀကီးမွာ ကိုယ့္ဘ၀ တက္လမ္းအတြက္ အလားအလာအမ်ားႀကီးရွိႏိုင္တဲ့ ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ႐ိုး႐ိုးသားသား အလုပ္လာလုပ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြဟာ ပ်က္စီးေနၾကပါတယ္လုိ႔ ဘာေၾကာင့္မ်ား ယူဆေနၾကတာပါလဲ။ တကယ္တမ္း ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ မိသားစုမရွိဘဲ ကိုယ့္ဘ၀ကုိယ္ ရပ္တည္၊ ကို္ယ့္ဘ၀ကိုယ္ ရပ္တည္၊ ကိုယ့္၀မ္းကိုယ္ေက်ာင္းၿပီး ႀကံဳလာသမွ် အခက္အခဲ၊ ျဖစ္လာသမွ် ျပႆနာေတြကုိ ရဲရဲရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းေနရတဲ့ ကၽြန္မတို႔အေဆာင္ သူေတြဘ၀နဲ႔ မိဘအရိပ္မွာခုိ၊ မိဘေပးတဲ့ မုန္႔ဖိုးေလးကို အလုိက္သင့္သံုး၊ အေမခ်က္ထားတာကို အရန္သင့္ ထုိင္စားလို႔ရတဲ့ အိမ္မွာ ေနသူေတြရဲ႕ ဘ၀၊ ဘယ္ဘ၀က ပိုခက္ခဲ ၾကမ္းတမ္း တယ္ဆိုတာ အသိသာႀကီးပါ။<br />ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲတဲ့ လူျဖစ္ပါေစ၊ မိသားစုနဲ႔ အတူတူ ေနရတယ္ဆိုတဲ့ တစ္ခ်က္တည္းက ကၽြန္မတို႔ထက္ အဆမ်ားစြာ သာေနပါၿပီ။ စိတ္ညစ္စရာႀကံဳလာရင္ ႏွစ္သိမ့္ေပးမယ့္လူ၊ ဘယ္လိုကိစၥမ်ဳိး အတြက္မဆုိ အႀကံဥာဏ္ ေကာင္းေတြ ေပးႏုိင္မယ့္လူ၊ မေတာ္လုိ႔ ျပႆနာေတြေပၚေပါက္လာရင္ေတာင္ ကိုယ့္ေရွ႕ကေန မားမားမတ္မတ္ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းေပးမယ့္ အေဖ အေမနဲ႔ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ၊ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အနားမွာ သူတို႔ေတြရွိမေနပါဘူး။ အမွန္အတုိင္း ၀န္ခံရမယ္ဆုိရင္ စိတ္ဓာတ္ ဘယ္ေလာက္မာတယ္ပဲ ေျပာေျပာ အရာရာကုိ တစ္ေယာက္တည္း ရင္ဆုိင္ရတဲ့ဘ၀မွာ ကၽြန္မတုိ႔လည္း အားငယ္စိတ္ ျဖစ္မိပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ ျပႆနာတစ္စံုတစ္ရာ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာင္ ရပ္ေ၀းမွာရွိေနတဲ့ မိဘေတြ စိတ္ဆင္းရဲမွာစိုးလို႔ ရင္ဖြင့္ေျပာျပတာမ်ဳိး မလုပ္ၾကဘဲ အတက္ႏုိင္ဆံုး မ်ဳိသိပ္ထား တတ္ၾကပါတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္း၊ အေပါင္းအသင္း ဆုိတာကလည္း ေက်ာင္းသူဘ၀ကေလာက္ မမ်ားျပားေတာ့တာအမွန္ပါ။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္သြား၊ ညေနေစာင္းမွာ အေဆာင္ျပန္ေရာက္၊ လုပ္စရားရွိတာေလးေတြ လုပ္ၿပီး သမၺဳေဒၶမွ မဆံုးခင္ အိပ္ေပ်ာ္သြား ၾကရတဲ့ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြမွာ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ဖို႔ အခ်ိန္ဆိုတာ အရွားသားလား။ ဒါဆုိ ႐ံုးကလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ ကေရာလို႔ ေမးလိမ့္မယ္။ သူမ်ားေတြေတာ့မသိပါဘူး။ ကၽြန္မရံုးမွာေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းနယ္ကပါ။<br />ထမင္းဆုိရင္လည္း ကိုယ္၀ယ္မွ၊ ကိုယ္ခ်က္မွ ကုိယ္စားရတာပါ။ အ၀တ္ဆုိလည္း ကုိယ္တုိင္ေလွ်ာ္ဖြပ္၊ အဆုိးဆံုးကေတာ့ ေနမေကာင္းရင္ေတာင္ ဂရုတစိုက္နဲ႔ ေဆးခန္းလုိက္ပို႔ ေပးမယ္သူမရွိတာပါပဲ။ အိမ္မွာ မိသားစုနဲ႔ ေနသူေတြကေတာ့ သူတို႔ဘ၀က အခ်ဳပ္အခ်ယ္ခံဘ၀၊ ကၽြန္မတုိ႔က အရာရာ ကိုယ့္ေျခကိုယ့္လက္နဲ႔မို႔လို႔ ကၽြန္မတို႔ဘ၀ကို သေဘာက်ေကာင္း က်ၾကပါလိိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ လူ႕အလုိ နတ္မလိုက္ ႏိုင္တာလို႔ပဲ ေျပာရမလား။ ကၽြန္မတို႔ အေဆာင္သူေတြကေတာ့ အခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံ ဘ၀ကို ပိုေတာင့္တပါတယ္။ မိသားစုနဲ႔ေ၀း၊ သူငယ္ခ်င္း နထၳိဆိုတဲ့ဘ၀မွာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ငယ္အေနနဲ႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကုိ ခင္တြယ္မိတာကို လည္း အမွားလို႔မဆိုသာပါဘူး။ စာနာတတ္မယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဘ၀ကုိ နည္းလည္ၿပီး ေဖးေဖးမမနဲ႔ ထိန္းေပးရင္ အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္မိမွာပါ။ အခုေတာ့ အေဆာင္သူဆိုတဲ့ အခ်က္ကို အားနည္းခ်က္အျဖစ္ ေထာက္ျပတာကေတာ့ ေရနစ္သူ ၀ါးကူးလုိ႔ ထုိးေနသလိုပါပဲ။<br />တစ္ခ်ဳိ႕ေတြကလည္း ဆိုပါတယ္။ အေဆာင္သူတစ္ခ်ဳိ႕ဟာ နယ္ကလာတုန္းက ႐ိုးသားေအးေဆးၾကေပမယ့္ မိဘနဲ႔ အေ၀းမွာ အေနၾကာလာေတာ့ ၀တ္တာစားတာကအစ ပ်က္စီးလာၾကတာကို ကိုယ္ေတြ႕ပါပဲတဲ့။ ဟုတ္မွာပါ။ မိဘနဲ႔အေ၀းမွာ လြတ္ၿပီ ကၽြတ္ၿပီဆိုၿပီး ေနခ်င္သလို ေနၾကတဲ့ လူေတြ ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ျမင္ဖူးတဲ့ အေဆာင္သူ ပ်က္စီးတာကို ေတြ႕ၿပီး အလံုးစံုေသာ အေဆာင္သူေတြ ပ်က္စီးေနၾကပါၿပီလုိ႔ ေလွနံစားထစ္ မသတ္မွတ္ ေစခ်င္ပါဘူး။ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးပုပ္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိး ကၽြန္မတို႔ မခံစားႏုိင္ၾကပါဘူး။<br />ကၽြန္မရဲ႕ေမေမ တစ္ခါကေျပာဖူးပါတယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ မထိန္းသိမ္းႏုိင္ရင္ သံကြန္ခ်ာ ခုႏွစ္ထပ္ကာထားေတာင္ မလံုၿခံဳႏုိင္ဘူးတဲ့၊ ေမေမ့ရဲစကားကုိ ကၽြန္မ သေဘာက်မိပါတယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္တုိင္က အေနအထိုင္ မဆင္ျခင္ရင္ အဆာင္သူျဖစ္ေစ၊ မိသားစုနဲ႔အတူေနသူျဖစ္ေစ ပ်က္စီးမွာပါပဲ။ အေဆာင္သူမို႔လုိ႔ မရမ္းပတာ ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ မဆိုႏုိင္သလို မိဘအုပ္ထိန္းမႈ ေအာက္မွာရွိတဲ့ မိန္းခေလးတုိင္းဟာလည္ ဗိုင္းေကာက္ ေက်ာက္ဖိ ျဖစ္မေနႏုိင္ပါဘူး။ အဓိက အခ်က္ကေတာ့ မိမိကိုယ္ကုိ ထိန္းသိမ္းပဲ့ျပင္ႏုိင္ဖုိ႔ပါပဲ။ ကၽြန္မအခုလုိ ေျပာျပေနတာေတြဟာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ငယ္ တစ္ေယာက္တည္း အတြက္မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀ ျမင့္တက္ဖုိ႔ ရပ္ေ၀းကေန လာေရာက္ေနထုိင္ၾကရတဲ့ ေက်ာင္းသူ၊ ၀န္ထမ္းအေဆာင္သူအားလံုးအတြက္ပါ။ ကၽြန္မတို႔ လုိအပ္ေနတာက ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ ေဖးမကူညီမႈ၊ ေစတနာထား ဆိုဆံုးမမႈေတြပါ။ ေလွနံဓားထစ္ စြပ္စြဲခ်က္ေတြ၊ ေရွး႐ိုးဆန္တဲ့ အယူအဆေတြမဟုတ္ပါဘူး။ မိဘနဲ႔ အေ၀းမွာ ေနရတဲ့ ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ မိဘမဲ့ေတြနီးပါး ေမတၱာငတ္မြတ္ေနပါလုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /></span><span id="fullpost" style="font-size:100%;">၁၄-၁၁ ၂၀၀၈ ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာတုိင္း(မ္) ေၾကးမံု၀င္းေရးသားထားေသာ ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-887477375561885448?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-42314295694420608452008-11-18T13:13:00.003+06:302008-11-18T13:20:13.929+06:30<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 153, 255);">ေလာကမွာ တန္ဖိုးအရိွဆံုး အရာဆိုတာ ဘာလဲ…? အဖိုးတန္ ရတနာပစၥည္းေတြလို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ သူဟာ လူတိုင္းနဲ႔ အတူရိွေနပါတယ္။ သြားအတူတူ လာအတူတူ ဒြန္တြဲေနပါတယ္။</span><br />ကၽြန္မအပါအ၀င္ လူသားအားလံုး အခ်ိန္ကို ျဖဳန္းခဲ့ဖူးၾကမွာပါ။ နည္းနည္းျဖဳန္းခဲ့ဖူးသူန႔ဲ မ်ားမ်ားျဖဳန္းခဲ့ဖူးသူဘဲ ကြာပါမယ္။ အခ်ိန္ကို အသံုးျပဳတတ္သူေတြကေတာ့ အခ်ိန္ကို အရင္းအႏွီးတစ္ခု ျပဳလုပ္ၿပီး တရားရွာသူ၊ ပညာရွာသူ၊ ေငြေၾကးရွာတတ္သူေတြ ရိွၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အခ်ိန္ကို တန္ဖိုးထားၾကတဲ့သူေတြေပါ့။ စကၠန္႔ေတြ၊ မိနစ္ေတြ၊ နာရီေတြ၊ ရက္ေတြ၊ လေတြ၊ ႏွစ္ေတြကို မိမိက အသံုးမခ်လိုက္ရင္ အဲဒီအခ်ိန္ေတြက မိမိကို ၀ါးၿမိဳသြားပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><span id="fullpost">ဒီေန႔ကုန္သြားရင္ ေနာက္တစ္ရက္၊ ဒီလကုန္သြားရင္ ေနာက္တစ္လ၊ ဒီႏွစ္ကုန္သြားရင္ ေနာက္တစ္ႏွစ္ကူး သြားၿပီးဆိုတာ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာေတြရဲ႕ သေကၤတေတြပါ။ ကၽြန္မတို႔ကို အၿမဲ သတိေပးေနတာနဲ႔ အတူတူပါဘဲ။ ကၽြန္မတို႔ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အက်ဳိးရိွတဲ့အလုပ္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့ၾကသလဲလို႔ မိမိကိုယ္ကို ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေမးၾကည့္ၾကပါ။ ကၽြန္မလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးမိပါတယ္။ အေျဖက ထြက္မလာဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ အခ်ိန္ျဖဳန္းတဲ့ စာရင္းထဲမွာ ပါ၀င္ေနလို႔ပါ။<br />`အခ်ိန္´ဆိုတာ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ မရပါဘူး။ ေငြေၾကးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာ၊ အျခားပစၥည္းေတြ ဆံုး႐ံႈးသြား တာေတြကို ျပန္ရွာႏိုင္၊ ၀ယ္ႏိုင္ေပမယ့္ အက်ဳိးရိွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းခဲ့တာကိုေတာ့ ျပန္ၿပီးအစားထိုးလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အက်ဳိးရိွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျဖဳန္းခဲ့တဲ့ ေနာင္တပဲ ရပါလိမ့္မယ္။ တန္ဖိုးရိွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အက်ဳိးရိွေစမယ့္ အလုပ္ကေလးေတြေရြးၿပီး ၀ီရိယနဲ႔ ေလ့က်င့္သြားရင္ ရပါတယ္။ မိမိလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကို အစီအစဥ္ေလးဆြဲၿပီး အာ႐ံုစိုက္မႈနဲ႔ စနစ္တက် ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈရိွရင္ မိမိလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ထဲမွာ စိတ္၀င္စားၿပီး အခ်ိန္ကို အက်ဳိးရိွေအာင္ အသံုးခ်တတ္သူျဖစ္လာမွာပါ။ အဲဒီလို အေလ့အက်င့္ ေတြရလာရင္ မိမိလုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြကို ျပန္ၿပီး ျမင္လာပါမယ္။<br />လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ရက္က အခ်ိန္ကို ဘယ္လိုအသံုးျပဳခဲ့တယ္ဆိုတာကို ျပန္ၾကည့္ရမယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္မရိွ၊ ရည္မွန္းခ်က္ မရိွဘဲ အခ်ိန္ေတြ အလဟႆျဖစ္ကုန္တာ အင္မတန္ ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ မိမိကိုယ္မွာ သတိေလး အၿမဲကပ္ၿပီး အက်ဳိးရိွတဲ့ အလုပ္ေတြလုပ္ဖို႔ အက်င့္ျဖစ္သြားရင္ အမ်ားႀကီး အက်ဳိးရိွပါတယ္။ ဒီေန႔ျပဳလုပ္ရမည့္ အလုပ္ေတြကို မလုပ္ေသးဘဲ အခ်ိန္ဆြဲတဲ့ အေလ့အထေတြေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္၊ မခ်မ္းသာသူေတြ မ်ားစြာရိွပါတယ္။<br />အခ်ိန္လြန္မွ အလုပ္လုပ္ရင္ စိတ္ပင္ပန္း ဆင္းရဲမႈမ်ားနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔တတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အားလံုး သူ႔အခ်ိန္ႏွင့္ အလုပ္ကို ၿပီးျပတ္စြာလုပ္မွ စိတ္ခ်မ္းသားမႈ အမွန္တစ္ကယ္ ရရိွမွာပါ။ မိမိကအခ်ိန္ကို မေလးစားရင္ အခ်ိန္က မိမိကို ျပန္ဒဏ္ခတ္ပါလိမ့္မည္။<br />အခ်ိန္ဆိုတာ ပညာရိွေတြအတြက္ေတာ့ အဖိုးတန္တဲ့ အရာပါပဲ။ အခ်ိန္ကသစၥာလည္းရိွတယ္။ ကတိလည္း တည္တယ္။ အခ်ိန္ကို အရင္းအႏွီးလုပ္ၾကည့္ပါ။ အခ်ိန္နည္းနည္းလုပ္ရင္ နည္းနည္းအက်ဳိးရိွၿပီး အခ်ိန္မ်ား မ်ားအလုပ္လုပ္ရင္ မ်ားမ်ားအက်ဳိးရိွပါတယ္။ အခ်ိန္ႏွင့္ဒီေရသည္ လူကိုမေစာင့္ပါဘူး။ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာသူမ်ားမွ မဟုတ္ပါဘူး အိမ္မႈကိစၥမ်ားကို ေန႔ဒဓူ၀ျပဳလုပ္ေနရသည့္ အိမ္ရွင္မမ်ားသည္ လည္း ကိုယ္ဒီေန႔ျပဳလုပ္ရမည့္ အိမ္မႈကိစၥမ်ားကို အခ်ိန္ဆြဲထားလွ်င္ မိမိသာ ပင္ပန္းေပလိမ့္မည္။ နည္းနည္းရိွ တဲ့အလုပ္ကို အခ်ိန္မျဖဳန္းဘဲ အက်ဳိးရိွစြာ အသံုးခ်ၾကည့္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းတို႔အားလံုး ေလာက၌တန္ဖိုးအရိွဆုံး အရာဘာလဲဆိုတာ သိပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မလည္း စာအုပ္တစ္အုပ္မွ တန္ဖိုးရိွတဲ့ အခ်ိန္အေၾကာင္းကို ကၽြန္မဖတ္ခဲ့ရသည့္အတြက္ အခ်ိန္ကိုေလးစားတန္ဖုိးထားတတ္လာသလို သူငယ္ခ်င္းတို႔အားလံုးလည္း ကၽြန္မႏွင့္ထပ္တူ အခ်ိန္ကိုေလစားတန္ဖိုးထားတတ္ေစရန္ ထိုစာအုပ္မွ အခ်ဳိ႕တစ္၀က္ကို ေကာက္ႏုတ္၍ ကိုးကားေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ယု</span><br /></div><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-4231429569442060845?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-75985007252237270602008-11-18T10:16:00.003+06:302008-11-18T10:22:40.378+06:30<div style="text-align: justify;">ေအးခ်မ္းတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး အရမ္းခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရွိတယ္။ သူတို႔ဟာ အျမဲမခြါ တစ္တဲြတဲြပဲ ေန႔တိုင္းပင္လယ္ေဘးကို သြားျပီး ေနထြက္၊ ေန၀င္ခ်ိန္ကို သြားၾကည့္ၾကတယ္။ သူတို႔က ျမင္သူတကာ အားက်တဲ့ စံုတဲြေလးပါ။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔မွာ မေတာ္တဆ ကားတိုက္မႈေၾကာင့္ ေကာင္မေလး အျပင္းအထန္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရၿပီး ေမ့ေမွ်ာသြားခဲ့တယ္။ အိပ္ရာထဲမွာပဲ ၿငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းေနရတယ္။ ေန႔ဖက္ဆိုရင္ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးနားမွာ ေနျပီးသူ႔နာမည္ကို တတြတ္တြတ္ရြတ္ေခၚတယ္။ ညဖက္ဆိုရင္ ဘုရားေက်ာင္းသြားျပီးေကာင္မေလးက်န္းမာလာေစဖို႔ ဘုရားသခင္ထံ ဆုေတာင္း တယ္။ အခ်ိန္ေတြ တေျဖးေျဖး ကုန္လြန္သြားခဲ့ၿပီး ေကာင္ေလးခမ်ား ငုိရလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတြ ေတာင္ခမ္းလုနီးေနျပီ။ ေကာင္မေလးက ေမ့ေမွ်ာေနဆဲပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္ေလး လက္မေလွ်ာ့ ခဲ့ဘူး။ ဘုရားသခင္ထံ ဆုေတာင္းျမဲ ဆုေတာင္းတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ညမွာ ဘုရားသခင္က ေကာင္ေလးရဲ႔ မေလွ်ာ့တဲ့ ဇဲြနဲ႔ေကာင္မေလး အေပၚထားတဲ့ ေမတၱာတရားေၾကာင့္ သူ႔အေပၚ သနားသက္၀င္ ျပီးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုေပးလိုက္တယ္။ ဘုရားသခင္က ေကာင္ေလး ကို"ေကာင္မေလးရဲ႔ အသက္ကို ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ လွဲလွယ္ႏိုင္မလား"လို႔ေမးတယ္။ ေကာင္ေလးက ေတြေ၀မေနဘဲ လဲွလွယ္ႏိုင္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျဖတယ္။ "ဒါဆို ေကာင္းျပီ။ ေကာင္မေလး အျမန္ႏႈိးလာဖို႔ အသင္ ပုစဥ္းဘ၀နဲ႔ သံုးႏွစ္အသြင္ ေျပာင္းရမယ္။ သေဘာတူႏိုင္လား" လို႔ ဘုရားသခင္က ေမးျပန္တယ္။ ေကာင္ေလးက မဆိုင္းမတြဘဲ သေဘာတူေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။<span id="fullpost"><br />မိုးလင္းတာနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ ပုစဥ္းတစ္ေကာင္ အသြင္ေျပာင္း သြားခဲ့တယ္။ ပုစဥ္းေလးက ေဆးရံုဖက္ကို အလွ်င္အျမန္ ပ်ံလာတယ္။ လူနာခန္းထဲ ၀င္ၾကည့္ေတာ့ေကာင္မေလးက ႏိႈးေနျပီး ဆရာ၀န္တစ္ဦးနဲ႔ စကားေျပာေနတာကို ေတြ႔တယ္။ သူတို႔ေျပာေနတာေတြကို ပုစဥ္းက မၾကားရဘူး။ တစ္ပတ္၊ ႏွစ္ပတ္ေနေတာ့ ေကာင္မေလး က်န္းမာလာျပီး ေဆးရံုက ဆင္းခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမေပ်ာ္ဘူး။ ေနရာအႏွံ႔ ေကာင္ေလးကို လိုက္စံုစမ္းတယ္၊ လိုက္ရွာတယ္။ ေကာင္ေလး ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္း ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး။ ေကာင္ေလးက ပုစဥ္းအသြင္နဲ႔ ေကာင္မေလး ေဘးမွာ ရစ္၀ဲ ပံ်သန္းေနေပမဲ့ ေကာင္မေလးကို သူေခၚလို႔ မရဘူး။ေပြ႔ဖက္လို႔ မရဘူး။ ေကာင္မေလးကိုပဲ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေႏြရက္ေတြ တေျဖးေျဖး ကုန္လြန္ျပီး ေဆာင္းဦးကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ေဆာင္းေလညင္းေတြေၾကာင့္ သစ္ရြက္ေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြကုန္တယ္။ ပုစဥ္းေလး ဒီေနရာက ခြာရေတာ့မယ္။ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အျဖင့္ ေကာင္မေလးရဲ႔ ပုခံုးထက္နားကို သူအရဲစြန္႔ျပီး သြားနားလိုက္တယ္။ ႏူးညံ့တဲ့ ေတာင္ပံနဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔ ပါးျပင္ကို ထိလိုက္တယ္။ ေသးငယ္တဲ့ ပါးစပ္နဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔ပုခံုးသားကို ႐ႈိက္နမ္းလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလး သတိမထားမိခင္မွာ သူတိတ္တဆိတ္ ထပံ်လာခဲ့တယ္။ မ်က္စိတမွိတ္ အတြင္းမွာပဲ ေႏြဦးရာသီကို ေရာက္လာခဲ့ တယ္။ ေႏြေရာက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ပုစဥ္းဟာ ေကာင္မေလးနားကို အေရာက္ပ်ံသန္း လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူရင္းႏွီးတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႔ ေဘးမွာခန္႔ညားတဲ့ သူစိမ္းေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကိုသူ ေတြ႔လိုက္ေတာ့ ပ်ံသန္းေနတဲ့ သူ႔ေတာင္ပံေတြ ေလဟာနယ္ တ၀က္တပ်က္မွာ အရပ္တန္႔ခံလိုက္ရတယ္။ လူေတြက ေကာင္မေလး ကားတိုက္ခံရတာ ဒဏ္ရာေတြ ဘယ္ေလာက္ ျပင္းထန္ေၾကာင္း၊ ဒဏ္ရာေတြကို ကုသေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ဟာ ေကာင္မေလးအေပၚ ဘယ္ေလာက္ ဂ႐ုစိုက္ေၾကာင္း၊ သူတို႔ရဲ႔ အခ်စ္ေတြက စံတင္ထိုက္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ေကာင္မေလး ဘ၀က အရင္လို ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ ေနျပီျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာသံေတြကို ပုစဥ္းၾကားလိုက္ရတယ္။ ပုစဥ္း ရင္ကဲြရျပန္တယ္။ ဆရာ၀န္ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလး ပင္လယ္ေဘးသြားျပီး ေန၀င္၊ ေနထြက္ၾကည့္တာကို သူအျမဲေတြ႔ေနရေပမဲ့ တစ္ခါတေလ ေကာင္မေလးရဲ႔ ပုခံုးထက္မွာ ခဏသြားနားတာက လဲြလို႔သူဘာမွ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br />ပုစဥ္းေလးဟာ ရင္ထဲက ေ၀ဒနာေတြကို ၾကိတ္မွိတ္ခံစားရင္ ဒီႏွစ္ေႏြဟာ ခါတိုင္းေႏြထက္ ပိုရွည္လွ်ားေနတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ ေကာင္မေလးနားမွာ ရစ္၀ဲပ်ံသန္းဖို႔လည္း သူမွာ ခြန္အားေတြ ဆုတ္ေလ်ာ့ေနတယ္။ ဆရာ၀န္ ေကာင္ေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔ တီးတိုးစကား ေျပာသံနဲ႔ ရယ္သံေတြက သူ႔ကို အသက္႐ႈက်ပ္ေစတယ္။ သံုးႏွစ္ေျမာက္ ေႏြရာသီမွာေတာ့ ပုစဥ္းဟာ ေကာင္မေလးကို ခဏခဏ သြားမၾကည့္ေတာ့ဘူး။ သူနားေနက် ေကာင္မေလးရဲ႔ ပုခံုးကို ဆရာ၀န္ ေကာင္ေလးက တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေပြ႔ဖက္ထားတယ္။ သူ႔ေတာင္ပံနဲ႔ ထိေနက် ေကာင္မေလးရဲ႕ပါးျပင္ဟာလည္း ဆရာ၀န္ေကာင္ေလးက တယုတယနမ္းေနတယ္။ ပုစဥ္းရင္ကဲြ တစ္ေကာင္က သူ႔တို႔ေဘးမွာ ရစ္၀ဲေနတယ္ ဆိုတာကို ခ်စ္တင္းေႏွာျပီး ၾကည္ႏႈးေနတဲ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သတိထားမိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္မေလးကလည္း အတိတ္ဆိုတာကို လံုး၀သတိ ေမ့သြားခဲ့ျပီေလ။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ (၃)ႏွစ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကို ေရာက္ဖို႔ တစ္ရက္အလိုမွာ ေကာင္မေလးနဲ႔ ဆရာ၀န္ ေကာင္ေလးတို႔ လက္ထပ္ လိုက္ၾကတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းထဲသူပ်ံ၀င္ျပီး ေကာင္မေလးရဲ႕ ပုခံုးထက္မွာ နားလိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးနဲ႔ ဆရာ၀န္ ေကာင္ေလးရဲ႕ ဘုရားသခင္ထံ သစၥာခံယူေနတဲ့ အသံကို သူၾကားလိုက္တယ္။ ဆရာ၀န္ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးရဲ႔ လက္ကို လက္ထပ္လက္စြပ္ စြပ္ေပးၿပီး နမ္းလိုက္တာကို သူေငးၾကည့္ ေနမိတယ္။ သူ႔ပါးျပင္ငယ္ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ<br />စီးက်လာခဲ့တယ္။<br />"အသင္ ေနာင္တရျပီလား" ဘုရားသခင္က ပုစဥ္းကို ေမးတယ္။"ေနာင္တ လံုး၀မရပါဘူး" မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ရင္း သူျပန္ေျဖတယ္။"မနက္ျဖန္ဆို လူ႔ဘ၀အသြင္ ေျပာင္းလို႔ရျပီ" ဘုရားသခင္က ေျပာေတာ့ ပုစဥ္းကေခါင္းခါျပီး "ပုစဥ္းအျဖစ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တစ္သက္လံုး ေနပါရေစေတာ့။တစ္ခ်ဳိ႕ကံတရားက လက္လြတ္ဆံုး႐ံႈးဖို႔ စီရင္လာျပီးသားပါ။ တစ္ခ်ဳိ႔ဖူးစာက<br />ေပါင္းစပ္ဖို႔ ကံပါမလာခဲ့ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တာ ရယူပုိင္ဆိုင္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ရယူပိုင္ဆိုင္ျပီးရင္ေတာ့ေကာင္းေကာင္း တန္ဖိုးထား ခ်စ္တတ္ရမယ္"<br />******** မွ်ေ၀ခံစားၾကည့္ပါေနာ္*********<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ခိုင္ေလး</span><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-7598500725223727060?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-86571025060572218992008-11-14T11:24:00.001+06:302008-11-14T12:58:18.304+06:30<p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="line-height: 200%;font-size:100%;" >ဟိုတုန္းကေတာ့ သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္ၾကားတဲ့ အခု ၂၀ ရာစု I.T ေခတ္ႀကီးထဲေရာက္လာေတာ့ အဲသည္ ဆို႐ိုးစကားက ေျပာင္းသြားၿပီ။ သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္မၾကား ျဖစ္သြားၿပီ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="line-height: 200%;font-size:100%;" >အိမ္မွာကိုယ့္ထက္ အသက္ႀကီးသူေတြရိွတယ္။ အေဖ၊အေမျဖစ္မယ္။ အစ္ကို၊အစ္မျဖစ္မယ္။ ဦးႀကီး၊ဦးေလး။ ေဒၚႀကီး၊ေဒၚေလး….။ တစ္၀မ္းကြဲညီအကို ေမာင္ႏွမ….။ ေနာက္ၿပီး ေဆြမ်ဳိးနီးစပ္ ရပ္ေဆြရပ္မ်ဳိး…. အသက္ႀကီး ေတြရိွတယ္။ အိမ္ကအေရာင္းအ၀ယ္ ရိွတဲ့အိမ္။ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းရိွတဲ့ အိမ္ဆိုျပန္ရင္လဲ။ ဆက္စပ္ေနတဲ့ လူေတြ ၀င္မယ္ထြက္မယ္။ ကိုယ္ထက္ အသက္ႀကီးသူေတြေပါ့။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာၾကမယ္။ စကား၀ုိင္းဖြဲ႔ၾက မယ္။ အေၾကာင္းအရာမ်ဳိးစံု။ ႀကံဳရာဆံုရာ စုမိတဲ့အခါ ေျပာၾကမယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="line-height: 200%;font-size:100%;" >ဒါေပမယ့္ ဒီလိုအသက္ႀကီးေတြ ေျပာၾကတဲ့ စကားေတြကို သက္ငယ္ကၾကားဘို႔ အခြင့္အေရး တစတစေလ်ာ့ပါး လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သက္ႀကီးေတြ ေျပာေနၾကေသာ္ျငား သက္ငယ္မ်ားအေနနဲ႔ ၾကားခြင့္နာခြင့္က မႀကံဳႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ၾကားရဘို႔ အခြင့္အေရးက ေတာ္ေတာ္နည္းသြားၿပီ။ စုတုျပဳဆိုတဲ့ အေနအထားမွာ စုအဆင့္ကို မေရာက္ႏိုင္ဘူး။ သက္ႀကီးစကားကို သက္ငယ္က ၾကားဘို႔ အခြင့္မသာေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔္လဲဆိုေတာ့ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္ ကတည္းက ပညာေရးကိစၥအတြက္ပဲ အာ႐ံုစိုက္ေနရတာေလ။ က်ဴရွင္အေစာႀကီး သြားရတယ္။ (၈)နာရီခြဲ ေလာက္ျပန္လာ။ ေက်ာင္းႀကီးတက္ရတယ္။ ညေနျပန္လာ က်ဴရွင္ပဲ ကမန္းကတန္း ေရမိုးခ်ဳိး၊ ထမင္းစား ေျပးေျပးလြားလြား။ Guite ဆရာနဲ႔ စာက်က္၀ိုင္း (၁၀)နာရီ (၁၁)နာရီအိပ္။ ေနာက္ေန႔ ဒီအတိုင္းပဲ။ ေနာက္တစ္ပါတ္လည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ စာေမးပြဲေတြ ႀကိဳၿပီးေျဖၾကည့္ၾက။ ဆရာေတြက စပါယ္ရွယ္ စခန္းသြင္းၾက။ ပထမအစမ္း ၿပီးၿပီဆိုကတည္းက စာေမးပြဲႀကီးအတြက္ အားလံုးအသင့္ျပင္ထားၾက။ (တခ်ဳိ႕က ေနာင္ႏွစ္တက္ရ မယ့္ အတန္းအတြက္ ႀကိဳတင္ေငြေပးထားၾကရ)<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="line-height: 200%;font-size:100%;" >ဒီေတာ့ အိမ္မွာေနရတဲ့အခ်ိန္က နည္းလာတယ္။ ေနရသခိုက္မွာလည္း T.V ေရွ႕ထိုင္ P.C ေရွ႕ထိုင္ေပါ့ လူႀကီး ေတြစကားေျပာတဲ့အနားမွာ ရစ္၀ဲရစ္၀ဲနဲ႔ ေယာင္ေနလို႔မရဘူးေပါ့။ စာက်က္စရာေတြက တပံုႀကီးေစာင့္ေနတယ္။ ေလ့က်င္ခန္းေတြက အမ်ားႀကီးလုပ္ရအံုးမယ္။ အိမ္မွာ လူႀကီးေတြေျပာၾကဆိုၾကတာဟာ ကိုယ့္နားထဲ မ၀င္ေတာ့ ဘူး။ လူႀကီးအခ်င္းခ်င္းေျပာတာဆုိတာ ကိုယ္မၾကားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သက္ႀကီးစကားေပမယ့္ သက္ငယ္မၾကားႏိုင္ ေတာ့ပါဘူး။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="line-height: 200%;font-size:100%;" >ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ပရိေစၧဒရွည္ၾကာစြာ သက္ႀကီးစကားကို သက္ငယ္ေတြ မၾကားပဲေနခဲ့ရတဲ့ သက္တမ္းဟာ ဆယ္ႏွစ္ ဆယ့္ငါးႏွစ္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ေတာ့ ရိွေရာ့မယ္။ သက္ငယ္ေတြဟာ သက္ႀကီးေတြဆီက ၾကားသင့္ၾကား ထုိက္တာေတြ မၾကားခဲ့ရပဲ ႀကီးျပင္းလာၿပီး သက္ႀကီးဘ၀ကို ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း သူတို႔ရဲ႕ သက္ငယ္ေတြ ဟာ သူတို႔စကားကို မၾကားသာတဲ့ အေနအထားပဲ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="line-height: 200%;font-size:100%;" >ဒီလိုနဲ႔ သက္ႀကီးစကား သက္သယ္ၾကားဘ၀ကေန သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္မၾကားဘ၀ကို ေျပာင္းမွန္းမသိ ေျပာင္းခဲ့ၾကရပါသတဲ့ေလ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: right;"><span style="line-height: 200%;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ခိုင္ေလး</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="line-height: 200%;font-size:100%;" >သူငယ္ခ်င္းတို႔အား ကၽြန္မဖတ္ရေသာ စာေရးသူ `သင့္ေနာ္´ ေရးသားထားသည့္ စာပိုဒ္မွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပ လိုက္ပါသည္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8657102506057221899?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-24762235176677900292008-11-14T11:17:00.001+06:302008-11-14T11:19:18.322+06:30<p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">စိတ္အလိုမက်ရင္</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ကိုယ့္ဘဝကိုယ္မီးတင္႐ိႈ႕ၿပီး</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">နီ႐ိုးဘုရင္ႀကီးလို တေယာထိုင္ထိုးေနမယ္</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">စိတ္အလိုက်ရင္</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ကိုယ့္ဘဝကိုယ္တံတားခင္းၿပီး</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">နင္းလိုရာနင္း ျဖည္႔ဆည္းေပးေနမယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">စိတ္ကတက္လြယ္က်လြယ္</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ဂစ္တာကို နံရံမွာ႐ိုက္ခ်ိဳးဖို႔ဝန္မေလးေပမယ့္</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ပန္းပြင့္ေတြကို အလဟႆမနင္းေခ်တတ္သူ</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ဘဝကို ေက်ာက္တံုးလို တြန္းတင္ၿပီး</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ေက်ာက္တံုးလို ျပန္လွိမ့္ခ်မိတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ငါတို႔လိုအပ္တာ</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈနဲ႔</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">မိုက္႐ူးရဲစိတ္အနည္းငယ္သာ။<span style=""> </span>။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: right;"><span style=""> <span style="color: rgb(51, 204, 0);"> </span></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);">အိပ္မက္ျမဴ</span><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"><img src="http://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Justify Full" class="gl_align_full" border="0" /></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-2476223517667790029?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-696963909330733742008-11-14T11:05:00.003+06:302008-11-14T11:16:59.242+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြ ေအာင္ျမင္ဖို႔နဲ႔ ေန႕စဥ္ဘဝမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕ဖို႔ ဆႏၵ ေတြ႐ွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းေတာ့ ဒီႏွစ္ခ်က္လံုး ေအာင္ျမင္ဖို႔ မလြယ္ကူ လွပါဘူး။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း ေန႔စဥ္လူမႈဘဝမွာ အခက္အခဲေတြ အဆင္ မေျပမႈေတြ မေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြ ၾကံဳေတြ႕ေနရသူေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနကို ဘယ္လို ေက်ာ္လႊားႏိုင္သလဲ။ အလြယ္တကူေက်ာ္လႊားႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းေတြ ႐ွိပါတယ္။ ဒါဟာ လူတိုင္းသိတဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ တစ္ခုပါ။ ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းက်င့္ဖို႔ေတာ့ ခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အ႐ိုးဆံုးဟာ အဆန္းဆံုးျဖစ္ၿပီး အလြယ္ဆံုးဟာ အခက္ခဲဆံုး ျဖစ္ႏိုင္ လို႔ပါပဲ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ကဲရည္႐ြယ္ခ်က္ ေအာင္ျမင္ဖို႔နဲ႔ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ အဆင္ေျပသာယာဖို႔ က်င့္သံုးရမယ့္ နည္းလမ္း (၈) သြယ္ကို ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္ပါ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">၁။ စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ တရားအားထုတ္ပါ။ တရားအားထုတ္ပါဆိုလို႔ တြန္႔မသြားပါနဲ႔။ မနက္ ေစာေစာ အိပ္ယာမထခင္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ကေန နာရီဝက္ခန္႔အထိ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈရေအာင္ အားထုတ္ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စိတ္ႏွလံုးကို အတည္ၿငိမ္ဆံုးထားၿပီး အာ႐ံုစုစည္းထားပါ။ ဒါဟာ ဘာကို အက်ိဳးျပဳသလဲဆိုရင္ ၾကည္လင္တဲ ့စိတ္ႏွလံုးကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၿပီး မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္ခ်မွတ္ႏိုင္ဖို႔၊ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းဖို႔ အကူအညီေပးႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">၂။ အစားအစာကို ခ်င့္ခ်ိန္စားပါ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style=""> </span>သစ္သီး၊ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္၊ ပဲ၊ ေျမပဲ၊ သံလြင္ဆီစတဲ့ အယ္လ္ကာလီ ပါဝင္မႈျမင့္တဲ့ အစားအစာေတြနဲ႔ အက္ဆစ္ဓာတ္ျမင့္တဲ့ ဂ်ံဳ၊ အသား၊ ႏို႔ထြက္ပစၥည္းနဲ႔ သၾကားေတြကို အခ်ိဳး အစားမွ်တေအာင္ စားေသာက္ရပါမယ္။ ဒါမွ မွ်တတဲ့ စားေသာက္မႈ ပံုစံနဲ႔ ေရာဂါကင္းၿပီး က်န္းမာတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါမယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">၃။ အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစမယ့္ အရာမ်ားကိုေ႐ွာင္ပါ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style=""> </span>အရက္၊ စီးကရက္၊ ကဖိန္းဓာတ္ပါတဲ့ အစားအစာေတြ၊ သၾကားနဲ႔ မူးယစ္ေဆးဝါး စတာေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဒါေတြက သင့္ရဲ႕က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ေစၿပီး ကိုယ္ခံစြမ္းအားနဲ႔ စိတ္စြမ္းအင္ေတြကို ယုတ္ေလ်ာ႔ေစပါတယ္။ လူငယ္ေတြအတြက္ ဒီအရာေတြဟာ အထူး ေ႐ွာင္႐ွားရမယ့္ အရာေတြျဖစ္ပါတယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">၄။ ေတးဂီတကို နားဆင္ပါ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style=""> </span>ဂီတဟာ စိတ္ကိုၾကည္ႏူးလန္းဆန္းေစပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အနိ႒ာ႐ံု စာသားေတြပါတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးကိုေ႐ွာင္ၿပီး စိတ္ေအးခ်မ္းေစမယ့္ သီခ်င္းမ်ိဳးကိုသာ ေ႐ြးခ်ယ္ရ ပါမယ္။ ဒါမွ ဂီတနဲ႔ သင့္ရဲ႕စိတ္ဝိဥာဥ္ကို ႏွစ္သိမ့္အားျဖည့္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">၅။ အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဂ႐ုစိုက္ပါ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style=""> </span>သင့္အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္ကို စိတ္ခြန္အားျပည္႔မယ့္၊ ေပ်ာ္႐ႊင္ၿငိမ္းခ်မ္းမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ ေလးျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ထားရပါမယ္။ ဒါမွ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ ခြန္အားေတြကို အိမ္မွာ အပန္းေျဖရင္း ျပန္လည္ေမြးျမဴႏိုင္မွာပါ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">၆။ တီဗြီၾကည့္႐ႈမႈကိဳ ေလွ်ာ့ခ်ပါ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style=""> </span>အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ တီဗြီၾကည့္႐ႈျခင္းအစား စာဖတ္ျခင္း၊ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း၊ ပန္းခ်ီဆြဲ ျခင္းစတဲ့မိမိဝါသနာပါရာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္အရာတစ္ခုနဲ႕ အစားထိုးသင့္ပါတယ္။ သင္စိတ္ပါဝင္ စားတဲ့ဝါသနာ ပါတဲ့အရာကို လုပ္ေနျခင္းအားျဖင့္ သင့္ရဲ႕စိတ္ညစ္ညဴးမႈေတြ ေျပေပ်ာက္သြား ႏုိင္တယ္ေလ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">၇။ ဓာတ္ပံုေတြနဲ႔ စိတ္ခြန္အားကို တိုးျမႇင့္ပါ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style=""> </span>ဓာတ္ပံုေတြဟာ စိတ္ခြန္အားေတြနဲ႔ ငယ္သူငယ္ေသြးေတြကို သယ္ေဆာင္ယူလာေပး ႏိုင္ပါတယ္။ ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္၊ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုဖြယ္၊ ေအာက္ေမ့သတိရဖြယ္ ဓာတ္ပံုေတြကို ျပန္လည္ ္ၾကည့္႐ႈျခင္းျဖင့္ သင့္စိတ္မွာ ၾကည္ႏူးႏွစ္သိမ့္မႈ ရေစႏိုင္ပါတယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">၈။ အသိအကြ်မ္း၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ မိသားစုဝင္ေတြကို အေလးထားပါ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style=""> </span>သင့္ရဲ႕အနီးအနားမွာ သင့္ကိုအထင္ႀကီး ေလးစားတဲ့၊ သင္ကလည္း ေလးစားခင္မင္တဲ့၊ စိတ္ႏွလံုးခ်င္း နီးကပ္တဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း၊ မိသားစုဝင္ေတြ ႐ွိေနပါေစ။ ဒါဟာ သင့္အ တြက္ စိတ္ခ်မ္းသာလံုျခံဳမႈ ျဖစ္ေစႏိုင္သလို သင့္ရဲ႕ အေလးထားမႈေၾကာင့္ သင္နဲ႔ သူတို႔ၾကားမွာ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြ ျဖစ္ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ သင့္ရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ အေထာက္အကူျပဳမယ့္ အရာေတြပါပဲ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ဒီအရာေတြဟာ လက္ေတြ႔လိုက္နာ ေဆာင္႐ြက္ဖို႔ လြယ္ကူ႐ိုးစင္း လွပါတယ္။ ျမန္မာစကားမွာ ေဆးေကာင္းရင္ ျဖဳတ္ေခါင္းလို႔ ဆို႐ိုးရိွပါတယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ေတြေအာင္ျမင္ဖို႔နဲ႔ ေန႔စဥ္ဘဝ မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕စြာ ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔ ေငြေတြအရမ္း႐ွာေနစရာ၊ အလုပ္ေတြ တအားႀကိဳးစား ေနစရာ မလိုပါဘူး။ အထက္ပါ အခ်က္(၈)ခ်က္ကို လက္ေတြ႕လိုက္နာၾကည္႕ရင္ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ က်န္းမာၾကံ႕ခိုင္ၿပီး ဘဝဟာ ေနေပ်ာ္စရာ ျဖစ္လာမွာပါ။ ဒါဆို ရခဲလွွတဲ့ လူ႕ဘဝ အခ်ိန္ေတြကို စိတ္ႏွလံုးသာယာစြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ၿပီ မဟုတ္ပါလား။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 200%; color: rgb(51, 204, 0);">အိပ္မက္ျမဴ</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">Dr. Wayne W Dyer ၏ 7 secret of a joyful life မွ ထုတ္ႏႈတ္မွီးျငမ္းသည္။</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-69696390933073374?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-83496059920893047572008-11-10T16:05:00.004+06:302008-11-10T16:10:36.800+06:30<div style="text-align: justify;">မင္းကို ျမင္တဲ့အခ်ိန္မွာ<br />မင္းကို ေတြ႔ဖို႔ ငါေၾကာက္ေနခဲ့တယ္<br />မင္းနဲ႔ ေတြ႔တဲ့ အခ်ိန္မွာ<br />မင္းကို ခ်စ္မိမွာကို ငါေၾကာက္ေနခဲ့တယ္<br />အခု မင္းကို ခ်စ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ<br />မင္းထားသြားမွာကို ေၾကာက္ေနမိတယ္<br /></div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8349605992089304757?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-80324614433272359592008-11-06T14:13:00.001+06:302008-11-06T14:16:36.751+06:30<div style="text-align: justify;">တန္ေဆာင္မုန္းလသည္ မိုးေႏွာင္းပိုင္း ေဆာင္းဦးပိုင္း ၾကားကာလျဖစ္၍ ရာသီဥတု သာသာယာယာရွိပါသည္။ တန္ေဆာင္မုန္းလအေၾကာင္းကို တန္ေဆာင္မုန္း ၿဗိစၧာ၊ ႀကိတီၱကာ၊ ေရာင္ဝါရွိန္လို႔ၿဖိဳး၊ ခဝဲပြင့္ခ်ိန္၊ ခင္းကထိန္၊ ေရႊအိမ္ပိုင္ လည္စိုးဟု ကင္းဝန္မင္းႀကီးက သံေပါက္လကၤာျဖင့္ ဖြဲ႕ဆိုခဲ့ပါသည္။ တန္ေဆာင္မုန္းလကို ေဗဒင္အေခၚအေဝၚအရ ၿဗိစၧာရာသီဟုေခၚသည္။ ရာသီ႐ုပ္မွာ ကင္းၿမီးေကာက္႐ုပ္ျဖစ္သည္။ ရာသီပန္းမွာ ခဝဲပန္းမ်ားျဖစ္သည္။<br /><span id="fullpost">ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ တန္ေဆာင္မုန္းလတြင္ ကထိန္ပြဲေတာ္ကို ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ က်င္းပၾကပါသည္။ ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာတို႔သည္ ဤလတြင္ သံဃာ့ဂုဏ္ကို အာ႐ံုျပဳလွဴဒါန္းရေသာ ပရမတ္အလွဴမ်ိဳးျဖစ္သည့္ ကထိန္ပြဲေတာ္ကို က်င္းပေလ့ရွိပါသည္။ ယေန႔ေခတ္တြင္ တစ္ဦးခ်င္း ကထိန္အလွဴထက္ စုေပါင္းမဟာဘံုကထိန္မ်ားကို ပိုမိုက်င္းပလာခဲ့ပါ သည္။ ရပ္ကြက္အလိုက္၊ ေက်းရြာအလိုက္၊ အသင္းအဖြဲ႕အလိုက္ စုေပါင္းမဟာဘံုကထိန္မ်ားကို လွဴဒါန္းၾကရာ သံဃာေတာ္မ်ားမွာ ကထိန္ပြဲမ်ားသို႔ မအားလပ္ေအာင္ပင္ ႁကြေနၾကရပါသည္။ ကထိန္ပြဲတြင္ အလွဴပစၥည္းမ်ား သာမက အလွဴရွင္မ်ား၏ အလွဴဒါနအတြက္ ဝမ္းေျမာက္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကခုန္ၾကည္ႏူးေနၾကသည့္ အလွဴျမင္ကြင္းမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရပါသည္။<br />တန္ေဆာင္မုန္းလ၏ ထူးျခားေသာပြဲေတာ္တစ္ခုမွာ မသိုးသကၤန္းရက္လုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ သံဃာေတာ္မ်ားကိုယ္တိုင္ သကၤန္း မ်ားကို ခ်ဳပ္လုပ္ဝတ္ၾကသည့္ကာလတြင္ ကထိန္သကၤန္း၊ မသိုးသကၤန္းဟူ၍လည္း ေခၚၾကပါသည္။ ကထိန္ခင္းရန္ လွဴဒါန္းမည့္သကၤန္းကို ညအိပ္မထားဘဲ ထိုေန႔ အ႐ုဏ္မတက္မီအတြင္း ေန႔ခ်င္းၿပီးေအာင္ လုပ္ေဆာင္သည့္ သကၤန္းၿမိဳ႕ကို မသိုးသကၤန္းဟု ေခၚပါသည္။ ျမန္မာဘုရင္မ်ားလက္ထက္ကလည္း မသိုးသကၤန္းရက္လုပ္ပြဲမ်ား က်င္းပၾကပါသည္။ ကိုလိုနီ ေခတ္တြင္ မသိုးသကၤန္းရက္လုပ္မႈမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါသည္။ ျမန္မာ့မသိုးသကၤန္း ရက္လုပ္ၿပိဳင္ပြဲမ်ားလည္း တိမ္ျမဳပ္ သြားသည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ မသိုးသကၤန္းရက္လုပ္ၿပိဳင္ပြဲမ်ား ျပန္၍ ထြန္းကားလာသည္။ ဤပြဲမွာ ထြန္းကား သင့္ေသာ ျမန္မာ့႐ိုးရာပြဲတစ္ပြဲ ျဖစ္ပါသည္။<br />တန္ေဆာင္မုန္းလသည္ ပြဲေတာ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လွ်ံလ်က္ရွိသည့္လ ျဖစ္ပါသည္။ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္မ်ားတြင္ ကထိန္သကၤန္း၊ မသိုးသကၤန္း၊ ပံ့သကူသကၤန္းမ်ားအျပင္ ရွမ္းျပည္နယ္ဘက္တြင္ ၾကာသကၤန္းကပ္လွဴပြဲမ်ားလည္း က်င္းပ ျပဳလုပ္ၾကပါသည္။ တကယ့္ၾကာမွ်င္မ်ားကို သကၤန္းရက္၍လည္းေကာင္း၊ ပိတ္သကၤန္းေပၚတြင္ ၾကာပြင့္မ်ား တန္ဆာဆင္၍ လည္းေကာင္း ပူေဇာ္ၾကပါသည္။ တန္ေဆာင္မုန္းလ၏ အျခားပြဲေတာ္တစ္ခုမွာ မီးထြန္းပြဲေတာ္ ျဖစ္ပါသည္။ ႀကိတီၱကာ နကၡတ္ေစာင့္ နတ္သားသည္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေရာက္ေလတိုင္း လူ႔ျပည္သို႔ ဆင္းသက္ေလ့ရွိသည္ကို မင္းႏွင့္ျပည္သူ မ်ားက မီးထြန္းပူေဇာ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တန္ေဆာင္တိုင္မီးထြန္းပြဲေတာ္ ျဖစ္ေပၚလာသည္။<br />ယခုေခတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္သည္ ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာ ပိုဆန္လာသည္။ ဘုရားေလာင္း၏ဆံေတာ္ကို ဌာပနာၿပီး တာဝတႎသာတြင္တည္ထားေသာ စူဠာမဏိေစတီကိုရည္မွန္း၍ ပူေဇာ္ျခင္းျဖစ္သည္။ တန္ေဆာင္တိုင္မီးထြန္းပြဲေတာ္တြင္ မီးလံုးမ်ား၊ မီးပံုးမ်ားခ်ိတ္ဆြဲျခင္း၊ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားထြန္းၫွိျခင္းျဖင့္ အလွဆင္ၾကသည္။ ကေလးမ်ားကလည္း ေရာင္စံု မီးပန္း မ်ား၊ မီး႐ွဴးမ်ား ပစ္လႊတ္ကစားျခင္းျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။<br />တန္ေဆာင္တိုင္ကာလသည္ စပါးေပၚခ်ိန္ျဖစ္၍ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား ေငြရႊင္ေသာကာလ ျဖစ္သည္။ အားလပ္ေသာကာလျဖစ္သည္။ ေတာေရာၿမိဳ႕ပါမက်န္ မီးေရာင္စံု၊ လူေရာင္စံုမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ ရပ္ကြက္၊ ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္ အကအဖြဲ႕မ်ား၊ ယိမ္းအဖြဲ႕မ်ား၊ ေတးဂီတအဖြဲ႕မ်ား၊ ျပဇာတ္မ်ား၊ ေတးသ႐ုပ္ေဖာ္မ်ား စသည့္ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားျဖင့္ စည္ကားလွသည္။<br />တန္ေဆာင္တိုင္ကာလတြင္ အျခားက်င္းပေလ့ရွိေသာ အလွဴဒါနပြဲတစ္ခုမွာ နိဗၺာန္ေဈးျဖစ္သည္။ ရပ္ကြက္အလိုက္၊ လမ္းအလိုက္ မိမိလွဴဒါန္းလိုေသာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းကိုျပင္ဆင္၍ အယုတ္အလတ္အျမတ္မေရြး ဝင္ေရာက္အလွဴခံစားသံုး ႏိုင္ေသာ အလွဴပြဲမ်ားျဖစ္သည္။ တစ္အိမ္ၿပီးတစ္အိမ္ ဝင္ေရာက္၍မုန္႔မ်ိဳးစံုကိုစားေသာက္ခြင့္ရသည့္ အင္မတန္ထူးျခားေသာ အလွဴအတန္း ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္၍ ခ်စ္စရာလည္းေကာင္း တန္ေဆာင္မုန္းလသည္ ထူးျခားသည့္ဝိေသသလကၡဏာမ်ား ထံုမႊန္း ေနေသာလလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ႀကိတီၱကာ နကၡတ္စန္းယွဥ္ေသာ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔တြင္ ေဆးပင္ေစာင့္ နတ္အေပါင္း တို႔သည္ မယ္ဇလီပင္ေစာင့္နတ္မင္းအား လာေရာက္ခစားၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မယ္ဇလီပင္သည္ ေဆးေပါင္းခသည္။ ထိုမယ္ဇလီဖူးကို သုပ္စားျခင္းအားျဖင့္ အသက္ရွည္သည္၊ အႏၱရာယ္ကင္းသည္ဟု အယူရွိသည္။<br />အခ်ိဳ႕အရပ္ေဒသမ်ားတြင္ မဲဇလီဖူးေလးမ်ားကို ျပဳတ္၊ ၾကက္သြန္စိမ္း၊ ပဲမႈန္႔၊ ဆီခ်က္၊ ဆား၊ င႐ုတ္သီးစိမ္းႏွင့္ သံပုရာရည္တို႔ျဖင့္သုပ္ကာ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကို လိုက္လံေဝငွသည့္ ခ်စ္စဖြယ္ဓေလ့ေလးကို ေတြ႕ရပါသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔၏ တစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္ေသာ၊ မည္သည့္နည္းႏွင့္မဆို ေပးကမ္းတတ္ေသာေစတနာကို ေတြ႕ျမင္ေနရပါသည္။<br />တန္ေဆာင္တိုင္၏အျခားပြဲတစ္ခုမွာ က်ီးမႏိုးပြဲ ျဖစ္သည္။ က်ီးမႏိုးပြဲကာလမွာ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ လူမ်ားအိပ္ခ်ိန္မွ အ႐ုဏ္မတက္မီကာလထိ ျဖစ္သည္။ က်ီးမႏိုးပြဲမွာ ရပ္ကြက္တြင္းရွိ ျပဳျပင္သင့္သူမ်ားကို ျပဳျပင္ရန္ စာမ်ားေရးသားျခင္း၊ ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္လိုစိတ္ျဖင့္ ပစၥည္းမ်ားကို ေရႊ႕ေျပာင္းထားျခင္း စသည္ျဖင့္ ႐ိုးသားစြာ ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္သည့္ပြဲ ျဖစ္သည္။ ယခုေခတ္ က်ီးမႏိုးပြဲတြင္ သ႐ုပ္ပ်က္ စည္းကမ္းပ်က္႐ံုသာမက က်ီးမႏိုးပြဲကို မွီ၍ ဒုစ႐ိုက္သမားမ်ားက ဒုစ႐ိုက္မႈမ်ား က်ဴးလြန္ၾကသျဖင့္ လူအမ်ားမႏွစ္သက္ေတာ့ဘဲ တျဖည္းျဖည္း တိမ္ေကာစ ျပဳလာပါသည္။<br />တန္ေဆာင္မုန္းလတြင္ ရပ္ထဲရြာထဲတြင္ မီးပံုးပ်ံၿပိဳင္ပြဲမ်ား ျပဳလုပ္က်င္းပေလ့ရွိသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္၊ ေတာင္ႀကီး ၿမိဳ႕တြင္ မီးပံုးပ်ံပြဲကို ႐ိုးရာဓေလ့တစ္ခုအေနျဖင့္ အႀကီးအက်ယ္ ျပဳလုပ္က်င္းပၿပီး ဆုေငြမ်ား ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ဂုဏ္ျပဳလ်က္ရွိရာ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္သဴ မ်ားျပါးလွၿပီး ႐ိုးရာမီးပံုးပ်ံဓေလ့ကို ႐ႈမၿငီးႏိုင္ေအာင္ ေတြ႕ျမင္ႏိဳင္ပါသည္။ တန္ေဆာင္မုန္းလ၏ ပြဲလမ္းသဘင္ေပါမ်ားပံုမ်ား အဘိုးႀကီးအို ခါးကုန္းကုန္း မေသပါနဲ႔ဦး၊ ေနာက္ႏွစ္ခါ တန္ေဆာင္မုန္း ပြဲၾကည့္ပါဦးဟူေသာ ငယ္စဥ္က ရြတ္ဆိုခဲ့သည့္ ကဗ်ာစာသားေလးကိုၾကည့္လွ်င္ သိႏိုင္ပါသည္။ ျမန္မာ့အသံ မွ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္ လတန္ေဆာင္တိုင္ ဟူေသာသီခ်င္းကလည္း တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္ရွိ လႈပ္ရွား ေနေသာပံုရိပ္မ်ားကို အားကူေပးလွ်က္ ရွိပါသည္။ တန္ေဆာင္မုန္းလတြင္ ကေလးမ်ားကလည္း ကေလးအေလွ်ာက္ မီး႐ွဴး မီးပန္းမ်ား ထြန္းညႇိရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ လူငယ္မ်ားကလည္း လူငယ္အေလွ်ာက္ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ား လည္ပတ္ ၾကည့္႐ႈရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ လူႀကီးမ်ားကလည္း အလွဴဒါနျပဳလုပ္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါသည္။<br />ထို႔ေၾကာင့္ တန္ေဆာင္မုန္းလရွိ ျမန္မာ့႐ိုးရာ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္မ်ားသည္ ႐ိုးရာဓေလ့ ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ၊ သဒၶါတရားႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ပံုရိပ္မ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ေသာ ေၾကာင့္ ျမန္မာတို႔၏ ခ်စ္စရာ ေပ်ာ္စရာ လတစ္လပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">ရွင္းသန္႔ခ်ိဳ</span><br /></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8032461443327235959?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-59863540936112383002008-11-06T11:22:00.004+06:302008-11-06T11:41:18.988+06:30<ul><li><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >သတၱေလာက ၾသခ်စရာမို႔<o:p></o:p></span></li></ul> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > ေျပာ ျပတာကို နားဆင္ပါ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > လူ႔ဘံုကက်ား ယုတ္မာတဲ့တခ်ဳိ႕<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > ညီမေလး. . . ေရွာင္ဖုိ႔ပါ . . . <o:p></o:p></span></p> <ul><li><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဦးေႏွာက္နဲ႔<span style=""> </span>ေတြး<o:p></o:p></span></li></ul> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > ႏွလံုးသားက<span style=""> </span>ေရးတဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > လက္ေဆာင္ေကာင္းမို႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > ဖတ္ပါ မွတ္ပါ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > ထာ၀ရ ေဆာင္ထားပါ . . .<o:p></o:p></span></p> <ul><li><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေယာက်ာ္းဆုိတာ က်ား<o:p></o:p></span></li></ul> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > ယံုမိရင္ေတာ့ မွားမယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > အလွပ်က္မွာ ဆုိးလို႔ပါ . . .<o:p></o:p></span><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><br /></span></p><ul><li><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > လူဆုိတဲ့အမ်ဳိး အမွားမကင္းလုိ႔<o:p></o:p></span></li></ul> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > တရားႏွလံုးသြင္းၿပီး ေျဖသိမ့္ပါ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > အသိႏွင့္သတိ အၿမဲရွိ အဟုတ္မွန္လိမ့္မယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > ယေန႔ ယခု ဒီအခ်ိန္မွစ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" > အမွန္ကိုလုပ္ အဟုတ္တန္ဖုိးရွိလိမ့္မယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(0, 153, 0);">သက္</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-5986354093611238300?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-48678686429347240502008-11-05T16:22:00.001+06:302008-11-05T16:27:27.147+06:30<span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >တိမ္ေတြလို ေမ်ာ္လြင့္ေနတဲ့ အေတြးေတြထဲမွာ<o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >တခါတေလေတာ့လည္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >တစတစနဲ႔ ေ၀းသြားတဲ့ခ်စ္သူကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >သတိရမိခဲ့တယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >တခါတေလေတာ့လည္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ ရင္ခြင္တခုကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >တမ္းတမိခဲ့တယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >ေၾသာ္……………..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" >ေျခာက္ေသြ႔လြန္းတဲ့ အထီးက်န္ျခင္းရယ္…………..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 150%;" align="right"><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ယု</span>ု<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-4867868642934724050?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-25343569952936352692008-11-05T16:17:00.001+06:302008-11-05T16:18:57.051+06:30<span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">မခ်စ္ဘဲေနေတာ့လည္း<o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">အျပစ္လို႔ျမင္တတ္တယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ခ်စ္မယ္ဆိုေတာ့လည္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ပစ္ပယ္မုန္းတီးတတ္တယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">အခ်စ္ကိုဘယ္လိုပံု<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ယံုရမွာလဲ……..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 150%; color: rgb(51, 204, 0);" align="right"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%;">ယု<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-2534356995293635269?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-26148728909464614282008-11-04T10:38:00.001+06:302008-11-04T11:08:04.573+06:30<p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">အခ်စ္မွာ အခ်ိန္၊ အကြာအေ၀း၊ ေနရာေဒသ၊ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ ကန္႔သတ္မႈ မရိွပါဘူး . . .။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(၅)ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက - ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ နင္ ေခါင္းကို ငဲ့ၿပီး မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးကို ပုတ္ခတ္ရင္း အဲဒါ ဘာအဓိပၸါယ္လည္းလို႔ ငါ့ကို ေမးခဲ့တယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(၁၅)ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက - ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အက်ႌအနားစကို အဓိပၸါယ္မဲ့ လံုးေခ်ကစားရင္း ေခါင္းေလးကို ငံု႔လို႔ ရွက္ေသြးေတြ ျဖာၿပီး နင္ၿပံဳးေနခဲ့တယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(၂၀)ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက - ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ငါ့ပုခံုးထက္မွာ ေခါင္းကေလးကိုမီွၿပီး ငါေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ စိုးတဲ့အလား ငါ့လက္ေမာင္းကို နင္ တင္းတင္းေလး ဖက္ထားခဲ့တယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(၂၅)ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက - ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ မနက္စာကို ျပင္ဆင္ရင္း ငါ့နဖူးကို တစ္ခ်က္နမ္းၿပီး ``သိပါတယ္ . . . ထပါေတာ့ လူပ်င္းေလးရယ္´´လို႔ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ နင္ေျပာခဲ့တယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(၃၀)ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက - ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ``တကယ္ခ်စ္ရင္ ႐ံုးဆင္းခ်ိန္ ေလွ်ာက္မလည္နဲ႔၊ မွာတဲ့ ပစၥည္းေတြကိုလည္း ၀ယ္ခဲ့ဖို႔ မေမ့နဲ႔´´လို႔ နင္ရယ္ၿပီး ေျပာခဲ့တယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(၄၀)ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက - ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ပန္းကန္ေတြ သိမ္းရင္း ``ေကာင္းပါၿပီ . . . ကေလးေတြကို စာျပလိုက္ပါဦး´´လို႔ နင္ စိတ္မရွည္စြာ ေျပာခဲ့တယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(၅၀) အရြယ္တုန္းက - ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ သိုးေမႊးခ်ည္ထိုးရင္း ``တကယ္လား . . . နင့္စိတ္ထဲမွာ ငါ့ကို ေစာေစာ ေသေစခ်င္ေနတယ္ မဟုတ္လား´´လို႔ ေျပာၿပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ နင္ရယ္ခဲ့တယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(၆၀) အရြယ္တုန္းက - ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ငါ့လက္ေမာင္းကို တစ္ခ်က္ထုရင္း ``အဘိုးႀကီး . . . ေျမးေတြေတာင္ ႀကီးေနၿပီ အေျပာက မက္တုန္း´´လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(၇၀) အရြယ္တုန္းက -<span style=""> </span>မ်က္မွန္ ထူထူကိုတပ္ ငါတို႔ခံုေပၚမွာ အတူတူထိုင္ၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၅၀)က ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ နင့္ရဲ႕ တြန္႔ေၾကေနတဲ့ လက္ကို ငါဆုပ္ကိုင္ရင္း ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အၾကင္နာေတြ ျပည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ နင္ငါ့ကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အရစ္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ တြန္႔ေၾကေနေပမယ့္ နင့္မ်က္ႏွာဟာ လွပေနဆဲပါ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">(၈၀) အရြယ္တုန္းက - ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ နင္ လွဲေလ်ာင္းေနတယ္ . . . ငါ ငိုေနတယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ေနာက္ဆံုးတစ္ခြန္း နင္ေျပာခဲ့တယ္။ ``ငါ . . . နင့္ . . . ကို . . . ခ်စ္ . . . တယ္´´</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ငါ့ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆံုးနဲ႔ ၀မ္းအနည္းဆံုး ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">အခ်စ္စစ္ဟာ အခ်ိန္ကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">အခ်စ္စစ္ဟာ အကြာအေ၀းကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">အခ်စ္ကို တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ျမတ္ႏိုးတတ္ဖို႔နဲ႔ နားလည္တတ္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္ . . . ။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ပန္သစၥာဂ်ာနယ္မွ ´ေကာင္းလြန္း´ မွ်ေ၀ေသာ Email မွ စာစုေလးအား ျပန္လည္ မွ်ေ၀ပါသည္။</p><p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 200%;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-2614872890946461428?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-44454542185476771022008-11-03T13:27:00.005+06:302008-11-03T14:19:51.800+06:30<div style="text-align: justify;">အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ထာ၀ရ လိုအပ္ေနျခင္းပါ။ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး မျဖစ္မေန လိုအပ္ေနျခင္းပါ။ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဦးဟာ တစ္ဦးရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို တစ္ဦးက ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြ အျပည့္ ရိွေနပါတယ္။ တစ္ဦးရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ကို တစ္ဦးက နားလည္ သိရိွေနျခင္းဟာလည္း အခ်စ္ပါပဲ။ <span style="color: rgb(51, 204, 0);">အခ်စ္မွာ ေယာက်ၤားေလးေတြက ႀကိဳးစားပိုင္ခြင့္ ရိွေပမယ့္ မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခြင့္ပဲ ရိွပါတယ္။</span> တန္ဖိုးရိွတဲ့ (ျဖဴစင္တဲ့) အခ်စ္ဆိုတာ <span id="fullpost">ရယူလိုျခင္း မရိွပဲ ခ်စ္႐ံုခ်စ္ေနျခင္းပါပဲ။ အၿမဲတမ္း တစ္ဦးေပၚ တစ္ဦး နားလည္ၿပီး စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ အခ်စ္ေတြ နက္႐ိႈင္းလာတဲ့အခါမွာ ေမတၱာဆိုတာ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီေမတၱာကို အနက္႐ိႈင္းဆံုး အခ်စ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ အျဖဴစင္ဆံုး အခ်စ္စစ္လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေမတၱာဟာ သူတို႔ႏွစ္ဦးနဲ႔ပဲ ပတ္သက္ပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ျပယ္ေတာ့မယ့္ ေမတၱာပါပဲ။ ေလာကမွာ နားလည္မႈနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးေတြ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ ကိုယ့္ေမတၱာကို သူနားလည္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေမတၱာေရာင္ျပန္ အျဖစ္ ေမတၱာ ျပန္ေပးတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အရင္က လိုခ်င္ခဲ့တဲ့ အခ်စ္က အ႐ူးအမူးအခ်စ္ပါ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ဦးကို တစ္ဦး နားလည္မႈနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ေမတၱာတရား (အခ်စ္)ကိုပဲ လိုခ်င္မိေနပါတယ္။ အ႐ူးအမူး အခ်စ္ဆိုတာ အၿမဲတမ္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ သူမ်ားကိုပါ ပူေလာင္ေစပါတယ္။ <span style="color: rgb(51, 204, 0);">နားလည္မႈ အခ်စ္ကေတာ့ ကိုယ္ေအးခ်မ္းသလို သူမ်ားကိုလည္း ေအးခ်မ္းေစပါတယ္။</span> ေအးခ်မ္းေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵလည္း အျပည့္အ၀ ပါ၀င္ပါတယ္။<br />အခ်စ္ကို အဓိပၸါယ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္ဆိုၾကေပမယ့္ အခ်စ္ရဲ႕ သေဘာမွာ ကိုယ္ခ်စ္ရသူကို ေစာင့္ေရွာက္ရင္း သူ႕ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးရင္း အတူတူ ေနလိုျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အခ်စ္ကို ဘယ္လိုမွ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ မရပါဘူး။ အခ်စ္ဆိုတာ ရင္ထဲက အလိုလို ျဖစ္လာလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အလိုလို ေပါက္ဖြားလာမႈကို ဘယ္အရာနဲ႔မွ ဖ်က္ဆီးလို႔ မရပါဘူး။ တားဆီးလို႔လည္း မရပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ ထိန္းသိမ္းမွပဲ ရပါတယ္။ ကိုယ္က ခ်စ္ေပမယ့္ ပိုင္ရွင္ရိွၿပီးသားမို႔ လက္ေလွ်ာ့ၿပီး အေ၀းကေန ခ်စ္ေနၾကရသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ ရင္နာရသူေတြ၊ အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္ၾကသူေတြ၊ အခ်စ္ေၾကာင့္ ႐ူးသြပ္ခဲ့ရသူေတြ ရိွသလို အခ်စ္ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးရသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ပါေစ အခ်စ္ကို ဘယ္သူမွ ေရွာင္ရွားလို႔ မရပါဘူး။ အသက္အရြယ္မေရြး ၀င္လာႏိုင္တာမို႔ သတိနဲ႔ ထိန္းထိန္း သိမ္းသိမ္း ခ်စ္သင့္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးမွ အခ်စ္နဲ႔ ေတြ႔သူေတြ၊ အိမ္ေထာင္ရိွသူမ်ားကို ခ်စ္မိသူေတြ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ခ်စ္မိတဲ့ အခ်စ္ကို အျပစ္မတင္လိုေပမယ့္ ကိုယ့္အခ်စ္ကို ထုတ္ေဖာ္လိုက္တာကိုေတာ့ အျပစ္တင္လိုပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အရ၊ လူ႔က်င့္၀တ္အရ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္မႈေတြ ရိွလို႔ပါ။ အဲဒီလို အခ်စ္မ်ိဳးကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကို ထိန္းသိမ္းသင့္ပါတယ္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ လူ႔က်င့္၀တ္ခ်ိဳးေဖာက္သူ၊ သစၥာမရိွသူအျဖစ္ တစ္သက္တာ အျပစ္သား ျဖစ္ပါတယ္။ <span style="color: rgb(51, 204, 0);">ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ထားတဲ့ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ဦးေပၚ တစ္ဦး နားလည္မႈရိွရိွနဲ႔ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ေပးဆပ္လိုမႈမ်ားနဲ႔ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ယံုၾကည္စြာနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းလို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။</span> ခ်စ္ေသာသူတိုင္း ေပါင္းဖက္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း . . .<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-4445454218547677102?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-8529415545142822292008-11-03T09:32:00.005+06:302008-11-03T12:24:59.815+06:30<div style="text-align: justify;">ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ရက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေဆာင္ေရွ႕လမ္းေပၚမွာ ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးပံုစံနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စကားေျပာသြားၾကတာကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ သမီးရည္းစားေတြ ျဖစ္ပံုရတယ္။ တကယ္လို႔ သမီးရည္းစားဆိုရင္လည္း ခ်စ္ႀကိဳက္ခါစ သမီးရည္းစားေတြ ျဖစ္ရမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုရင္လည္း မၾကာခင္ သမီးရည္းစား ျဖစ္မယ္ ပံုပါ။<br />ဟိုေရွးတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘိုးဘြားႀကီးေတြက သူတို႔ရဲ႕ ေခၽြးမေလာင္းကို ေရြးေတာ့မယ္ဆိုရင္ င႐ုပ္သီး ေထာင္းခိုင္းၾကတယ္။ မ်က္စိထဲ င႐ုပ္သီး ၀င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီေခၽြးမေလာင္းဟာ ေရးေျဖေရာ၊ ႏႈတ္ေျဖ စာေမးပြဲေရာ က်ပါေရာတဲ့ဗ်ာ။<br />ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ ပညာေခတ္ဆိုေတာ့ င႐ုပ္သီးေထာင္းတာေတြ၊ ယက္ကန္းရက္တာေတြ ေဘးခ်ိတ္လို႔ သမီးက ဘာဘြဲ႕ရထားတာလဲ? သမီးအေဖနဲ႔ အေမက ဘာလုပ္သလဲ? စသျဖင့္ ေမးၾကမယ္ ထင္ပါရဲ႕။<br /><br /><div style="text-align: right; color: rgb(51, 204, 0);">ေက်ာ္</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-852941554514282229?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-33746552755470224042008-10-31T16:00:00.001+06:302008-11-03T09:31:51.326+06:30သူငယ္ခ်င္း<br />ဘ၀တစ္ေကြ႔မွာ မင္းေပ်ာ္ပါေစလို႔<br />ငါဆုေတာင္းေနပါတယ္<br />တို႔ေတြရဲ႕ ငယ္ဘ၀ကို<br />မင္းအၿမဲတမ္း သတိရမေနဘူးဆိုရင္ေတာင္<br />တစ္ခဏျဖစ္ျဖစ္ မင္းသတိရေပးပါ<br />တို႔ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းေတြ<br />တို႔ထိုင္ခဲ့တဲ့ ခံုတန္းေတြ<br />တို႔ေနခဲ့ရတဲ့ အခန္းေတြ<br />တို႔ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ဆရာေတြ<br />တို႔သင္ခဲ့တဲ့ စာေတြ<br />တို႔ေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ ကာလေတြ<br />ဒါေတြ အားလံုး မမွတ္မိရင္ေတာင္<br />ငါ့ကိုေတာ့ မွတ္မိေပးပါ<br />ငါစိတ္ညစ္တဲ့အခါ မင္းႏွစ္သိမ့္လို႔<br />မင္းလဲက်တဲ့အခါ ငါထူလို႔<br />တို႔ေတြ အတြဲညီခဲ့တာ<br />ငါဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး<br />ထပ္တူစြာ မင္းလည္း ငါ့ကို မေမ့ေစဖို႔<br />ေမွ်ာ္လင့္ရင္း . . .<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-3374655275547022404?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-11815206543693923692008-10-31T15:44:00.002+06:302008-10-31T15:48:14.836+06:30<div style="text-align: justify;">`အေမ၊ ေမေမ၊ အေမႀကီး´ စသျဖင့္ သားသမီးမ်ား၏ ရင္ထဲ၊ အသည္းႏွလံုးထဲမွ အားကိုးတႀကီး လိႈက္လွဲစြာထြက္ေပၚ လာေသာအသံမ်ားျဖင့္ မိခင္မ်ားကို ေခၚဆိုေသာအသံမ်ားသည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ၾကားေနရပါသည္။ သားသမီးမ်ားက လည္း အေမ့ရင္ႏို႔ေသာက္စို႔ခဲ့သူမ်ားျဖစ္သျဖင့္ အေမ့ရင္ခြင္ရိပ္တြင္ ခိုလံႈမ၀၊ အေမ့မ်က္ႏွာကို အားကိုးအားထားအျပည့္ ျဖင့္ ေအးျမသည့္ ဖိုးလမင္းႀကီးပမာ ၾကည့္မ၀၊ ႐ႈမ၀ ျဖစ္ၾကရသည္မွာ သားသမီးတိုင္း ျဖစ္ပါသည္။ အေမ့ေမတၱာႀကီးမား ပံု၊ စမ္းေရပမာ ေအးျမပံုတို႔ကိုလည္း ဖတ္ဖူး၊ ၾကားဖူး၊ သိဖူးၾကပါသည္။ ေရး၍မကုန္၊ ေျပာ၍မကုန္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ပါ သည္။<br /><span id="fullpost">သို႔ေသာ္လည္း အေမမ်ားထဲမွ အေမတစ္ဦး၏ မဆန္းေသာ ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ေလးတစ္ခုကို လမ္းသြားရင္း အမွတ္မထင္ ႀကံဳေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ တင္ျပလိုက္ပါသည္။ ကၽြန္မခြင့္(၁၀)ရက္ရ၍ ေမြးရပ္ေျမသို႔ ရထားျဖင့္ျပန္စဥ္က ရထားသည္ လမ္းခရီးတစ္၀က္တြင္ရိွေသာ ၿမိဳ႕ကေလး(၁)ၿမိဳ႕၏ ဘူတာတြင္ စက္ခ်ဳိ႕ယြင္းသြားသျဖင့္ (၂)နာရီခန္႔ၾကာေအာင္ ရပ္ထားပါသည္။ ကၽြန္မလည္း ပ်င္းပ်င္းရိွတာနဲ႔ ရထားေပၚမွ ဘူတာ႐ံုကို ၾကည့္ေနမိပါသည္။ ထိုစဥ္ ကၽြန္မေတြ႔ျမင္လိုက္ ရေသာ ျမင္းကြင္းတစ္ခုကို စိတ္၀င္စားစြာ ၾကည့္လိုက္ပါသည္။ ထိုျမင္ကြင္းမွာ ဘူတာ႐ံုတြင္ ရပ္ေနေသာ အ၀တ္အစား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ၀တ္ဆင္ထားသည့္ သားအမိ(၄)ဦး၏ ျမင္ကြင္းျဖစ္ပါသည္။ ဘူတာ႐ံုတြင္ မုန္႔ပဲသေရစာေစ်းသည္မ်ား ေျပာင္းဖူးသည္မ်ားကလည္း အစီအရီရိွေနပါသည္။ ကေလးမ်ားမွာ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနပံု ရပါသည္။ ေျပာင္းဖူးသည္ အား တစ္ခ်ိန္လံုးၾကည့္၍ စားခ်င္ေနၾကသည္ဟု ကၽြန္မထင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကေလးမ်ားက မိခင္ျဖစ္သူ ပိုက္ဆံမရိွ သည္ကိုသိ၍ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈကို ေအာင့္ခံထားပံုျဖင့္ မိခင္ျဖစ္သူအား ၾကည့္ေနသည္မွာ သနားစရာေကာင္းလွပါ သည္။ မိခင္ျဖစ္သူက သားသမီးမ်ားအားၾကည့္ၿပီး ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ စားမလားဟုေမးသံကို ၾကားေနရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကေလးငယ္မ်ားက မိခင္ျဖစ္သူအား မ၀ယ္ပါႏွင့္ မစားဘူးဟု ျပန္ေျဖၾကေသာ္လည္း မ်က္လံုးမ်ားသည္ ေျပာင္းဖူးသည္ ထံသို ေ၀ွ႔ယမ္းၾကည့္ေနပါသည္။ ဤသည္ကို မိခင္ျဖစ္သူကေတြ႔၍ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္တစ္ရာဖိုး (၃)ဖူး၀ယ္ၿပီး ကေလးမ်ား အား တစ္ေယာက္တစ္ဖူးစီ ေပးလိုက္ပါသည္။ သားသမီးမ်ား အငမ္းမရစားေနသည္ကိုၾကည့္ၿပီး အေမျဖစ္သူက တံေတြး ၿမိဳခ်ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႔ေနရပါသည္။ ကၽြန္မထိုျဖစ္ရပ္အားၾကည့္ၿပီး ဆင္ျခင္မိပါသည္။<br />သားသမီးမ်ားအတြက္ဆိုလွ်င္ မိခင္မ်ားသည္ အျခားသူမ်ား မျပဳေသာအရာမ်ားအားလံုးကို ျပဳႏိုင္ၾကပါသည္။ အသက္ကို လည္း စြန္႔ႏိုင္ၾကပါသည္။ သားသမီးမ်ား ဒုကၡေရာက္မည္ကို မည္သည့္အေမမ်ားမွ ၾကည့္ေနႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ ဆင္းရဲ ေပမယ့္လည္း အေမမ်ားထဲက အေမတစ္ဦး၏ ေမတၱာေရၾကည္မ်ားသည္ `စိမ့္စမ္းေရပမာ တသြင္သြင္စီးဆင္း၍ မကုန္ ခမ္းႏိုင္´ဆိုသည့္ အသိကို ကၽြန္မရရွိခဲ့ပါသည္။ ထိုအသိႏွင့္အတူ ေနာင္တတရားကိုပါ ဆင့္ပြားခံစားလိုက္ရပါသည္။ ကၽြန္မအေမ၏ ပံုရိပ္ကိုလည္း ျမင္ေယာင္မိပါသည္။ ကၽြန္မအေမ၏ ေမတၱာေရၾကည္သည္လည္း ကၽြန္မအေပၚ အႏိႈင္းမဲ့ တသြင္သြင္စီဆင္းခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မအခုမွ အေမ၏ေမတၱာေရၾကည္ႏွင့္ ေႏြးေထြးစြာ ျပဳစုခဲ့ပံု၊ ဆင္းရဲဒုကၡအမ်ဳိးမ်ဳိး ခံစားခဲ့ ရပံု၊ အလိုလိုက္ခဲ့ပံုမ်ားကို ျပန္လည္စဥ္းစားရင္း မ်က္ရည္လည္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မ၏အေမသည္ ကၽြန္မအား သိပ္ခ်စ္သလို ျဖစ္ေစခ်င္သည့္ ဆႏၵမ်ားသည္လည္း အမ်ားႀကီး ရိွခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္မသည္ အေမျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ဆႏၵ မ်ားအား မျဖည့္ဆည္းႏိုင္ခဲ့ပါ။ ယခုမွ ကၽြန္မေနာင္တမ်ားစြာ ရခဲ့မိပါသည္။ ယခုကၽြန္မ အိမ္သို႔ေရာက္လွ်င္ ကၽြန္မအား အေကာင္းဆံုးႏွင့္ အေႏြးေထြးဆံုးေပးခဲ့ေသာ အေမ၏ေမတၱာမ်ားကို လမ္းတြင္အမွတ္တမဲ့ေတြ႔လိုက္ရေသာ ျဖစ္ရပ္ ကေလးျဖင့္ သင္ခန္းစာရရိွခဲ့ပံုကို ျပန္လည္ေျပာျပၿပီး ကၽြန္မျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အမွားမ်ားကို ခြင့္လႊတ္ေပးရန္ ၀န္ခ် ေတာင္းပန္မည္ဟု စိတ္ထဲတြင္ ေတြးလိုက္ပါသည္။<br />မိဘမ်ားအားလံုးသည္ သားသမီးမ်ား အရြယ္ေရာက္လာ၍ မိဘေက်းဇူးကုိ သိတတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မသိတတ္သည္ျဖစ္ေစ မိဘတို႔၏ ေမတၱာရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားက ေလွ်ာ့သြားမည္ဟူ၍ မရိွပါ။ `ေတာင္းဆိုးပလံုးဆိုးသာ ပစ္႐ိုးထံုးစံရိွသည္ သားဆိုး သမီးဆိုးပစ္႐ိုးထံုးစံမရိွ´ ဟုဆိုသည့္ စကားအတိုင္း ဆင္းရဲေသာအေမျဖစ္ပါေစ၊ ခ်မ္းသာေသာအေမျဖစ္ပါေစ မိခင္တိုင္း ၏ေမတၱာသည္ စံႏႈန္းအတူတူပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေလ်ာ့သြားသည္ဟူ၍ မရိွပါ။ မိခင္တို႔၏ေမတၱာသည္ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ထက္ ျမင့္သည္ဟု တင္စားခဲ့သည့္ စကားပံုကို ျပန္လည္ၾကားေယာင္ သံုးသပ္ရင္း အမွတ္မထင္ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသာ အေမမ်ားထဲ မွ အေမတစ္ေယာက္၏ ေမတၱာေရၾကည္အေၾကာင္းကို တင္ျပလိုက္ရင္း ကၽြန္မလည္း ဘ၀သင္ခန္းစာ အမ်ားႀကီး ရရိွခဲ့ပံု ကို ေရးသားတင္ျပလိုက္ပါသည္။ သားသမီးတိုင္း မိခင္ေက်းဇူးကို သိတတ္၍ မိခင္၏ေက်းဇူးကို ဆပ္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါ ေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္းျဖင့္။<br /></span><div style="text-align: right;"><span id="fullpost"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">ယု</span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-1181520654369392369?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-42628235035043620422008-10-31T15:37:00.002+06:302008-10-31T15:43:41.156+06:30<div style="text-align: justify;">သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး အခက္အခဲဒုကၡမ်ားႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔ေနရသည့္အခ်ိန္တြင္ ဒီစာေလးအား ဖတ္မိၿပီး ဒုကၡမ်ဳိးစံုကို ေက်ာ္လႊား ႏုိင္ၾကပါေစ။<br />တစ္ေန႔မွာ လယ္သမား တစ္ေယာက္ရဲ႕ျမည္းဟာ ေရတြင္းထဲကို က်သြားပါတယ္။ လယ္သမားက ဘာလုပ္ရမလဲလို႔ ႀကိဳးစား အေျဖရွာေနတုန္း ျမည္းကေတာ့ နာရီမ်ားစြာ သနားစဖြယ္ ေအာ္ငိုေနေတာ့ တာပါပဲ။<br /><span id="fullpost">ေနာက္ဆံုးေတာ့ လယ္သမားက ျမည္းဟာ အသက္လည္းႀကီးၿပီ ေရတြင္းကလည္း ဘယ္နည္းန႔ဲမဆို ဖုိ႔ပစ္ဖုိ႔ လိုအပ္ေနၿပီမို႔ ျမည္းကို ျပန္မရယူ သင့္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လယ္သမားက အိမ္နီးခ်င္းေတြကို လာကူဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ ပါတယ္။ သူတုိ႔အားလံုးဟာ ေဂၚျပားေတြကိုကိုင္ၿပီး ေျမႀကီးေတြကို ေရတြင္းထဲကို ယက္ထည့္ၾကပါေတာ့တယ္။<br />ဒီအျခင္းအရာေၾကာင့္ လယ္ယာေျမထဲက တျခားတိရစၧာန္ အားလံုးဟာ အလြန္ပဲ ေခ်ာက္ခ်ားသြားခဲ့ၾကတယ္။ အေၾကာင္း ကေတာ့ ျမည္းဟာ သူတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔က သူ႔ကို ဘာမွမကူညီႏိုင္တာကို သိထားခဲ့ၾကတယ္။ ျမည္းဟာ ပထမေတာ့ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္သြားၿပီး ထိတ္လန္႔တၾကား ေအာ္ဟစ္ငိုယိုပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ သူက ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ေနျပလုိ႔ အားလံုးက အံ့အားသင့္ သြားၾကတယ္။ ေဂၚျပားနဲ႔ ေျမႀကီးအနည္းငယ္ ထည့္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ လယ္သမားဟာ ေရတြင္းထဲကို ငံု႔ၾကည့္မိလိုက္တယ္။ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ အံ့အားသင့္သြားပါတယ္။<br />ျမည္းဟာ သူ႔ေက်ာကုန္းေပၚ ေျမႀကီးေတြ က်လာတုိင္း အံ့ဖြယ္တစ္စံုတစ္ခုကို ျပဳလုပ္ေနပါေတာ့တယ္။ သူဟာ ေျမႀကီးေတြကို ခါခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီေျမႀကီးေတြေပၚ ေျခေထာက္နဲ႔ နင္းတက္ၿပီး ေျမဖုိ႔ပါတယ္။ လယ္သမားရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ေျမႀကီးေတြ ကို သူ႔ကိုယ္ေပၚ ဆက္လက္ယက္ခ်ေနတာေၾကာင့္ သူကလည္း အဲဒါေတြကို ခါခ်ၿပီး ေျခေထာက္နဲ႔ နင္းဖုိ႔ေနလုိက္တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ျမည္းဟာ ေရတြင္းႏႈတ္ခမ္းေဘာင္ေပၚ ေျခေထာက္နဲ႔ နင္းတက္ၿပီး ခက္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္သြား ပါေတာ့ တယ္။<br />သင္ခန္းစာ- ဘ၀က ေဂၚျပားျဖင့္ ေျမႀကီးမွန္သမွ်ကို သင့္အေပးယက္ခ်ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဒုကၡအသီးသီးဟာ အေပၚသို႔ တက္ရာ အဆင့္တဆင့္ ျဖစ္ႏိုင္၏။ သင္ေတြ႔ႀကံဳရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားအေပၚ သင္ဘယ္လို တံု႔ျပန္မည္ ဆုိသည္က အေရး မႀကီးပါ။ ဇြဲလံု႔လမေလွ်ာ့ပဲ အနက္႐ႈိင္းဆံုးေရတြင္းထဲက သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးထြက္လာ ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပး ေနမိပါတယ္။<br /></span><div style="text-align: right;"><span id="fullpost"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">သက္</span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-4262823503504362042?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-77445504353958924242008-10-30T16:27:00.002+06:302008-10-30T16:29:46.759+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">အခ်စ္ရဲ႕ သေဘာအမွန္</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">မသိေသာ္လည္း</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ပိုင္ဆိုင္လိုျခင္း</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ခ်စ္ျခင္းပင္ဟု</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;">ငါထင္မွတ္သည္</p><div style="text-align: right; color: rgb(51, 204, 0);"> ေဇာ္ၿဖိဳး</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-7744550435395892424?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-42461147683800401652008-10-27T11:22:00.002+06:302008-10-30T15:53:07.377+06:30ႏွလံုးသားကိုတည္<br />အခ်စ္နဲ႔စား<br />အႂကြင္းဒဏ္ရာ<br />ေ၀ဒနာ ရလဒ္<br />အေျဖမွတ္။<br /><div style="text-align: right; color: rgb(51, 204, 0);">ေက်ာ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-4246114768380040165?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-26119726561823777762008-10-27T11:21:00.001+06:302008-10-30T15:51:46.811+06:30ေရွ႕မွာ ထားထား<br />ေနာက္မွာ ထားထား<br />ရင္ခြင္မွာ ပိုက္ေထြး<br />မင္းရဲ႕ လြယ္အိတ္ကေလး<br />ျဖစ္ပါရေစ။<br /><div style="text-align: right; color: rgb(51, 102, 255);">ေက်ာ္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-2611972656182377776?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-86473185832103226222008-10-27T11:17:00.004+06:302008-10-30T15:48:50.842+06:30တကၠသီလာ ျမကၽြန္းသာ၀ယ္<br />ပညာႏို႔ခ်ိဳ ေသာက္စို႔လို၍<br />ေရာက္ခဲ့ရၿပီ အို တကၠသိုလ္<br />စတက္ရက္၀ယ္ ဟိုေမးဒီေမး<br />တေငးေငးႏွင့္<br />ရက္မွ လေျပာင္း ႏွစ္ေတြ ေညာင္းလည္း<br />စည္းဖ်က္ေက်ာင္းသား မျဖစ္ဖို႔ကာ<br />ေကာလိပ္ေတာသား ငါ့တာ၀န္ပါတကား။<br /><div style="text-align: right;"><span>ေက်ာ္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8647318583210322622?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-80103663862325087912008-10-15T16:15:00.001+06:302008-10-17T11:04:25.359+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >တေန႔ရယ္အကူး ေနျခည္ဦးမွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >အသစ္ဖူးလာ ႏွင္းဆီပန္းေလး<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >႐ုန္းႂကြေနသလို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >တရက္ကုန္လြန္ လမင္းခ်ိန္တြင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >ဒို႔ရဲ႕အသက္ တိုးျမွင့္ေစရန္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >ျဖစ္ေပၚေနသလို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >`ဒို႔ရဲ႕ခ်စ္သူ´<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >တိုးတိတ္ညင္သာ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့လည္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >တေန႔အကူး တရက္ကုန္လြန္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >အခ်ိန္မ်ားႏွင့္ ဆံုဆည္းခဲ့ေသာ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >မင္းအေပၚခ်စ္ခဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >ဒို႔ရဲ႕အခ်စ္က<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 125%; color: rgb(51, 255, 51);"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" >တေန႔မွေမ့မရႏိုင္ပါလား……… ``ခ်စ္သူရယ္´´<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 125%;" align="right"><span style="line-height: 125%;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ယု</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8010366386232508791?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-85575983999299495672008-10-15T16:08:00.002+06:302008-10-15T16:15:17.179+06:30ပန္းကေလးေတြ<br />ဆင္းေရႊလွပ၊ လန္းဆန္းၾကလွ်င္<br />ခူးၾကခ်ဴၾက ပန္းဆင္ၾကႏွင့္<br />ပန္း၀တ္ထံုလႊာ၊ ႀကိဳင္လိႈင္စြာျဖင့္<br />ေလမွာေဆာင္ၾကဥ္း၊ နံ႔သာသင္း၍<br />သတင္းဂုဏ္လွ်မ္း၊ ထူးသစ္ဆန္းလွ်င္<br />နမ္းခ်င္သူႏွင့္ ေမႊးသူႏွင့္။<br />ပန္းတို႔ဖူးပြင့္၊ အရြယ္ရင့္၍<br />ပြင့္လႊာေႂကြက်၊ ၫိႈးႏြမ္းရလွ်င္<br />စြန္႔ၾကပစ္ခြာ၊ မၾကင္နာဘဲ<br />နံ႔သာကုန္ဆံုး၊ ၀တ္ရည္တံုးမွ<br />မက္လံုးမထား၊ ေက်ာခိုင္းသြားၾက<br />စိမ္းကားရက္စက္ လွတကား။<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ယု</span>ု<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8557598399929949567?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-55073935239594884592008-10-10T11:48:00.002+06:302008-10-10T11:52:55.875+06:30<div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့ အေမသည္ ဆန္၊ ဆီ အေျခခံ စားကုန္ေရာင္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမမ်ားကို ေက်ာင္းထား ေပးခဲ့သည္။ အေမက ဘာသာတရားကို ကိုင္း႐ႈိင္းသည္။ ေနထုိင္မေကာင္း ျဖစ္ခ်ိန္ကလြဲရင္ နံနက္ေစာေစာ ထၿပီး ပန္း၊ ေရခ်မ္း၊ ဆီမီး ပူေဇာ္သည္။ ငါးပါးသီလခံၿပီး၊ ပုတီးစိပ္၊ ေမတၱာပို႔သည္။ အမွ်အတမ္း ေ၀သည္။ ဘုရား၀တ္တတ္ ၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္ အမီခ်က္ျပဳတ္ ေကၽြးေမြးလုိျခင္း ျဖစ္ပါ၏။<br /><span id="fullpost">ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး သန္႔ရွင္းေရး လုပ္သည္။ အေမ ကိုယ္တုိင္လည္း သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ ေနတတ္၍ သနပ္ခါး ေျခဆံုး ေခါင္းဆံုးလိမ္းလို႔ ေမႊးႀကိဳင္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကိုလည္း အခ်ိန္ႏွင့္ထခိုင္းသည္။ ေရခ်ဳိးခုိင္းသည္။ စားခုိင္းသည္။ အိပ္ခိုင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသြားေတာ့ အေမ ညေနေစ်း၌ လက္လီ ျပန္ေရာင္းခ် သည္။ အေရာင္းသြက္က အေမေပ်ာ္သည္။ ေမာရမွန္း မသိ။ ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ အေမ့ သြားကူရသည္။ ညေနေစာင္းမွ ေစ်းေရာင္းသိမ္းသည္။<br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ နားေလ့မရွိ။ ခ်က္ျပဳတ္ ေကၽြးေမြးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀ိုင္းကူရသည္။ စားေသာက္ ေဆးေၾကာၿပီးမွ စာက်က္ရသည္။ အေမသည္ မိသားစုအတြက္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေကာင္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ အမ်ား နည္းတူ ၀ေအာင္ေကၽြးေမြး၍ လွေအာင္ ဆင္ခဲ့သည္။ အေမက အားလွ်င္ အလကား မေနတတ္ ဆန္ေရြးေန ေလ့ရွိသည္။ အစ္မမ်ားကို အခ်က္အျပဳတ္ သင္သည္။ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ခိုင္းသည္။ စားေသာက္သည့္ ပုဂံ ခြက္ေယာက္ ၀င္းလက္ေနမွ ႀကိဳက္သည္။ ေရအိမ္မွဆင္းၿပီး ေသာက္ေရအိုးသြား ေသာက္တာမႀကိဳက္၊ လက္ေဆး ေၾကာၿပီးမွ ေသာက္ခုိင္းသည္။ ထမင္းစားခန္း စကားေျပာတာ မႀကိဳက္၊ ရန္ျဖစ္တာ မႀကိဳက္၊ ေန႔ေန႔ညည သတ္မွတ္ခ်ိန္ ထမင္းစားခုိင္းသည္။ အိမ္လည္တာ မႀကိဳက္။ အခ်က္မျပဳတ္၊ အခ်ဳပ္အလုပ္၊ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္တတ္မွ မိန္းမပီသသည္၊ အိမ္ေထာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္သည္ဟု ဆုိသည္။ အေမနီတိ ျဖစ္သည္။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ၁၀တန္းေအာင္ ဘြဲ႔ရေအာင္ ႀကိဳးစားခိုင္းသည္။ ေစ်းသည္ဘ၀က၊ ေန႔စဥ္စားဖုိ႔မပူရ၊။ လူေတာထဲတုိးရန္ အမႈထမ္း၊ အရာထမ္းျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ဖုိ႔ ဆံုးမသည္။ သားသမီးမ်ား ေရွ႕ေရးအတြက္ အေမအေျမာ္ အျမင္ရွိစြာ လမ္းျပေပးသည္။ အသံုးႏွင့္အျဖဳန္း ခြဲျခားတတ္ဖုိ႔မွာသည္။ ပံုမွန္ေငြရွိေအာင္ ႐ုိးသားစြာ ရွာဖို႔မွာသည္။ ဆင္ျခင္မ်ားတာ လိမ္တာ မႀကိဳက္ ခ်က္ခ်င္းထလုပ္မွ ႀကိဳက္သည္။<br />အစ္မ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီး စာေရး၀င္လုပ္သည္။ ၀န္ထမ္းလုပ္သက္ရ၍ အထက္တန္း စာေရးျဖစ္လာ ေသာအခါ အေမ ေစ်းေရာင္းသည့္ အလုပ္နားလိုက္သည္။ အေမ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ေက်ာင္းသြား ႐ုံးသြားအမီ ထမင္းခ်ဳိင့္ ထည့္ေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းဆင္းလာရင္ ေန႔စဥ္ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးၿပီ။ တာ၀န္ သိေသာ အေမ စိတ္ဓာတ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလးစားမိသည္။ အလုပ္မရွိရင္ သတင္းစာ ဖတ္ေနၿပီ၊ ေရွး သတင္းစာမ်ားတြင္ ေဆာင္းပါးေကာင္း၊ ၀တၱဳေကာင္းမ်ား ပါသျဖင့္ ေရႊဥေဒါင္း၏ ရတနာပံု သံေခါင္းစြပ္ မင္းသား၊ သခင္ႏု၏ ရက္စက္ပါေပ့ကြယ္၊ ဓူ၀ံ၏ စံုေထာက္ ၀တၱဳအေၾကာင္းမ်ားကို ေန႔စဥ္ အိပ္ရာ၀င္ခ်ိန္ ေျပာျပေလ့ရွိသည္။ အေမ ေရဒီယို ႀကိဳက္သည္။ ေရႊမန္းတင္ေမာင္၊ စိန္ေအာင္မင္းတို႔၏ အသံလႊင့္ ဇာတ္ထုတ္မ်ား ဗုဒၶ၀င္ ဇာတ္ထုတ္မ်ား ဇာတ္လမ္းပမာ နားဆင္စရာမ်ားကို နားေထာင္ေလ့ရွိ၏။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ နားမေထာင္ျဖစ္လွ်င္ ျပန္ေျပာေလ့ရွိသည္။ အေမ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ စာပုိး၀င္ခဲ့ရသည္။ သားသမီးမ်ားကို ယဥ္ေက်းစိတ္ရွိေအာင္ ပံုသြင္းခဲ့သည္။<br />ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီး အစ္မ႐ုံးအုပ္ ျဖစ္ခ်ိန္၌ အေမ ေသြးတုိးေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္ သြားရွာခဲ့သည္။ အေမ ေသခါနီး နွစ္လအလိုအထိ ခ်က္ျပဳတ္ ေကၽြးေမြးခဲ့သည္။ အစ္မ ႐ုံးဆင္းလာၿပီး မီးဖုိေခ်ာင္ အလုပ္၀င္ လုပ္သည္။ အေမကို နားနားေနေန ေနခုိင္းသည္။ အေမက ညည္းတို႔ တေန႔လံုး ႐ုံးမွာ ပင္ပန္းလာၾကတာ ငါ ခ်က္ျပဳတ္ေပးတာ မပင္ပန္းပါဘူးဟု ျငင္းရွာသည္။ တာ၀န္သိေသာ အေမသည္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္တံုးက အိမ္ေထာင္ဦးစီးတာ၀န္၊ အိမ္မႈကိစၥတာ၀န္ ေက်ပြန္ခဲ့သည္။ အသက္ (၆၀)ေက်ာ္ စီးပြားမရွာႏိုင္သည့္အခါ ေသသည္အထိ ခ်က္ျပဳတ္ေရးတာ၀န္၊ အိမ္မႈကိစၥ တာ၀န္မ်ား၊ ေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္သြားသည္။ အေမ ထမ္းရြက္ခဲ့ေသာ တာ၀န္၀တၱရားမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို လုပ္တတ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္ေအာင္ သင္ေပး သြားသည္။ အေလ့အက်င့္ေကာင္းမ်ား အေမြ ေပးသြားသည္။<br />မူလတန္းေက်ာင္း ေနစဥ္က ဆရာမ ေဒၚတင္ေရႊက လက္ေရးလွေအာင္ ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္း စာအုပ္ျဖင့္ သင္ခဲ့သည္။ ၿပီးစလြယ္ေရးကာ ႐ုိက္ၿပီးျပင္ေပးသည္။ ဆရာမ၏ သြန္သင္ ဆံုးမမႈ ေကာင္းေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေရး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိသည္။ ႐ုံး၀န္ထမ္း ျဖစ္လာေသာအခါ တာ၀န္အရ ဖတ္ရေသာ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ အစီရင္ခံစာ လက္ေရးမ်ားသည္ ဖတ္မရတာ ရွိသည္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း ေ၀ဖန္ေသာအခါ ဆရာမ၏ ေက်းဇူးကို မေမ့ႏိုင္ပါ။<br />အလယ္တန္းျပ ဆရာမ ေဒၚေစာခင္ အိမ္၌ စေန၊ တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မ်ားတြင္ အဂၤလိပ္စာ အခ်ိန္ပို သင္ေပး သည္။ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ခုိင္းသည္။ ခ်က္ျပဳတ္ရာတြင္ ကူခိုင္းသည္။ အေမကို ကူလုပ္ခဲ့ေသာ၊ ဆရာမကို ကူလုပ္ခဲ့ေသာ အေလ့အက်င့္ ေကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ၀န္ထမ္းဘ၀ ေရာက္သည့္ ေနရာ၌ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ေနတတ္သည္။ တစ္ႏုိင္တစ္ပိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ စားတတ္သည္။ အထက္တန္းျပ အဂၤလိပ္ ဆရာမႀကီး ေဒၚေသာင္းခင္က အဂၤလိပ္စာတတ္ေအာင္ သင္ေပးသည္။ ႏုတ္တုိက္ သင္ေပးၿပီး သင္ခန္းစာ တစ္ခုေၾကမွ တစ္ခုေပးတတ္သည္။ ေရးက်က္ခုိင္းသည္။ ေရးေျဖခိုင္းသည္။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျဖၾကား၊ သင္ၾကား ေပးခဲ့ေသာ အေလ့အက်င့္ ေကာင္းမ်ားသည္ တကၠသိုလ္ ေရာက္သည္အထိ ေရးက်က္ ေရးေျဖခဲ့ရသည့္ အက်င့္ေကာင္း စြဲက်န္ရစ္သည္။ စာေမးပြဲ ေအာင္႐ုံမက ႐ုံး၀န္ထမ္း ျဖစ္လာေသာအခါ အေထာက္အပ့ံ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ႐ုံးလုပ္ငန္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေရးမွတ္ေသာ အက်င့္ရလာၿပီး ဒုိင္ယာရီ ထားတတ္ၿပီး ႏႈတ္တစ္ရာ စာတစ္လံုး။<br />႐ုံ၀န္ထမ္း ျဖစ္လာေသာအခါ ဌာနစိတ္မွဴး၊ ဌာနစုမွဴး၊ ဌာနခြဲမွဴး၊ တုိင္းဦးစီးမွဴး၊ လက္ေထာက္တုိင္း ဦးစီးမွဴး၊ တုိင္းဦးစီးမွဴး၊ ဒုတိယ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴး၊ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴး တုိ႔ထံမွ ႐ုံးလုပ္ငန္းမ်ားကို သင္ယူရျပန္သည္။ မိဘ ဆရာမ်ားသည္ လုပ္ငန္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သိသည္။ ကၽြမ္းက်င္ ႏွံ႔စပ္သည္။ မိမိ ဘာသာရပ္ကို အစဥ္မျပတ္ ေလ့လာေနသည္။ ၀န္ထမ္းသစ္ကို ခုိင္းသည္။ မွားလွ်င္ ျပင္ေပးသည္။ တတ္ေအာင္ သင္ေပးသည္။ ျပန္စစ္ေဆး ေလ့ရွိသည္။ အခ်ဳိ႕ ဆရာမ်ားသည္ ႐ုံးလုပ္ငန္း အေထာက္အကူျပဳ ေဘးလုပ္ငန္းမ်ားကိုပါ လုပ္တတ္သည္။ အေရးေပၚကိစၥ၊ စီမံခ်က္ကိစၥ၊ ေလးလဘက္ကိစၥ၊ ႏွစ္ပတ္လည္ ကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္စရာ ရွိလာလွ်င္ အခ်ဳိ႕ ဆရာမ်ားသည္ သူတုိ႔ကိုယ္တုိင္ အအိပ္ပ်က္ အစားပ်က္ခံၿပီး ဦးေဆာင္ လုပ္ျပသည္။ ေကၽြးေမြးၿပီး ၀ုိင္း၀န္း လုပ္ခုိင္းသည္။ တစ္ေယာက္အားႏွင့္ ယူ၍မရ တစ္ေသာင္း အားႏွင့္ ယူေသာရ၏ ဆုိ႐ုိးစကားအတုိင္းပင္။<br />အခ်ဳိ႕ ဆရာမ်ားသည္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို သိခ်င္၍ တင္ျပခိုင္းလွ်င္ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ထြက္စရာရွိရင္ ဗိုက္ျပည့္ေအာင္မစား၊ ေရမေသာက္၊ အေပါ့အေလးမသြားေအာင္ ၿခိဳးၿခံရသည္ ဟုေျပာသည္။ အေလ့ အက်င့္ေကာင္း ျဖစ္သည္။<br />ျပည္သူႏွင့္ ဆက္ဆံရေသာ ႐ုံးျဖစ္သျဖင့္ လူ႐ိုေသ၊ ရွင္႐ုိေသ ျဖစ္ေအာင္ ဌာန၀တ္စံု သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္ဖုိ႔ တိုက္တြန္းသည္။ စြတ္က်ယ္ လက္ျပက္၊ ဆံပင္စုတ္ဖြား၊ မုတ္ဆိတ္ဗရျပစ္၊ ကြမ္းတျပစ္ျပစ္ႏွင့္ ေနထုိင္သည္ ကို မႀကိဳက္။ ေသေသသပ္သပ္ ၀တ္ဆင္ခုိင္းသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ အရာရွိမ်ားပင္ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ ၀တ္ဆင္ သည္။ ႐ုံးလုပ္ထံုး လုပ္နည္းမ်ား မသိေသာ ျပည္သူမ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ေပးရမည္မွာ ၀န္ထမ္းတုိ႔၏ အဓိက တာ၀န္ျဖစ္ေၾကာင္း အမ်ားကို ကူညီသည့္ အက်ဳိးေမတၱာ ရမည္။ ေရရွည္ ခံမည္။ ညစ္ရင္ ရစ္ရင္ ေစ့ထားရင္ သက္တမ္း တိုမည္။ ဆက္ဆံေရး ေကာင္းမြန္ေအာင္ တည္ေဆာက္ၾကဖို႔ အေျမာ္အျမင္ႀကီးစြာ သင္ၾကားေပးသည္။ ၀န္ထမ္းေတြ လုိက္နာမႈ ရွိမရွိ တန္ျပန္ စစ္ေဆးသည္။ ၀န္ထမ္း မ်ားကို ထိန္းေပးထားသည္။ ဆရာႏွင့္ တပည့္၊ တပည့္ႏွင့္ ဆရာ ကိုယ့္တပည့္ကို ဆံုးမမည္။ သူစိမ္း ထိစရာ မလို ကာကြယ္ေပးသည္။ ဆရာေကာင္း ဆရာျမတ္တုိ႔၏ အေလ့အက်င့္ ေကာင္းမ်ားကို ေမ့မရႏုိင္ပါ။ ေနာင္ တစ္ေခတ္ ၀န္ထမ္း မ်ဳိးဆက္သစ္ အရာရွိႀကီးငယ္ ျဖစ္မည့္သူမ်ား၊ အတုခိုးရမည့္ အခ်က္မ်ား ျဖစ္သည္။<br />ကၽြန္ေတာ္သည္ သက္ျပည့္ႏွစ္(၆၀)၊ လုပ္သက္ႏွစ္(၄၀)ျဖင့္ အနားယူ ရေတာ့မည္။ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ မိခင္၏ အေလ့အက်င့္ ေကာင္းေၾကာင့္ ပညာသင္စဥ္ ေက်ာင္းသား အရြယ္ကပင္ တာ၀န္ႏွင့္ ၀တၱရား စည္းကမ္းမ်ားကို နားလည္ခဲ့ရသည္။ အေမထုဆစ္ ပ်ိဳးေထာင္ ေပးသျဖင့္ အေမျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ၀န္ထမ္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ အေမ ျမင္မသြားရပါ။ အေမသြန္သင္ ေလ့က်င့္မႈမ်ားကို လုိက္နာ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သျဖင့္ အစဥ္ ေျပစြာ ေနထုိင္စားေသာက္ ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။<br />မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၏ သြန္သင္ ေလ့က်င့္မႈမ်ားေၾကာင့္ အလုပ္ခြင္ တြင္လည္း အထက္အရာရွိ အဆင့္ဆင့္ကို ႐ုိေသေလးစားရမွန္း၊ တာ၀န္ကို ေၾကာက္ရမွန္း၊ ဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရမွန္း သိရွိခဲ့ပါသည္။ သြက္သြက္ လက္လက္ ရွိသျဖင့္ တာ၀န္ ေပးအပ္သည္ကို ခ်က္ခ်င္း လုပ္ျပႏိုင္၍ ႀကီးၾကပ္သူတုိ႔၏ ေမတၱာေပး၀ေျခင္း ခံခဲ့ရပါသည္။<br />၀န္ထမ္း လုပ္သက္ႏွစ္(၄၀)တြင္ ေခတ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖတ္သန္းခဲ့ ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အေျခခံ ၀န္ထမ္း ျဖစ္သျဖင့္ ဌာနစိတ္မွဴး အဆက္ဆက္မွသည္ တုိင္းဦးစီးမွဴး အဆက္ဆက္ထိ ဆရာမ်ားစြာ ရွိခဲ့ပါသည္။ ဆရာမ်ား၍ သားေသမသြားပါ။ ဆရာတုိင္း၌ အရည္အခ်င္း ကိုယ္စီ ရွိၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ စြယ္စံုေတာ္သည္။ အခ်ဳိ႕လည္း စိတ္သေဘာထား ေျဖာင့္မတ္သည္၊ ငဲ့သည္၊ ညႇာသည္။ ဆရာ တစ္ဦးခ်င္းထံမွ ေကာင္းေသာ အခ်က္၊ ေတာ္ေသာအခ်က္မ်ားကို ရယူက်င့္ႀကံအား ထုတ္တတ္ပါက၊ အရည္အေသြး ျပည့္မီေသာ ၀န္ထမ္း ေကာင္းျဖစ္လာပါမည္။ အရပ္သား၊ အရာထမ္းမ်ား၊ တပ္မေတာ္ အရာရွိႀကီးငယ္မ်ား၏ ေလ့က်င့္ ပ်ဳိးေထာင္မႈ၊ ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္မ်ားကို သိရွိ သေဘာေပါက္ လုိက္နာမႈေၾကာင့္ နဘယံ ေဘးမသီ ရန္မခ ခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပည့္ႏွစ္(၆၀)၊ လုပ္သက္ႏွစ္(၄၀) ေဘးအႏၲရာယ္ ကင္းစင္စြာ လုပ္ႏိုင္ခဲ့သည္မွာ အေမ၊ ဆရာ၊ အရာရွိ ႀကီးငယ္ အဆင့္ဆင့္တို႔၏ သြန္သင္ ေလ့က်င့္မႈမ်ားကို သေသြမတိမ္း လိုက္နာခဲ့ျခင္း ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္ခင္ဗ်ား။<br /><span id="fullpost">အတြဲ(၁)၊ အမွတ္(၁၇) ၂၅.၉.၂၀၀၈ ရက္ေန႔ထုတ္ ပန္သစၥာဂ်ာနယ္ မွ ေဆာင္းပါးရွင္ ေမသက္ထြန္း(သရဖူ) ၏ ေဆာင္းပါးကို ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-5507393523959488459?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-10088575859676719202008-10-10T11:06:00.001+06:302008-10-10T11:08:50.928+06:30<div style="text-align: justify;">စိုးရိမ္ေသာကေတြက တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ညမ်ဳိးမွာ ပိုၿပီးႀကီးမား ေနသလိုလို မၾကာခဏ ျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ ဒီစိုးရိမ္ပူပန္မႈ ေတြကို ကိုယ္တြယ္ ေျဖရွင္းလိုက္ျခင္းက သင့္ကိုေကာင္းမြန္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ႏုိင္ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခါင္းအံုးေပၚ ေခါင္းမခ်ခင္ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြ၊ အခ်ိန္ကိုက္ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ ကိစၥေတြ၊ ေဆာင္ရြက္ရန္ ကိစၥေတြကို စာရြက္ေပၚ ခ်ေရးထားလုိက္ျခင္းက စိုးရိမ္ေသာက ျဖစ္ေနတာေတြကို ပိုမို ထိန္းသိမ္းရ လြယ္ကူႏိုင္ေစမယ့္ ခံစားမႈမ်ဳိး ရရွိေစႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost">သင့္ကို သက္ေသာင့္သက္သာ ျဖစ္ေစဖို႔ အေထာက္အကူေပးမယ့္ အရာမွန္သမွ်ကို လုပ္ေဆာင္လိုက္ပါ။ သင့္ရဲ႕ အေဖာ္ျဖစ္သူကို နင္းႏွိပ္ခုိင္းပါ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပါးလိုက္ပါ။ အလြန္အက်ဴး အားအင္စိုက္ ထုတ္ျခင္းမ်ဳိး မျဖစ္ပါေစႏွင့္။ ခႏၶာကိုယ္ကို ေရွ႕သို႔ ကိုင္းၫြတ္ျခင္းမ်ဳိး ႐ိုးရွင္းလြယ္ကူတဲ့ ေယာဂ ေလ့က်င့္ ခန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားပါ။ သင့္ရဲ႕ တင္ပါး အေနအထား အကြာအေ၀းအလိုက္ ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ခ်ဲထားၿပီး မတ္မတ္ရပ္ပါ။ ခါးကို ကိုင္းၫြတ္ၿပီး လည္ပင္းနဲ႔ ပခံုးသား တင္းမာမႈေတြကို ေျဖေလ်ာ့ထားစဥ္ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဦးေခါင္းကို ေအာက္သို႔ တြဲေလာင္းက်ေနပါေစ။ ဒါမွမဟုတ္ ပက္လက္ လွန္ၿပီး လွဲေနစဥ္ ႁကြက္သားေတြကို သက္ေသာင့္ သက္သာျဖစ္ေစကာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တင္းမာမႈေတြကို ေျဖေလွ်ာ့ပစ္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ေျခဖ်ားကေန နဖူးအထိ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းအားလံုးကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာ့ခ်ပစ္လုိက္ပါ။<br />သင္ဟာ အဆတ္မျပတ္ သမ္းေ၀ျခင္းမ်ဳိး ျဖစ္ေနၿပီလား၊ ကၽြမ္းက်င္သူအခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဒါဟာ ဦးေႏွာက္ဆီကို ေအာက္ဆီဂ်င္ဓာတ္ လံုလံုေလာက္ေလာက္ မေရာက္ရွိျခင္းနဲ႔ ဆက္ႏြယ္မႈ ရွိတယ္လုိ႔ ဆုိၾကတယ္။ ၀မ္းဗိုက္နဲ႔ အသက္တ၀႐ႈသြင္းျခင္းအေပၚ အာ႐ုံစူးစိုက္ၿပီး အသက္ျပင္းျပင္း ႐ႈသြင္းထုတ္တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းက (သမ္းေ၀ျခင္း အပါအ၀င္) မေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ တင္းမာမႈေတြကို ေလွ်ာ့က်သြားေစဖုိ႔ အေထာက္အကူျဖစ္ေစ ပါလိမ့္မယ္။<br /><span id="fullpost">No .(112) , October ,2008 The Best English စာအုပ္ထဲမွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-1008857585967671920?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-80355745824432066112008-10-07T09:47:00.001+06:302008-11-04T10:49:41.396+06:30<div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ေၾကာ္ျငာေမးလ္မ၀င္ရန္</span><br /></p><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">အီးေမးလ္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တိုင္း မလိုခ်င္ဘဲ ေရာက္ေနတဲ့ေၾကာ္ျငာ အပါအ၀င္ စပန္း(span) ေမးလ္ေတြကို ရွင္းရတာ တစ္ဒုကၡပါ။ စပန္းေမးလ္ေတြ စုပံုလာတဲ့အခါ အီးေမးလ္ေဘာက္စ္ တစ္ခုလံုး ျပဳတ္က်တဲ့အထိ အႏၲရာယ္ႀကီး ပါတယ္။ သည္ေတာ့ စပန္းေတြကို ဘယ္လုိ တားဆီးမလဲ။ <a href="http://email.about.com/od/spamfightingtips/Spam_Fighting_Tips_Tricks_and_Secrets.htm"><u><span><span></span></span></u></a><u><span><span><a href="http://www.learnenglish.de/"><u><span style="color: rgb(51, 153, 102);"><span style="color: rgb(51, 153, 102);">www.email.about.com/od/spamfightingtipsde</span></span></u></a></span></span></u> က စပန္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြကို ေျပာျပထားပါတယ္။ စပန္း တားဆီးနည္း၊ တစ္ခါသံုး အီးေမးလ္လိပ္စာ၊ စပန္းလက္ခံမိတဲ့အခါ ဘယ္သူ႔ဆီ တုိင္ၾကားမလဲ၊ ဘယ္လို တုိင္မလဲဆုိတာေတြကို ဒီမွာ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေတြ႔ရပါမယ္။ ကိုယ့္ inbox ထဲ စပန္းမ၀င္ႏိုင္ေအာင္ လုိက္နာသင့္ တဲ့ အခ်က္ေတြကို ေတြ႔ႏိုင္တယ္။ စပန္းပိတ္ဆုိတဲ့ tool ေတြကိုပါ ခ်ိတ္ဆက္ ေပးထားပါတယ္။ မသိမသာနဲ႔ အေႏွာင့္အယွက္ေပးတဲ့ စပန္းေတြကို ဟန္႔တားႏိုင္တဲ့ အႀကံဉာဏ္ေတြ ရရွိရာ ဆုိက္ပါပဲ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify; color: rgb(51, 255, 51);">အဂၤလိပ္စာစြယ္စံုေတာ္ဖုိ႔</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">အဂၤလိပ္စာ အေရး၊ အဖတ္၊ အေျပာ၊ အၾကားေလးခုလံုး ကၽြမ္းက်င္ဖုိ႔အတြက္ ျပည့္စံုတဲ့ ဆိုက္တစ္ခုကို ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ သည္ဆုိက္မွာ ကၽြမ္းက်င္မႈ ေလးမ်ဳိးအတြက္ ေလ့က်င့္စရာ က႑အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိပါတယ္။ Native speaker ေတြနဲ႔ တုိက္႐ိုက္ စကားေျပာတဲ့က႑၊ အဂၤလိပ္သဒၵါ အေျခခံနဲ႔ အဆင့္ျမင့္ သင္ေပးတဲ့ က႑၊ နားမလည္တာကို ေမးျမန္းႏိုင္တဲ့ ဖုိရမ္က႑ စသျဖင့္ စံုလင္စြာ ေတြ႔ရမွာပါ။ ဘာသာျပန္ရာမွာ အကူ အညီေပးမယ့္ အခ်က္ေတြ၊ အေတြ႔ရမ်ားတဲ့ အမွားေတြကို ေလ့လာႏိုင္တဲ့အျပင္ အဖတ္စြမ္းရည္တုိးဖုိ႔ အပတ္စဥ္ လစဥ္ထုတ္ Ezine ေတြကို ရယူႏိုင္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ဘာသာ ရပ္ဆုိင္ရာ ဂိမ္းေတြ၊ ဉာဏ္စမ္းေတြ ကိုလည္း အပ်င္းေျပ ကစားႏိုင္တာမို႔ အခ်ိန္တုိအတြင္း ကၽြမ္းက်င္မႈ တုိးတက္လာမွာပါ။ ၀က္ဘ္ဆုိက္ လိပ္စာက <a href="http://www.learnenglish.de/"><u><span style="color: rgb(51, 153, 102);"><span style="color: rgb(51, 153, 102);">www.learnenglish.de</span></span></u></a> ပါ။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ခပ္ႀကီးႀကီးပို႔ခ်င္တယ္ဆုိရင္</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ဖုိင္မွ်ေ၀ ပို႔ေဆာင္တဲ့ဆုိက္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေပမယ့္ ဖုိင္ဆိုက္ကန္႔သတ္ခ်က္ေၾကာင့္ ပို႔ခ်င္တုိင္းပို႔လုိ႔ မရတဲ့ အခက္အခဲေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ သီခ်င္း၊ ဗီဒီယိုစတဲ့ ဖုိင္အႀကီးႀကီးကိုမွ ပို႔ခ်င္ရင္ အဆင္ေျပေစတာက <a href="http://www3.bigupload.com/upload2.php?r=1&amp;toolbar=&amp;flash="><u><span style="color: rgb(51, 153, 102);">www.Bigupload.com</span></u></a>။ ဖုိင္ပို႔ဖုိ႔ ရီဂ်စ္စတာ လုပ္စရာမလိုတဲ့ ဆုိက္ျဖစ္ၿပီး 2MG အထိ သိမ္းထား ႏိုင္ပါတယ္။ ဖုိင္အမ်ဳိးအစား မေရြးပို႔ႏိုင္တဲ့ ဆိုက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပို႔လိုက္တဲ့ ဖုိင္အတြက္ MySpace, Friendster, MSN နဲ႔ အျခား၀က္ဘ္ဆုိက္ ေတြအတြက္ code ထုတ္ေပးလိုသည့္ ဖုိင္ကို ဘယ္ေနရာမွာ ထည့္သံုးသံုး အဆင္ေျပ ပါတယ္။ ဖုိင္ကို ၀က္ဘ္ဆုိက္ေပၚမွာ ရက္၃၀အထိ သိမ္းေပးၿပီး မန္ဘာေၾကးသြင္း၊ ရီဂ်စ္စတာ လုပ္ထားရင္ ရက္အကန္႔အသတ္ မရွိ သိမ္းလုိ႔ရမွာပါ။ ဖုိင္ခပ္ႀကီးႀကီးေတြကို ျမန္ျမန္ေလးပို႔ခ်င္ရင္ အသံုး၀င္မယ့္ ဆုိက္ ျဖစ္ပါတယ္။</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify; color: rgb(51, 255, 51);">ေလဒီဂိမ္းမာတို႔ေပ်ာ္ရာ</p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ဂိမ္းကစားသူက ေယာက်္ားေလးေတြခ်ည္းပဲလုိ႔ သင္ထင္ပါသလား။ <a href="http://www.king.com/"><u><span style="color: rgb(51, 153, 102);">www.king.com</span></u></a> က သင့္ထင္ျမင္ ခ်က္ကို ေျပာင္းေပးပါလိမ့္မယ္။ သည္ဆုိက္မွာ ပါ၀င္ကစားသူ ၇၀ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ဟာ မိန္းကေလးေတြလို႔ ဆုိပါတယ္။ ၀က္ဘ္ဆုိက္မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ကစားလုိ႔ရတဲ့ ဂိမ္း ၈၀ခန္႔ရွိၿပီး လူသန္းရာခ်ီၿပီး ကစားေနၾကတယ္။ ဂိမ္းေတြကို အခမဲ့ကစားႏိုင္ၿပီး ဂိမ္းတစ္ဆင့္ေအာင္လုိ႔ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္ဖုိ႔၊ multi-player ကစားဖုိ႔ဆုိရင္ ေတာ့ ရီဂ်စ္စတာ လုပ္ရပါလိမ့္မယ္။ ဂိမ္းတစ္ခါႏိုင္တဲ့အခါ ဆုရၿပီး အရင္ကမရွိတဲ့ feature ေတြကို ရရွိေစ ပါတယ္။ စိတ္အပန္းေျဖဖို႔ သင့္ေတာ္တဲ့ ဆုိက္တစ္ခုပါပဲ။</p><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: justify;">ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။</p><p class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8035574582443206611?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-39546716497522642122008-10-03T13:04:00.001+06:302008-10-03T13:05:36.474+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">အရင္တုန္းက…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ဘာပဲျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">အခု…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ဘာပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ဆက္ခ်စ္ေနမယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">အခ်စ္စစ္နဲ႔ ခ်စ္မိခဲ့တဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ခ်စ္သူရယ္……။<o:p></o:p></span></p> <div style="text-align: right;"><b style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;"><span style=""> </span></span></b><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One; color: rgb(0, 153, 0);"><span style=""></span>ယု</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-3954671649752264212?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-33566081859134760422008-10-03T13:02:00.001+06:302008-10-03T13:02:51.128+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ငွက္ကေလးေတြလို ပ်ံသန္းခြင့္ရမယ္ဆိုရင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">မင္းဆီကို<span style=""> </span>အေရာက္ပ်ံသန္းလာမယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ဒို႔ဟာ<span style=""> </span>ငွက္ကေလးမဟုတ္ေတာ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ပ်ံသန္းခြင့္မရိွေပမဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ဒို႔ရဲ႕စိတ္ကေတာ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">မင္းရဲ႕အနီးဆံုးမွာ အၿမဲထာ၀ရ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="font-size: 10pt; line-height: 150%; font-family: Zawgyi-One;">ရိွေနမွာပါ<span style=""> </span>ခ်စ္သူရယ္။<o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: right; color: rgb(0, 153, 0);" class="MsoNormal"><span style="font-size: 10pt; font-family: Zawgyi-One;">ယု</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-3356608185913476042?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-13520064938917478882008-10-03T13:00:00.000+06:302008-10-03T13:01:24.054+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">မျဖစ္ႏိုင္မွန္း သိေနလုိ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">ဆႏၵကို ၿမိဳသိပ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">ရင္ဘတ္ထဲသိမ္းဆည္းထားတာေတာင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">အမွတ္မရွိတဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">မင္းေရွ႕ေမွာက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">ဒူးေထာက္ခဲ့ရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">ရွိပါေစေတာ့ေလ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">မ်က္၀န္းက ငါ့မ်က္ရည္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">မင္းႏွလံုးသားကို<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">ေအးျမေစမယ္ဆုိရင္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">ငါ တိတ္တခိုး ငိုေႁကြးေနပါ့မယ္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right; color: rgb(0, 153, 0);"> သက္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-1352006493891747888?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-40903058870401285322008-10-03T12:57:00.003+06:302008-10-03T12:59:50.929+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >သူငယ္ခ်င္း…..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အခ်စ္ဆိုတာ<span style=""> </span>ဘယ္ေနရာမွာတည္ရိွေနသလဲ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မ်က္၀န္းထဲမွာလား။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာလား။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဒါမွမဟုတ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အနက္႐ိႈင္းဆံုးေသာ<span style=""> </span>ႏွလံုးသားထဲမွာလား။<o:p></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 150%;"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;" ><span style=""> </span><span style="color: rgb(0, 153, 0);"> ယု</span><o:p></o:p></span></b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-4090305887040128532?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-115850036009677882008-10-03T11:34:00.006+06:302008-11-04T10:45:59.801+06:30<p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">(၁)<span style=""> </span>မည္သည့္အရာမ်ား လုပ္ေဆာင္သင့္သည္ကို ရွာေဖြႀကံဆလုပ္ေဆာင္တတ္သူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">(၂)<span style=""> </span>လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚၿပီး အလုပ္ကို က်ားကုတ္က်ားခဲ လုပ္တတ္သူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">(၃)<span style=""> </span>လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္ ေဟးေလးဟားလား ေနထိုင္အခ်ိန္ျဖဳန္းေလ့မရိွသူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၄)<span style=""> </span>လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကို အလုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မည္သို႕ ၀ိုင္း၀န္း</p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">ကူညီေပးရလွ်င္ေကာင္းမည္လဲဟု စဥ္းစားလုပ္ေဆာင္ေလ့ရိွသူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၅)<span style=""> </span>ေပးအပ္သမွ် လုပ္ငန္းတာ၀န္ကို အခ်ိန္မီၿပီးေအာင္ ေဆာင္ရြက္တတ္သူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၆)<span style=""> </span>အခ်န္မီရန္သာမက ျပည့္စံုမႈရွိရန္ပါ ဦးစားေပးေဆာင္ရြက္တတ္သူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၇)<span style=""> </span>အလုပ္ႏွင့္ ပတ္သတ္လာလွ်င္ ေခါင္းခါေလ့မရွိသူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၈)<span style=""> </span>အလုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မာနႀကီးသူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၉)<span style=""> </span>အလုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကြၽမ္းက်င္ႏွံ႕စပ္မႈရွိသူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၁၀)<span style=""> </span>`စံ´မီ အရည္အေသြးမ်ားျဖင့္ တာ၀န္ခံေဆာင္ရြက္ႏိုင္စြမ္းရွိသူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၁၁)<span style=""> </span>လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကို အျပန္အလွန္ေလးစားသမႈရွိသူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၁၂)<span style=""> </span>အလုပ္ကို စီမံခန္႕ခြဲတတ္သူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၁၃)<span style=""> </span>တတ္စြမ္းသမွ်ႏွင့္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္လုပ္ကိုင္ေလ့ရွိသူ၊</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">(၁၄) <span style=""> </span>မိမိအတြက္ အက်ဳိးအျမတ္မေမွ်ာ္ကိုးဘဲ အလုပ္လုပ္တတ္သူ၊</p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%;">ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္</p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 0.5in; text-indent: -0.5in; line-height: 200%; text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-11585003600967788?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-8249750417348301382008-10-03T10:30:00.000+06:302008-11-04T10:55:25.813+06:30<div style="text-align: justify;">သူငယ္ခ်င္းတို႔ အင္တာနက္ အသံုးျပဳရာတြင္ လြယ္ကူျမန္ဆန္ေစရန္ ရည္ရြယ္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔မွ အသံုးျပဳေနေသာ အင္တာနက္ ျမန္ႏႈန္း ျမႇင့္တင္နည္းကို မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါသည္။<br /><ul><li>ပထမဆုံး <span style="font-weight: bold;">Firebox</span> ကုိဖြင္႔ပါ။ <span style="font-weight: bold;">address bar</span> တြင္ <span style="font-weight: bold;">about:config</span> ကုိရုိက္ထည့္ပါ။</li><li>ေအာက္က <span style="font-weight: bold;">Search bar</span> တြင္ <span style="font-weight: bold;">pipelining</span> ဟု ရုိက္ထည့္ပါ။</li><li><span style="font-weight: bold;">Search bar</span> ေအာက္တြင္ <span style="font-weight: bold;">network.http.pipelining</span> &amp; <span style="font-weight: bold;">network.http.pipelining.maxrequests</span> &amp; <span style="font-weight: bold;">network.http.proxy.pipelining</span> ဆုိၿပီး ၃ ခု ေပၚလာသည္ကို ေတြ႔ရမည္ ျဖစ္သည္။</li><li>အေပၚဆုံးႏွင္႔ ေအာက္ဆုံး ႏွစ္ခုကုိ <span style="font-weight: bold;">double click</span> ေပးလွ်င္ <span style="font-weight: bold;">true</span> ျဖစ္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။</li><li>အလယ္မွာ ရွိေသာ <span style="font-weight: bold;">pipelining.maxrequests</span> ကုိေတာ့ မိမိစိတ္ႀကိဳက္ ေၿပာင္းႏုိင္ပါတယ္။</li></ul>သူငယ္ခ်င္းတို႔၏ စက္မ်ား အင္တာနက္ အသံုးျပဳရာတြင္ ျမန္ဆန္ လြယ္ကူလာပါလိမ့္မည္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ အသံုး၀င္ပါေစ ရည္ရြယ္၍ . . .<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-824975041734830138?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-37815135396937246642008-09-26T10:01:00.000+06:302008-09-26T10:02:06.267+06:30<p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">ေန႔ရက္ေတြ</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">အခ်ိန္ေတြကိုသာ</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">ပိုင္ဆိုင္ခြင့္</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">႐ံုးေတာ္မွာ</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">ေလွ်ာက္ထားခြင့္</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">ရမယ္ဆိုရင္</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">မင္းနဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">အခ်ိန္ေတြ ေန႔ရက္ေတြကို</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">ဘယ္႐ံုးေတာ္ျဖစ္ျဖစ္</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 200%;">ေလွ်ာက္ထားခ်င္ပါရဲ႕။</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; line-height: 200%;" align="right">ေဇာ္ၿဖိဳး</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-3781513539693724664?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-32998400730572722232008-09-26T09:54:00.002+06:302008-09-26T10:00:44.960+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 200%;"><span style="">(၁) သားအဖႏွစ္ဦး လမ္းထြက္ေလ်ာက္ၾကရင္း ၾကယ္ငါးပြင့္ ဟိုတယ္ေရွ႕တြင္ ေနာက္ဆံုးေပၚ ကားတစ္စီး ရပ္ထား သည္ကို ေတြ႔လိုက္သည္။<br />သား...."<b>ဒီလို ကားမ်ဳိး စီးတဲ့ လူက ဗိုက္ထဲမွာ အသိပညာမရွိတဲ့ လူပဲျဖစ္ရမယ္</b>"<br />ဖခင္...."<b>ဒီလို စကားေျပာတဲ့ လူက အိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံမရွိတဲ့ လူပဲျဖစ္ရမယ္</b>"<br /><br /><i>အရာ၀တၳဳ တစ္ခုေပၚ ၾကည့္တဲ့ ကိုယ့္အျမင္ဟာ ကိုယ့္ရဲ႕အတြင္းစိတ္ သေဘာထား အမွန္ကို ေဖာ္ျပ ေနျပီလား...</i><br /><br />(၂) ညေနစာ စားျပီးေနာက္ အေမႏွင့္သမီးျဖစ္သူက ေနာက္ေဖးတြင္ ပန္းကန္မ်ားကို ေဆးေၾကာေနခဲ့ျပီး သားအဖႏွစ္ဦးက ဧည့္ခန္းတြင္ တီဗီြထိုင္ၾကည့္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ ေနာက္ေဖးမွ ပန္းကန္က်ကဲြသံကို ၾကားလိုက္ရျပီး ခဏမွ် တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။<br />သား....."<b>ေမေမေၾကာင့္ က်ကဲြတာျဖစ္ရမယ္</b>"<br />ဖခင္....."<b>သားက ဘယ္လိုလုပ္ သိလဲ</b>"<br />သား.... "<b>ဆဲသံ မၾကားလို႔ ေဖေဖ</b>"<br /><br /><i>တခ်ဳိ႔လူေတြက မတူညီတဲ့ စံထားနဲ႔ ၾကည့္တဲ့ အျမင္ေတြ ကဲြျပား တတ္ၾကတယ္။ တစ္ျခားလူ လုပ္ရင္ အျပစ္ ရွိတယ္.... ကုိယ္လုပ္ ရင္ေတာ့ အျပစ္မရွိဘူး။</i><br /><br />(၃) တစ္ခါက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရွိ ကြ်န္းတစ္ကြ်န္းသို႔ ခရီးသည္မ်ား သြားေရာက္ လည္ပတ္ၾကသည္။ ထိုကြ်န္းရွိ လမ္းမ်ားမွာ အလြန္ဆိုးျပီး ခ်ဳိင့္ခြက္မ်ားျဖင့္ မညီမညာျဖစ္ေနသည္။ လမ္းျပတစ္ဦးက ခရီးသည္မ်ားကို <b>လမ္းမွာ ေက်ာက္ေပါက္ေနသူႏွင့့္ တူသည္</b>ဟု ေျပာဆို ေတာင္းပန္ခဲ့သည္။ အျခားလမ္းျပ တစ္ဦးကမူ <b>"ကြ်န္ေတာ္တို႔ အခုေလ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းကေတာ့ ဒီနယ္တစ္၀ိုက္မွာ နာမည္ၾကီးတဲ့ ပါးခ်ဳိင့္လမ္းေလးေပါ့"</b> ဟု ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေျပာခဲ့သည္။<br /><br /><i>တူညီတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မွာ မတူညီတဲ့ အျမင္ေၾကာင့္ ကဲြျပားတဲ့ ရလဒ္ကို ခံစားၾကရတယ္။ အေတြး ဆိုတာ ထူးဆန္းတဲ့ အရာတစ္မ်ဳိးပါ။ ကိုယ္ဘယ္လို ေတြးရင္ ဘယ္လို ခံစားရပါတယ္။ အေကာင္း ေတြးရင္ စိတ္ခ်မ္းသာရျပီး အဆိုးေတြးရင္ ကိုယ္ပဲ ခံစားရပါတယ္။</i><br /><br />(၄) အေပၚက ပံုျပင္ႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္မွာ ၃တန္းေက်ာင္းသား ကေလးမ်ားကို ဆရာမက ကိုယ့္ဆႏၵ ဟုေသာ စာစီစာကံုး တစ္ပုဒ္ကို ေရးခိုင္းခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က သူ၏ဆႏၵမွာ <b>မိန္းကေလးတစ္ေယာက္</b>ျဖစ္ရန္ဟု ေရးထားသည္။ ထိုအေျဖကို အေရွ႔တိုင္းရွိ ဆရာမက ဤသို႔ေျပာခဲ့သည္။<br />"<b>ဒီေက်ာင္းသားဟာ ၾကီးပြားမယ့္လူ မဟုတ္ဘူး</b>"<br />သို႔ေသာ္ အေနာက္တိုင္းရွိ ဆရာမ တစ္ဦးက "<b>ဒီေက်ာင္းသားဟာ တစ္ကမာၻလံုးကို အျပံဳးေတြ ျဖန္႔မယ့္ သူျဖစ္တယ္</b>"<br /><br /><i>တခ်ဳိ႔လူေတြက အားေပးမႈကို လိုလားေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္ျခင္းဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကုိ အက်ယ္ မဖြင့္ဆိုခ်င္ၾကဘူး။</i><br /><br />(၅) သူေတာင္းစား "<b>၁၀ က်ပ္ေလာက္ စြန္႔ခဲ့ပါခင္ဗ်ာ</b>"<br />လမ္းေလ်ာက္သူ "<b>ငါးက်ပ္ပဲ ပါတယ္ခင္ဗ်ာ</b>"<br />သူေတာင္းစား "<b>ငါးက်ပ္ကို အေၾကြးမွတ္ထားလိုက္မယ္</b>"<br /><br /><i>တခ်ဳိ႔လူေတြက ရတာနဲ႔တင္ မေရာင့္ရဲတတ္ၾကဘဲ ေလာဘစိတ္က ေက်းဇူးတင္ စိတ္ကို လႊမ္းမိုး သြားတတ္ၾကတယ္။</i><br /><br />(၆) ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး ေရွးေဟာင္းျပတုိက္ တစ္ခုသို႔ သြားေရာက္လည္ပတ္ၾကသည္။<br />မိန္းမျဖစ္သူက ေယာက္်ားအား "<b>ေအာ္...တစ္လမ္းလံုး ေငးလာလို႔ လမ္းေလ်ာက္တာ အဲေလာက္ေႏွးေန တာကိုး</b>"<br /><br /><i>တခ်ဳိ႔လူေတြက ဘ၀လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ေျပးေနဖို႔ပဲ သိျပီး လမ္းေဘး ၀ဲယာက လွပတဲ့ အရာေတြကို ခဏေလာက္ရပ္ျပီး ခံစားဖို႔ ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။</i><br /><br />(၇) မိန္းမျဖစ္သူက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲတြင္ ေၾကာ္ေလွာ္ခ်က္ျပဳတ္ေနသည္။<br />ေယာက္်ားျဖစ္သူက ေဘးမွေန၍ မိန္းမျဖစ္သူအား "<b>ေျဖးေျဖးလုပ္...ဆားထည့္ဦး... ဆီမ်ားသြားျပီ... မီးျပင္းျပန္ျပီ..ငါးကို လွန္လိုက္...ေဟာ္...တူးျပန္ျပီ....ဟာ...အိုး ေစာင္းသြားျပီ</b>" စသည္ျဖင့္ ဆရာလုပ္ေနသည္။<br />"<b>ရွင္ေတာ္ေတာ့...ကြ်န္မထက္ ရွင္ဟင္းခ်က္တတ္လို႔လား</b>"<br />"<b>ေမာင္ထက္ ရွင္မက ဟင္းခ်က္ပိုေတာ္ပါတယ္... ေမာင္ ကားေမာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရွင္မလည္း ေမာင့္ေဘး ကေန အဲလို တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနလို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ေအာင္ တမင္ေျပာေနတာပါ</b>"<br /><br /><i>သူ႔ေနရာမွာ ၀င္ခံစားၾကည့္မယ္။ သူ႔႐ႈ႔ေထာင့္ကေန ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ တစ္ျခားလူကို ကိုယ္ခ်င္းစာ တတ္ဖို႔ ဆိုတာ မခက္ပါဘူး။<o:p></o:p></i></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-3299840073057272223?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-25619768530059573092008-09-23T11:22:00.002+06:302008-09-23T11:31:30.979+06:30<div style="text-align: justify;">ျမင္းမိုရ္ေတာင္ဦး မကက်ဴးသည့္ ေက်းဇူးႀကီးမား မိဘႏွစ္ပါးတုိ႔သည္ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ပံု တမွ်ကဲ့သို႔ ဂုဏ္အင္ႀကီးမား ၾကေပကုန္၏။ သို႔ျဖစ္၍ ေလာကႀကီးမွာရွိတဲ့ ေတာင္အေပါင္းတုိ႔တြင္ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ဟာ အႀကီးဆံုးျဖစ္ပါတယ္။<br />အဲဒီလုိပဲ ေက်းဇူးတကာ ေက်းဇူးတို႔တြင္ မိဘေက်းဇူးဟာလည္း အႀကီးဆံုးပဲ၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္း အထုရွိေသာ မဟာပထ၀ီ ေျမႀကီးသည္ ရံခါမီးေၾကာင့္ ပ်က္စီးရတယ္၊ ရံခါေရေၾကာင့္ ပ်က္စီးရတယ္၊ ရံခါေလေၾကာင့္ ပ်က္စီးရတယ္၊ ဒီေတာ့ ကမာၻႀကီးမွာ ဘယ္ဟာအား အေကာင္းဆံုးလဲလို႔ ေမးရင္ မီး၊ ေရ၊ ေလ ဒီသံုးခုလုိ႔ပဲ ေျဖရပါလိမ့္မယ္။ ဒီအားႀကီးေတြႏွင့္ မိဘႏွစ္ပါးက သားသမီးကို မခ်စ္ေအာင္ တားလို႔မရပါဘူး။ မိဘေမတၱာကပဲ အႏိုင္ရမွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ``မာတာပိတုဂုေဏာအနေႏၲာ´´ လို႔ ဘုရားက ေဟာခဲ့တာေပါ့။<br /><span id="fullpost">မိဘ၏ ေမတၱာအားဟာ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းသလဲဆိုေတာ့ အလြန္တရာ နီျမန္းတဲ့ေသြးဟာ ေမတၱာအားေၾကာင့္ ျဖဴၿပီးႏို႔ရည္ ျဖစ္လာရတယ္။ မခ်ိဳတဲ့ေသြးဟာ ခ်ိဳလာတယ္။ ေမြးၿပီးလုိ႔ ပစ္သာထားမယ္ဆုိရင္ ဒီကေလးက အသက္ရွင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အသက္၊ အေသြး၊ အသားေတြဟာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ ႀကီးပြားလာရတာလဲဆုိရင္ မိဘေၾကာင့္ ႀကီးပြားလာရတာပါ။ ဒီအသက္၊ အေသြး၊ အသားေတြကို ဘယ္သူကပိုင္သလဲ မိဘကသာ ပိုင္ဆုိင္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။<br />ကေလးတစ္ေယာက္ သူ႔အိုး၊ သူ႔အိမ္ႏွင့္ ေနႏိုင္သည္အထိ ေစာင့္ေရွာက္ ေမြးျမဴလာရတဲ့ ဒုကၡေတြက မေသးပါဘူး။ ႏို႔စို႔တဲ့ အရြယ္တုန္းကလည္း သားကေလး၊ သမီးကေလး ဒုကၡျဖစ္မွာစိုးလို႔ ေရွာင္လိုက္ရတဲ့ အစားအစာ၊ မေျပာပါႏွင့္ေတာ့ အေမဟာ ပိန္သြားတာပဲ၊ အ၀တ္အစား ၀တ္တဲ့အရြယ္ ေရာက္ေတာ့လည္း သူတို႔ႏွင့္ ေတာ္တဲ့ အ၀တ္ကေလး ေတြခ်ဳပ္ၿပီး ၀တ္ေပးရတယ္၊ စားစရာအမ်ဳိးမ်ဳိး ၀ယ္ေကၽြးရတယ္၊ ေက်ာင္းထားတဲ့ အရြယ္ေရာက္ေတာ့လည္း ပိုက္ဆံကုန္က်ခံၿပီး ေက်ာင္းထားေပးရတယ္။<br />လူပ်ဳိတက္စ၊ အပ်ဳိတက္စ အရြယ္ အလြန္လွခ်င္တဲ့ အရြယ္က်ျပန္ေတာ့လည္း သူမ်ားနည္းတူ အဖုိးတန္ အ၀တ္တန္ဆာမ်ားကို ၀ယ္ၿပီးေပးရတယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့ အရြယ္က် ျပန္ေတာ့လည္း ပိုက္ဆံ အကုန္အက်ခံၿပီး မဂၤလာေဆာင္ ေပးရတယ္။ သူတို႔ေတြ ကေလးေမြး ျပန္ေတာ့လည္း သူတုိ႔ ဒုကၡကို ကူညီၿပီး ေဆာင္ရြက္ေပးရတယ္။ သူတုိ႔ကေလးကို ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးရတယ္။ အဲဒီဒုကၡေတြဟာ ေသးငယ္ တာမဟုတ္၊ အင္မတန္ႀကီးေလးတဲ့ ဒုကၡ၀န္ထုပ္ႀကီးပဲ။ အဲဒီဒုကၡ၀န္ထုပ္ႀကီးကို ထမ္းရြက္ရတာ သားသမီး အေပၚမွာ ႀကီးမားတဲ့ ေမတၱာရွိလုိ႔သာ ထမ္းရြက္ႏိုင္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br />ပိုက္ဆံေပးၿပီးသာ ခုိင္းမယ္ဆုိရင္ ဘယ္သူက ထမ္းရြက္မွာလဲ၊ ဘယ္သူမွထမ္းႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒုကၡ၀န္ထုပ္ႀကီးကို ထမ္းရြက္ေနရတဲ့ ေက်းဇူးဟာ အင္မတန္ႀကီးမားလြန္းလို႔ `` မာတာပိတုဂုေဏာ အနေႏၲာ´´လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။<br />မိခင္ဟာ မိမိကေလးအေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္သလဲဆိုေတာ့ ကေလးကို ပုခက္ေပၚမွာ သိပ္ထားၿပီး မိမိ၏ အလုပ္ကိုလုပ္ေနေပမယ့္ ကေလးငိုသံကိုသာ နားအၿမဲစြင့္ၿပီးေနတယ္။ အေ၀းကို မသြားႏုိင္ဘူး၊ ကေလးငိုသံၾကားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အလုပ္ကိုပစ္ထားၿပီး ကေလးထံ ေျပးသြားတာပါပဲ၊ ကိုယ္ေကာင္ကြဲေပမယ့္ စိတ္ဟာတစ္ခုတည္းလုိပဲ၊ ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ ျဖစ္ေနတယ္။<br />ကေလး၏ ကိုယ္ကာယဟာ မိမိ၏ ကုိယ္ကာယျဖစ္သလုိ မိမိ၏ ရင္ခြင္ေပၚ၌ မစင္အညစ္အေၾကး စြန္႔ေသာ္လည္း ရြံ႕စရာလို႔ မေအာက္ေမ့ႏိုင္ဘူး၊ ႏွပ္တုိ႔ တံေတြးတုိ႔ အရိအရြဲတုိ႔ ထြက္ေသာ္လည္း မရြံမရွာ သုတ္သင္ေပးတယ္။ ဒီလုိကေလးရဲ႕ အညစ္အေၾကးေတြကို သုတ္သင္ေနရတာဟာ တစ္လႏွစ္လ မဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႔ ခႏၶာကို သူတုိ႔ႏိုင္သည္အထိ သုတ္သင္ေနရတာျဖစ္တယ္။ ဒီဒုကၡေတြကို သည္းခံႏိုင္တာ ဟာ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ေမတၱာေၾကာင့္သာ သည္းခံႏိုင္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br />ကေလးၿပံဳးလုိက္ရင္ အေမဟာ ၀မ္းသာလုိက္တာ သိန္းထီေပါက္တဲ့လူလုိပဲ၊ သားေလး၊ သမီးေလးကို အရိပ္ၾကည့္လို႔ အားမရဘူး။ အလုပ္ကိုေကာင္းေကာင္းလုပ္ရတယ္မရွိေတာ့ဘူး။ ကေလးကို အၿမဲတမ္း ေၾကာင့္ၾကစိုက္ ေနရတယ္။ ကမၼ႒ာန္း စီးျမန္းတဲ့ ေယာဂီရဟန္းမ်ားလုိ သားကမၼ႒ာန္း စီးျမန္းၿပီး ေနရတာဟာနည္းတဲ့ ေမတၱာမဟုတ္ပါလား။ သို႔ေပမယ့္ ျမတ္စြာဘုရားက သတၱ၀ါမ်ားကို သနားခ်စ္ခင္တဲ့ ေမတၱာသည္ ခ်ိန္ခြင္ေပၚမွာတင္ၿပီး ခ်ိန္လွ်င္အတူတူပဲ ညီမွ်ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားႏွင့္ ႏႈိင္းတစ္ဂုိဏ္းတည္းလုိ႔ ေျပာၾက တာေပါ့။ ဒီလုိႀကီးမားတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးလွ်င္ နတ္မ်ား ၾကည္ညိဳ၍ ခ်ီးမြမ္းေၾကာင္းကို ``သု၀ဏသာမ´´ဇာတ္မွာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္ မူထားတာေတြ႔ရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္လူသား အားလံုးလဲ မိဘေက်းဇူးအထူးသိတတ္ၿပီး မိဘကို လုပ္ေကၽြးတဲ့ သားေကာင္း၊ သမီးေကာင္းမ်ား ျဖစ္ပါေစလုိ႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးပါတယ္။<br />အရွင္ဉာဏ (မဟာယနက၊ တုိက္အုပ္ဆရာေတာ္) ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ ေဒသနာပန္းခုိင္ စာအုပ္ထဲမွ ကိုးကား၍ ျပန္လည္ေရးဖြဲ႕ထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /></span><div style="text-align: right; color: rgb(0, 153, 0);"><span id="fullpost"><span id="fullpost">အျဖဴေရာင္မိန္းကေလး</span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-2561976853005957309?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-10511107031796707432008-09-17T12:32:00.002+06:302008-09-17T12:36:13.796+06:30<div style="text-align: justify;">ေလာကႀကီးမွာ အမွားတစ္ခုကို အမွားလို႔သိၿပီး အသိမွန္၊ အျမင္မွန္ရကာ ေျပာင္းလဲသြားျခင္းသည္ လူသားတိုင္း ၏ စိတ္ဓာတ္တိုးတက္မႈ ျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ မျဖစ္ႏုိင္တာကို ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ မဟုတ္တာကို ဟုတ္တယ္လို႔ထင္ၿပီး အမွားကို အမွန္လို႔ ယံုၾကည္ေနသူဟာ မိမိဘ၀အတြက္ နစ္နာမႈကို ျဖစ္ေစပါသည္။ ဘယ္လိုအမွန္တရားဘဲျဖစ္ျဖစ္ အမွန္တရားမွန္သမွ်ဟာ တန္ဖိုးရိွပါတယ္။<br />စကားပံုတစ္ခု ၾကားဖူးပါတယ္။ ``မာနဟာက်ဆံုးမႈရဲ႕ ေရွ႕ေတာ္ေျပး´´ျဖစ္တယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အမွန္တရားကို ရွာေဖြရင္ အတၱစြဲနဲ႔ မာန္မာနကင္းကင္း ႐ိ္ုး႐ိုးသားသား ရွာေဖြရမယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါဘဲ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားဟာ မိမိကိုယ္တိုင္၊ မိမိ၏မိသားစုႏွင့္ မိမိ၏ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိခိုက္နစ္နာေစပါသည္။<br /><span id="fullpost">လူတိုင္းသည္ မိမိ၏လုပ္ရပ္ကို အမွန္ဘဲလို႔ ထင္ၾကသူေတြ ျဖစ္ပါသည္။ မိမိ၏လုပ္ရပ္ မွားသြားမလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ား ၀င္လာေပမယ့္ ထိုအေတြးကိုေဖ်ာက္ၿပီး အဲဒီလုပ္ရပ္အမွားကိုဘဲ ဆက္လုပ္မိၾကပါတယ္။ အမွန္တစ္ကယ္ မွားသြားၿပီး ဆိုသည့္အခါမွ ေနာင္တတရား ရင္၀ယ္ပိုက္ရင္း ၀မ္းနည္းမႈ ျဖစ္ၾကရပါသည္။ ေနာင္တမရခင္ အခ်ိန္တြင္မူ မိမိ၏ လုပ္ရပ္မ်ား မွားေနသည္ဟုထင္လွ်င္ အမွန္ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ၾက ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ထိုကိစၥအား ဆက္မလုပ္မိေစရန္ မိမိ၏ စိတ္ကိုထိန္းထားလိုက္ပါ။ ဒါဟာ အေကာင္းဆံုး လုပ္ရပ္ ျဖစ္ပါသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ လူတိုင္းလူတိုင္း ေဒါသေၾကာင့္ အမ်ားေပါင္းမ်ားစြာ ျပဳမိၾကပါသည္။ ေဒါသကို ေရွ႕တန္းတင္၍ မေကာင္းပါ။ ေဒါသဟာ အမွားကိုျဖစ္ေအာင္ အျမန္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ စိတ္၏ ေရွ႕ေျပးျဖစ္ပါသည္။ ေဒါသေၾကာင့္ လူအမ်ား ရန္ပြဲေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ၾကရပါသည္။ အလုပ္လုပ္ရာတြင္လည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ျမန္ျမန္မခ်မိၾကပါေစႏွင့္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ျမန္ျမန္ခ်လွ်င္ အမွားမ်ားမ်ား ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။ မိမိ၏ စိတ္ကိုေအးေအးထားၿပီး ေခါင္းေအးေအးႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္လွ်င္ အမွားကင္းစင္ႏိုင္ပါသည္။<br />မိမိ၏ အမွားကိုသိလွ်င္ အမွန္သို႔ေရာက္ေအာင္ ျပင္ေစလုိပါသည္။ လူတိုင္းရဲ႕ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာေတာ့ အမွားကိုယ္စီ လုပ္မိၾကဖူးပါသည္။ အမွားတစ္ခု လုပ္မိၿပီးလွ်င္ ေနာက္ထပ္အမွားတစ္ခု ထပ္မလုပ္မိေစရန္ မိမိ၏ စိတ္ကို ေစာင့္ထိန္းရပါမည္။ အမွားတစ္ခုကို လုပ္မိၿပီးသြားေတာင္မွ မိမိ၏အမွားကို ေနာင္တမရဘဲ ေနာက္ထပ္ အမွားေပါင္းမ်ားစြာ က်ဴးလြန္ေနသူသည္ လူပီသသူ မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ထိုကဲ့သို႔ေသာသူကို လူအမ်ားစုက ေ၀းေ၀း ေရွာင္ၾကမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ အမွားကိုသိၿပီး အမွန္ျပင္ေသာသူသာလွ်င္ စိတ္ဓာတ္ေကာင္း၊ အက်င့္ေကာင္း ရိွေသာသူ ျဖစ္ပါသည္။<br />လူတစ္ေယာက္အတြက္ အမွားကိုသိ၍ အမွန္ျပဳျပင္ျခင္းမွာ ခဲယဥ္းေသာအလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ မိမိေဆာင္ရြက္ မည့္ကိစၥကို မွားလား မွန္လား အရင္သိသင့္ပါသည္။ မွားမွန္သိလွ်င္ ျပဳလုပ္မည့္ကိစၥကို ရပ္ဆိုင္းသင့္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔လည္း အမွားကိုသိလွ်င္ အမွန္ကုိ ျပဳျပင္ေစလိုပါသည္။ ဒါဟာ မိမိဘ၀ ေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ျဖစ္ပါ သည္။ အမွားဆိုတဲ့ေခ်ာက္ႀကီးထဲမွ အမွန္ဆိုတဲ့ လမ္းမွန္ေပၚကို လူတိုင္းကိုယ္စီ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ၾကပါေစ။<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 255, 51);" id="fullpost">ယု</span><br /></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-1051110703179670743?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-80834410768843511472008-09-16T10:35:00.003+06:302008-09-16T10:46:30.593+06:30<span style="color: rgb(51, 204, 255);">ယံုၾကည္မႈေတြ၊ သစၥာတရားေတြ</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">တစ္ခုမွ ငါ့မွာ မရိွပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ကမၻာေျမႀကီးကို ပိုင္ပိုင္ ဆုပ္ကိုင္ႏိုင္ၿပီ</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ထင္ခဲ့ေပမယ့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ငါ့လက္ကို ျဖန္႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ျပာမႈန္႔ေတြပဲ ျဖစ္ေနတယ္။</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ငါပိုင္ဆိုင္သမွ်ဟာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 204, 255);">ငါဖန္တီးႏိုင္ခဲ့တာ တစ္ခုမွ မရိွပါ။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8083441076884351147?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-38079958980509620242008-09-10T15:06:00.003+06:302008-09-10T15:33:12.504+06:30<div style="text-align: justify;">သီလဆိုတာ ေစာင့္ထိန္းျခင္းဟု ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဘိုးဘြားမိဘမ်ားက ငါးပါးသီလ လံုေအာင္ ေစာင့္ထိန္းရမည္ဟု ေျပာၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ သူမ်ား အသတ္ သတ္မိသလား . . . မသတ္ဖူးပါ (မသတ္မိပါ)၊ ဒါေၾကာင့္ တစ္ပါးလံုၿပီဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ သူမ်ား ပစၥည္း ခိုးမိသလား . . . မခိုးဖူးပါ (မခိုးဖူးပါ)၊ ေနာက္တစ္ပါးလံုျပန္ျပီ၊ လိမ္ေျပာဖူးသလား . . . ဒါကေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ လိမ္ေျပာရသည့္ ကိစၥေတြရိွသည္။ သူမ်ားအက်ိဳး၊ ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္ (ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ အဓိကပါ)။ ဒါကေတာ့ မလံုဘူးေပါ့၊ သူမ်ား သားမယား ပစ္မွားဖူးသလား . . . ဒါလည္း လံုသည္ဟု ယူဆသည္။ အရက္ေသစာ ေသာက္စားဖူးသလား . . . ဒါကေတာ့ လူငယ္ပီပီ မကင္းႏိုင္ပါ။ ဒါကေတာ့ လံုမွာမဟုတ္။ ဒါဆို ဘယ္ႏွစ္ပါး လံုသလဲဟု ေတြးၾကည့္ေတာ့ ငါးပါးမွာ သံုးပါးလံုသည္ဟု ယူဆခဲ့သည္။ တျဖည္းျဖည္း ႀကီးလာေတာ့ သီလဆိုတာ ေစာင့္ထိန္းျခင္းပဲ၊ ေစာင့္ထိန္းျခင္းဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ ေစာင့္ျပီး ထိန္းတယ္လို႔ ခံယူမိလာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သားသတ္သမားေတြ မဟုတ္တဲ့အတြက္ သူ႔အသတ္သတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ သီလကို ထိန္းၿပီးသားလို႔ ေတြးလို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလို မယူဆပါဘူး။ ဥပမာ- မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျခင္ကိုက္ခံရပါက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒါသထြက္ပီး သတ္ပစ္လိုက္ၾကသည္။ ေဒါသထြက္ေလာက္ေအာင္ ပုရြက္ဆိတ္ အမ်ားႀကီး အကိုက္ခံရပါက ေဒါသထြက္ပီး သတ္ပစ္မိၾကသည္။ ဒါဆို သီလမလံု (က်ိဳး)သည္ေပါ့။ အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ မသတ္မိေအာင္ ေဒါသကို မ်ိဳသိပ္(ထိန္းခ်ဳပ္)ၿပီး ေစာင့္ထိန္းလိုက္ျခင္းမွသာ သီလလံုမည္ဟု ယူဆပါသည္။ အျခားသီလမ်ားလည္း ဒီလိုပါပဲ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ႀကံဳလည္း လံုေအာင္ ေစာင့္ၿပီး ထိန္းမွ သီလ(ေစာင့္ထိန္းျခင္း) ဆိုတာ ျပည့္စံုမည္ဟု ယူဆပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔၏ အယူအဆမ်ားကိုလည္း ေျပာႏိုင္ပါသည္။<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ေဇာ္ၿဖိဳး</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-3807995898050962024?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-3120971268204488272008-09-10T13:48:00.004+06:302008-09-10T14:16:11.060+06:30<div style="text-align: justify;">ကၽြန္မတို႔ ဒီေျမကမာၻေလာကႀကီး၌ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာဖုိ႔အတြက္ မိဘမ်ားက ေမြးဖြားေပးခဲ့ၾကပါသည္။ လူတစ္လံုး၊ သူတစ္လံုး ျဖစ္လာေအာင္ ေကၽြးေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾက ရပါသည္။ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း၊ ကေလး ဘ၀ကမွစ၍ ယခုအခ်ိန္ထိ ပညာတတ္ႀကီးမ်ားျဖစ္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သည့္ဘက္မွ ျဖည့္ဆည့္းပံ့ပိုးေပးခဲ့ ၾကပါသည္။ ယဥ္ေက်းလိမၼာေအာင္၊ လူႀကီးသူမကို ႐ိုေသတတ္ေအာင္၊ ကူညီ႐ိုင္းပင္းတတ္ေအာင္ ပဲ့ျပင္ဆံုးမခဲ့ပါသည္။ မိဘမ်ားသည္ သူတို႔တြင္ မျပည့္စံုလင့္ကစား သားသမီးမ်ားကို ပတ္၀န္းက်င္တြင္ မ်က္ႏွာမငယ္ ရေအာင္၊ အမ်ားႏွင့္တန္းတူ ထားႏိုင္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သည္ဘက္မွ ေထာက္ပံ့ ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရွာေဖြၾကပါသည္။ သူတုိ႔၏ ဘ၀ေတြ ဘယ္ေလာက္ပင္ ၾကမ္းတမ္းခက္ခဲေနပါေစ သားသမီးမ်ားကို လံုး၀မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ အျငိဳးမခံေစဘဲ သားသမီးမ်ား၏ လိုအင္ကို မရရေအာင္ျဖည့္ဆည္း ေပးတတ္ၾကပါသည္။<span id="fullpost"><br />အဲဒီလုိမ်ဳိးျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ဖို႔ ရန္အတြက္ ေန႔မနား၊ ညမအား အလုပ္မ်ားကို ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ လုပ္ေဆာင္ ၾကရပါသည္။ သားသမီးမ်ား အေပၚ၌လည္း အလြန္ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးစြာ ထားတတ္ၾကၿပီး သားသမီးမ်ားကို အမ်ားႏွင့္တန္းတူ ပညာတတ္ႀကီး မ်ားျဖစ္ေစခ်င္ၾကသည့္အတြက္ မိမိတုိ႔၏ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ မိမိတို႔၏ မိသားစုမ်ားထက္ အနည္းငယ္ ဆင္းရဲႏုံခ်ာေသာ မိသားစုမ်ား၏ဘ၀ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ျပသၿပီး ကၽြန္မတုိ႔ေတြ နားလည္စာနာၿပီး လူ႔ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ပညာတတ္ပါမွ လူတန္းေစ့ေနႏိုင္မည္ျဖစ္ၿပီး မိမိတို႔ ဘ၀ကိုလည္း မိမိတုိ႔ စိတ္ႀကိဳက္ပံုေဖာ္ႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို ဘယ္လုိရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္ထားရွိရမည္ဟု သားသမီးမ်ား အေပၚ အလြန္ေစတနာ၊ ေမတၱာ၊ ဂ႐ုဏာမ်ားထားၿပီး နားလည္ေအာင္ သြန္သင္ျပသခဲ့ပါသည္။<br />ကၽြန္မတုိ႔မွာ မိသားစုေလးေယာက္ရွိပါသည္။ ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ကၽြန္မအပါအ၀င္ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးညီမေလး တစ္ေယာက္ လည္းရွိိပါသည္။ ကၽြန္မ၏ ေဖေဖသည္ အစုိးရ၀န္ထမ္းတစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ ယခုလက္ရွိလည္း တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနလ်က္ရွိပါသည္။ ေမေမ ကေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ သားအဖ သံုးေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ကိုယူရင္း အိမ္မႈကိစၥမ်ားကို ေန႔စဥ္ ျပဳလုပ္ေနရပါသည္။ ကၽြန္မတုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကို ေမေမက ေန႔စဥ္ေက်ာင္းကိစၥ မ်ားကို အၿမဲတမ္းမွန္စြာေလ့လာဆည္းပူးၿပီး ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားၾကရန္၊ ကၽြန္မတုိ႔ ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ ပညာေရးကို မေၾကာင့္မၾကႏွင့္ သင္ယူႏိုင္ေအာင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာျဖင့္ ႀကိဳးစားရွာေဖြေနေသာ ေဖေဖ့ကို သနားရန္ႏွင့္ ကၽြန္မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္မွ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ လူပံုအလယ္တြင္ ဂုဏ္တင့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို ေမေမက အၿမဲတမ္း သြန္သင္ဆံုးမပါသည္။<br />ယခုဆုိလွ်င္ ကၽြန္မသည္ ဘြဲ႕ရပညာ တတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး လုပ္ငန္းခြင္သုိ႔ ၀င္ေရာက္ ေနၿပီျဖစ္ပါသည္။ ညီမေလးသည္လည္း ပထမႏွစ္ (GTC) သို႔ တက္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ပါသည္။ ယခုဆုိလွ်င္ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမသည္ ကၽြန္မတုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္အတြက္ ဂုဏ္ယူ၀ံ့ႁကြားစြာျဖင့္ ပီတိေတြေ၀ျဖာၿပီး ပတ္၀န္းက်င္တြင္ မ်က္ႏွာမငယ္ရေတာ့ဘူးဟု စကားႀကံဳတုိင္း အၿမဲတမ္း ေျပာဆိုတတ္ပါသည္။ အဲဒီလိုမ်ဳိးဆက္လက္ၿပီး ႀကိဳးစားသြားၾကရန္၊ ဇြဲ၊ လံု႔လကို မေလ်ာ့ၾကရန္၊ လုပ္ငန္းခြင္သို႔ ၀င္ေရာက္ေနေသာ ကၽြန္မႏွင့္ တကၠသိုလ္သို႔ တက္ေရာက္ေနေသာ ညီမေလးကိုပါ မိမိတို႔၏ က်ရာေနရာ၊ က်ရာတာ၀န္၊ က်ရာအခန္းက႑ကို ေက်ပြန္စြာထမ္းေဆာင္ၿပီး မိမိဂုဏ္ကိုျမႇင့္တင္ရန္ သြန္သင္ ဆံုးမပါသည္။<br />ကၽြန္မကိုဆုိလွ်င္ ေဖေဖသည္ ခဏခဏ ေျပာဆိုဆံုးမပါသည္။ အစိုးရ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္လုိ႔ တာ၀န္က်ရာ၊ တာ၀န္ေပးရာၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရသည့္အတြက္ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႔ႏွင့္ အလွမ္းေ၀းသည့္ ေနရာတြင္ ေရာက္ရွိေနၿပီး အၿမဲမိဘႏွင့္ မထိေတြ႔ရသည့္အတြက္ ပိုမိုၿပီး ဂ႐ုစိုက္ရန္လုိေၾကာင္း၊ မိမိအထက္ လူႀကီးမ်ားကခုိင္းသည့္ တာ၀န္ကိုေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ရန္၊ မိမိအထက္လူႀကီးမ်ား စိတ္မၿငိဳျငင္ေအာင္၊ စိတ္ကြက္စရာမ်ားကို မျပဳလုပ္မိေစရန္ႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးရင္းခ်ာမ်ားမရွိသည့္ တစ္နယ္တစ္ေက်းတြင္ ေနထုိင္ေနရသျဖင့္ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ၿပီး စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္သည့္ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစခ်င္ေၾကာင္း၊ အမ်ားတကာႏွင့္ အဆင္ေျပေအာင္ ေနထုိင္ရန္၊ လိမၼာပါးနပ္စြာ ေျပာဆုိဆက္ဆံတတ္ရန္၊ သူတစ္ပါးေၾကာင့္ မိမိစိတ္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရေပမယ့္ မိမိေၾကာင့္ သူတစ္ပါးစိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ မလုပ္မိေစရန္၊ မေျပာမိေစရန္၊ မျပဳမူမိေစရန္ ဆင္ျခင္စြာ ျပဳမူေနထုိင္သင့္ေၾကာင္း၊ လူအမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္အေထြေထြရွိၾကသည့္ တစ္စိမ္းတစ္ရံဆိုသည့္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ဂ႐ုတစိုက္ေနထုိင္ရန္၊ ေမြးခ်င္းညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြေတာင္မွ စိတ္ဓာတ္ေတြက တူညီခ်င္မွ တူညီတာ၊ မိသားတစ္စုနဲ႔ တစ္စုက တူညီႏိုင္ပါ့အံုးမလားဆိုသည့္ ေဖေဖ့ ေျပာဆိုသံ၊ ဆံုးမစကားသံမ်ားကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႔ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရတုိင္း ေျပာဆို ေနတတ္သည့္ စကားသံမ်ားကို ကၽြန္မနားထဲမွာ အၿမဲၾကားေယာင္ေနပါသည္။<br />တစ္ခါတစ္ရံေတာ့လည္း ကၽြန္မသည္ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႔ႏွင့္ မခြဲဘဲ အတူေနခ်င္သည့္ ဆႏၵမ်ားျဖစ္ေနလ်က္ ရွိပါသည္။ ကၽြန္မေနထုိင္သည့္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ တစ္ခါတစ္ရံ၌ အဆင္မေျပသည့္ အခါမ်ဳိး၊ စိတ္ထိခိုက္စရာတစ္စံုတစ္ရာ ႀကံဳလာရသည့္ အခါမ်ဳိး၊ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္သည့္ အခါမ်ဳိးတြင္ မိဘရင္ခြင္သို႔ ေျပး၀င္ၿပီး ေျပာျပစရာ၊ တုိင္ပင္စရာ၊ ခၽြဲႏြဲ႔စရာမရွိသည့္အခါမ်ဳိးတြင္ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမကို သတိရတမ္းတမိသည္။ စိတ္ဆင္းရဲစရာ၊ စိတ္ညစ္စရာ ႀကံဳရတဲ့အခါတုိင္း ေဖေဖက ရယ္စရာေျပာျပ၍ စိတ္ေပ်ာ္ေအာင္ ထားခဲ့သည့္ အခ်ိန္၊ ဘာစားခ်င္လဲ သမီးေလး၊ အခုဘာျဖစ္ခ်င္လို႔လဲ သမီးေလးလို႔ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ အျငိဳးမခံေစဘဲ အၿမဲတမ္းေမးခဲ့တဲ့ ေမေမရဲ႕ စကားသံေလးေတြကို ၾကားေယာင္လာပါသည္။ ကၽြန္မ အစိုးရ၀န္ထမ္း စလုပ္တုန္းကဆုိရင္ ေဖေဖက အရမ္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေပါ့၊ ၀န္ထမ္းယူနီေဖာင္းေလးနဲ႔ ငါ့သမီးေလးက ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းလုိက္တာလုိ႔ေျပာခဲ့တဲ့ ေဖေဖနဲ႔ အခုေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းသလို ျဖစ္လာၿပီလုိ႔ အားရၾကည္ႏူး စြာေျပာခဲ့တဲ့ ေမေမကရဲ႕ စကားေတြကို နားထဲၾကားေယာင္၊ မ်က္လံုးထဲမွာ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတုိ႔ရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကို ျမင္ေယာင္ၿပီး စိတ္ညစ္စရာေလးေတြကို အၿမဲတမ္းအဲဒီလုိ အေတြးေလးေတြနဲ႔ ေျဖေဖ်ာက္ ေနခဲ့ရပါသည္။ မိဘေက်းဇူးဆပ္ခ်င္သည့္အတြက္၊ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမျဖစ္ေစခ်င္ေသာ အစိုးရ၀န္ထမ္း ဘ၀ကို ကၽြန္မအျမတ္တႏိုး တန္ဖိုးထားရင္း အခုလို ရပ္ေ၀းတစ္ေနရာမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမတုိ႔လည္း ကၽြန္မကို အၿမဲတမ္းသတိရ တမ္းတေနရသည့္အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ပင္ပန္းဆင္းရဲေနမည္ဟု ကၽြန္မေတြးထင္မိပါသည္။ အခုလိုမ်ဳိး ကၽြန္မတို႔ကို ပညာတတ္ႀကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ၿပီး လူတန္းေစ့ေနႏိုင္ေအာင္္ လမ္းၫႊန္သင္ၾကားျပသေပးခဲ့သည့္ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမတုိ႔ကို အေ၀းတေနရာမွာ အၿမဲသတိရတမ္းတ ရွိခုိးဦးခ်လ်က္ပါ. .<br />ယခုဆုိရင္ ဘြဲ႔ရၿပီး လုပ္ငန္းခြင္၀င္သူက၀င္၊ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသိုလ္တက္ေရာက္သူကတက္ႏွင့္ မိမိတို႔၏ ရင္ေသြးမ်ားလြတ္ေျမာက္ေခ်ၿပီဟု ေတြးမိ၍ တစ္သက္တာလံုး ပင္ပန္းဆင္းရဲခဲ့သမွ် တမဟုတ္ျခင္း ျပယ္လြင့္သြားရေခ်ၿပီ။<br />ကၽြန္မက အိမ္လြမ္းငွက္တုိ႔ ေတာင္ပံခတ္သံဟူသည့္ အရွင္ အာစာရာလကၤာရ (ကိုးဘြဲ႔ရဆရာေတာ္ စီစဥ္ေသာ အေမ့စာ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္မွ စာပိုက္ပါ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွ စာပိုဒ္အခ်ဳိ႕ကို ညီမေလးအတြက္ေဖာ္ျပပါသည္။<br /><span id="fullpost">ေလာကဓံလႈိင္းတံပိုးအၾကား</span><br /><span id="fullpost">ေက်ာက္ေဆာင္လား</span><br /><span id="fullpost">အေမလား ခြဲျခားမရ</span><br /><span id="fullpost">ဘ၀၏ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္</span><br /><span id="fullpost">ေကြ႕ေကာက္မ်ားစြာ</span><br /><span id="fullpost">အေဖ့ရဲ႕ ေျခရာမ်ား</span><br /><span id="fullpost">အထင္ရွားဆံုးပါပဲ</span><br /><span id="fullpost">ေမတၱာ ဂ႐ုဏာ မုဒိတာ တရား</span><br /><span id="fullpost">သံုးပါး ျဗဟၼစိုရ္</span><br /><span id="fullpost">အေမႏွင့္ အေဖ့ကို တစ္သက္ၿမဲ</span><br /><span id="fullpost">သံမႈိစြဲသကဲ့သို႔<br />တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ အေဖႏွင့္ အေမသည္ ေလာကဓံေရလႈိင္းၾကားက ေက်ာက္ေဆာင္ပါပဲ။<br /><div style="text-align: right;"><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"></span></span><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">သက္</span><br /></div></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-312097126820448827?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-12665031477441604832008-08-27T14:48:00.002+06:302008-08-27T14:51:49.992+06:30<div style="text-align: center;">မေကာင္းျမစ္တာ<br />ေကာင္းရာၫႊန္လတ္<br />အတတ္သင္ေစ ေပးေ၀ႏွီးရင္း<br />ထိမ္းျမားျခင္းလွ်င္ ရွိရင္း၀န္တာ<br />ေနာက္တုိးမွာကား မွတ္ပါမေႏွး<br />ေကၽြးေမြးမပ်က္ ေဆာင္ရြက္စီမံ<br />ေျမးထိန္းရန္ႏွင့္<br />ေ၀ဖန္သီးခံ၊ ေမြမ်ားခ်န္လ်က္<br />စဥ္ဆက္မပ်က္ မိဘတာ။<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">သက္</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-1266503147744160483?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-64659838206733579242008-08-25T11:09:00.003+06:302008-08-25T11:12:51.950+06:30<div style="text-align: justify;">အေမရဲ႕ ေမတၱာအေရာင္ဟာ ပုလဲေရာင္ထက္ ေတာက္ပပါသည္။ အေမရဲ႕အၾကင္နာႏို႔ရည္ဟာလည္း အတုိင္းအဆမဲ့ ေအးျမခ်ဳိၿမိန္တဲ့ ႏုိ႔ရည္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မ အေမရဲ႕ အၾကင္နာႏုိ႔ရည္ေသာက္သံုးဖို႔ တအီ…. အီ ငိုေၾကြးရင္း အေမ့ရင္ခြင့္ထဲ မွာ ကေလးဘ၀က အဲဒီလို ၿပံဳးတလွည့္ ငိုတမဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ပပ္ခၽြဲ နပ္ခၽြဲ လုပ္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြကလည္း၀ဲလ်က္နဲ႔ အေမကို နားပူနာဆာလုပ္ၿပီး ကၽြန္မ ၀မ္းစာရွာခဲ့ဘူးပါသည္။ ကၽြန္မ ကေလးဘ၀တည္းက ေမတၱာေစတနာေတြကို နားလည္ တတ္ေအာင္ အေမကပဲ သင္ေပးခဲ့ပါသည္။<br /><span id="fullpost">မိဘႏွင့္ ေ၀းေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိ မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ရင္ မိမိမွာသာ အက်ဳိးမဲ့မႈမ်ားစြာ ရွိေနၿပီး မိဘကိုယ္လည္း ႐ိုက္ခတ္မႈမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚႏိုင္ပါသည္။ ``သားသမီးမေကာင္း၊ မိဘေခါင္း´´ ဆုိသည့္စကားပံုအတုိင္း မိမိမလိမၼာလွ်င္၊ မိမိအမွားတစ္စံုတစ္ရာ ျပဳလုပ္မိလွ်င္ မိမိကိုယ္ကို ထိခိုက္မွာက နည္းနည္းျဖစ္ၿပီး မိဘကို ထိခုိက္မိသည္ကမ်ားပါသည္။ ဒါေၾကာင့္္ မိန္းကေလးအမ်ားစုသည္ မိခင္ႏွင့္ လက္ပြန္းတတီးေနသည္ကမ်ားၿပီး မိခင္ကို ဆုိးတုိင္ပင္၊ ေကာင္းတုိင္ပင္ တတ္ၾကၿပီး မိခင္က အဆံုးအျဖတ္ေပးသည့္ လမ္းေၾကာင္းမွန္ကိုသာ လိုက္တတ္ၾကပါသည္။<br />မိခင္၏ အရိပ္အာ၀ါသ ေအာက္မွေနၿပီး အခုလိုမ်ဳိး မခြဲစဖူး ခြဲထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ သတိႀကီးစြာ ထားတတ္ၾကဖုိ႔လုိပါသည္။ ကုိယ့္အေပၚကုိ မိခင္ကလြဲၿပီး ဘယ္သူေကာင္းႏိုင္အံုးမွာလဲ။ သို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရာရာတုိင္း မိဘကို တိုင္ပင္တာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ပါသည္။ မိဘက အၿမဲတမ္း ကိုယ့္အတြက္ အရာရာတုိင္း လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးေတြျဖစ္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီလိုပဲ ကၽြန္မတို႔ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ကုိယ့္ဘ၀ ကိုယ့္လမ္းေပၚ ကိုယ္ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ၀မ္းစာရွာခဲ့ၾက ရပါသည္။ ကိုယ့္ဘ၀ ကိုယ့္လမ္း ေလွ်ာက္လွမ္းရင္းနဲ႔ ငို ရီ မဲ့ ၿပံဳး ႐ုန္းကန္ရင္း ၀မ္းစာရွာခ်ိန္မွာ ဒုကၡေတြမ်ားလြန္လို႔ ၀မ္းေရးအခက္ေတြ႕ေနရရင္ အေမ့ရင္ခြင္ ေျပးျမင္မိတယ္…. ´´အေမ``….<br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">ခုိင္ဇင္</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-6465983820673357924?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-73455052913144143762008-08-25T10:50:00.003+06:302008-08-25T11:08:52.691+06:30<div style="text-align: justify;">လူအမ်ားဟာ အေတာ္ကိုခက္ပါသည္။ ထိုအထဲမွာ ကၽြန္မလည္းအပါအ၀င္ ျဖစ္ပါသည္။ ထစ္ခနဲဆို စိတ္တိုရ၊ ေဒါသျဖစ္ ရတာနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကကိုယ့္ကို ပင္ပန္းေစပါတယ္။ ``ငါကေတာ့ မဟုတ္မခံပဲ။ နည္းနည္းမွ လာမေက်ာနဲ႔။ သူမ်ားကိုလည္း မဟုတ္တာမလုပ္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုလည္း လာမလုပ္နဲ႔။ နည္းနည္းေလးမွ အထိမခံႏိုင္ဘူး´´ ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြက ႏွလံုးသားမွာ စြဲလ်က္ရိွၾကပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟုတ္လွၿပီထင္ၿပီး စိတ္ႀကီး၀င္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ အတၱမာန္ေတြပါပဲ။ လူငယ္ပီပီ အတၱစိတ္ထားၿပီး မာန္တက္ေနျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားထားတဲ့ `ခႏၱီ´ဆိုတဲ့ သည္းခံျခင္းဂုဏ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေနပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရွးလူႀကီးသူမမ်ားက `ငါသာငါထက္ မာန္မတက္နဲ႔´ဟု ဆံုးမခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ေသာမ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္ၾကၿပီး အေကာင္းျမင္ တတ္သူသည္ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ရာမ်ားကို ခံစားရေပလိမ့္မည္။<br /><span id="fullpost">ကၽြန္မအခု၀န္ထမ္းလုပ္သက္ (၁)ႏွစ္တာကာလအတြင္း အလႊာေပါင္းစံု၊ စိတ္ေနသေဘာထား အမ်ဳိးမ်ဳိးရိွေသာ လူမ်ားႏွင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံခဲ့ရၿပီး မိတ္ေဆြသစ္မ်ား တိုးပြားခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္မက အေဆာင္ေနၿပီး အလုပ္လုပ္ရသျဖင့္ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ရာကဲ့သို႔ ေနထိုင္ပံုႏွင့္မတူေသာ အေတြ႕အႀကံဳသစ္မ်ားလည္း အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ ဘ၀ကို လက္ေတြ႔က်က် က်င့္သံုးရသည့္အတြက္ ေငြႏွင့္၀ယ္ယူ၍မရေသာ ဘ၀ေပး သင္ခန္းစာမ်ား ရရိွခဲ့ပါသည္။<br />ကၽြန္မအရင္က မိဘမ်ားႏွင့္ခြဲခြာၿပီး အေဆာင္မေနဖူးပါ။ ယခုအလုပ္၀င္မွ မိဘမ်ားႏွင့္ခြဲၿပီး အေဆာင္ေန ခဲ့ရပါသည္။ အေဆာင္ဆိုေတာ့ မိမိေနထိုင္သကဲ့သို႔အိမ္ႏွင့္မတူပါဘူး။ ကိုယ့္အိမ္မွာဆို အေမက ထမင္းျဖဴျဖဴ၊ ဟင္းပူပူႏွင့္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ တို႔စရာေလးေတြအစံု ခ်က္ေပးထားသည္ကိုပင္ ဟိုဟင္းမႀကိဳက္၊ ဒီဟင္းမႀကိဳက္ဆိုၿပီး မိဘအေပၚ ႏြဲ႔ဆိုးဆိုး မိပါေသးသည္။ အခုမွ ကၽြန္မေနာင္တရမိပါသည္။ ကၽြန္မရဲ႕လစာေလးနဲ႔ မိဘအိမ္မွာေနသလို အၿမဲတမ္းဟင္းေကာင္း ေကာင္းစားႏိုင္ပါမည္နည္း။ အဘယ္မွာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ စားႏိုင္ပါမည္နည္း။ မိဘအိမ္ကိုသာတမ္းတၿပီး ကိုယ္ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းကိုမစားလွ်င္လည္းငတ္ေန႐ံုပင္ ရိွေတာ့မည္။ ဒါေတြကိုသိလ်က္နဲ႔ ကၽြန္မအသင့္အတင့္ ႏွလံုးမသြင္းႏိုင္ျဖစ္ေနပါသည္။ ထမင္းစားတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ကၽြန္မစားခ်င္တာကို စီစဥ္ေကၽြးေမြးရွာေကၽြးခဲ့ေသာ မိဘႏွစ္ပါး၏ ေက်းဇူးတရားမ်ားကို ေအာက္ေမ့သတိရ လ်က္ရိွပါသည္။ ကၽြန္မ၏အိမ္ကိုသာ အစဥ္အၿမဲ သတိရလ်က္ ရိွပါသည္။<br />အေဆာင္အတြင္း ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရသလို ကိုယ့္ရဲ႕တာ၀န္မ်ားကိုလည္း ကိုယ္တိုင္ လုပ္ေဆာင္ရပါသည္။ ကိုယ္မွမလုပ္ရင္လဲ ကိုယ့္တာ၀န္မ်ားကို ဘယ္သူမွ လာလုပ္ေပးမည္မဟုတ္ပါ။ အိမ္မွာဆိုလွ်င္ ရံဖန္ရံခါ မိဘ၊ ညီအစ္ကို၊ ေမာင္ႏွမမ်ားက ကိုယ့္ရဲ႕တာ၀န္မ်ားကို ၀ိုင္း၀န္းကူညီ လုပ္ကိုင္ေပးခဲ့ပါသည္။ ယခုဆိုလွ်င္ မိမိတစ္ေယာက္ တည္းေနရတဲ႔အခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ ကိုယ္မွမလုပ္လွ်င္လည္း ကိုယ့္အလုပ္ဘဲမၿပီးႏိုင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အခုမွ ေက်းဇူးတရား အားလံုးကို သေဘာေပါက္မိပါသည္။ ကၽြန္မ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္လည္း ကိုယ့္မိဘေဆြမ်ဳိးမ်ားေလာက္ ကိုယ့္ကို ဘယ္သူကမွ ကူညီေပးႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ လူတိုင္းအိမ္ကို သတိရတမ္းတလ်က္ မိဘမ်ားရဲ႕ေမတၱာကို ငတ္မြတ္ေတာင့္တမိၾကပါသည္။ အခုေတာ့ မိဘမ်ားနဲ႔ေ၀းေနၿပီး သူစိမ္းမိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ေနထိုင္ရသည့္အခါ လူလူခ်င္းေက်ာခ်င္ သူမ်ားလည္း ရိွပါသည္။ မေျပာပေလာက္ေသာ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ ကေလးေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမာန္၀င့္ေနျခင္းမွာ ရွက္စရာေကာင္းပါသည္။ ကၽြန္မလည္း တခါတေလ ဤကဲ့သို႔စိတ္မ်ဳိး ရိွပါသည္။ အဘက္ဘက္က အသိမႂကြယ္ေသးသည့္ ကၽြန္မလိုသူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိမွာပဲဟု ေတြးေတာမိပါသည္။<br />ကၽြန္မလည္း ျပဳျပင္ဖို႔ အမ်ားႀကီးလိုပါေသးသည္။ ကၽြန္မကို အသံမာမာႏွင့္ ၾသဇာေပးလွ်င္ ကၽြန္မမႀကိဳက္ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕လူမ်ားကလည္း အေျပာမတတ္၊ ႏႈတ္ခ်ိဳသွ်ိဳတစ္ပါးဆိုသည္ကို နားမလည္၊ အျပဳသေဘာႏွင့္ ေျပာဆိုျခင္းထက္ ေလသံမာမာႏွင့္ ဆရာလုပ္ၾသဇာေပးေနရလွ်င္ ေက်နပ္ေနသည့္ လူစားမ်ိဳးလည္း မ်ားလွပါသည္။ ဆရာလုပ္သူကလုပ္၊ ၾသဇာေပးသူကေပးႏွင့္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ဖက္စလံုး ျပဳျပင္သင့္သည့္အခ်က္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ေလသံမာမာေျပာသူကလည္း ေလသံသာေျပာင္းလိုက္ၿပီး ခံရသူကလည္း သည္းခံျခင္းတရားကို ႏွလံုးသြင္းမိလွ်င္ စိတ္ႏွလံုး ခ်မ္းေျမ႕ေပလိမ့္မည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ဘဲ သည္းမခံဘဲ ခိုက္ရန္ေဒါသျဖင့္ မာန္တ၀င့္၀င့္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ႏွလံုးစိတ္၀မ္း မခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။<br />ကၽြန္မဖတ္ရတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး သကၤန္း၀တ္႐ံုထားသည္မွာ မညီမညာျဖစ္ေနပါသည္။ ဤသည္ကို (၇)ႏွစ္အရြယ္ ရွင္သာမေဏကေလးက ``ဤသို႔၀တ္႐ုံရပါသလား´´ဟု ေထာက္ျပ ေမးျမန္းသည္ကို လိုလားႏွစ္သက္စြာခံယူ၍ သကၤန္းကိုလည္း ျပဳျပင္၀တ္႐ုံခဲ့ပါသည္။ ထိုသာမေဏကေလးအား အမွားကို ၫႊန္ျပေပးသူအျဖစ္ လက္အုပ္ခ်ီရွိခိုးခဲ့ပါသည္။ (၇)ႏွစ္အရြယ္ သာမေဏ ကေလး၏ အဆံုးအမကို ႏွစ္ၿခိဳက္စြာခံယူခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မသာဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ထက္ငယ္သူကလာၿပီး ဆရာလုပ္ရပါမည္လားဟု မေက်မနပ္ႏွင့္ အေတာမသတ္ႏိုင္ေသာ ေဒါသကို ရပ္စဲႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ ရွင္သာရိပုတၱရာကိုယ္ေတာ္ျမတ္၏ စိတ္ထားအသိိႏွင့္ ကၽြန္မတို႔လို `စိတ္႐ိိုင္းမာန္တက္၊ အမ်က္မသို ႏိုင္သူ´မ်ားႏွင့္ကား မႏိႈင္းအပ္မယွဥ္သာ အကြာႀကီးကြာျခားလွပါသည္။<br />ကၽြန္မတို႔သည္ သည္းခံျခင္းတရားဆိုသည္ကို သိသာသိပါသည္။ မက်င့္ေဆာင္ႏိုင္ၾကပါ။ ပါးစပ္ကသာ သည္းခံေရး တရားေဟာေနပါသည္။ လက္ေတြ႕မွာ သည္းခံႏိုင္မႈ နည္းပါးလွပါသည္။ ဘ၀င္က်က် သည္းခံျခင္း မ်ိဳးထက္ ေၾကာက္၍ သည္းခံျခင္းမ်ိဳးသာမ်ားလွပါသည္။ သို႔ျဖစ္၍ အသိႏွင့္အက်င့္ တစ္ထပ္တည္းက်စြာ က်င့္ႀကံပြားမ်ားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစား ေနထိုင္ၾကရန္ တိုက္တြန္းလိုက္ပါသည္။<br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);" id="fullpost">ယု</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-7345505291314414376?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-50685367693108706032008-08-22T11:06:00.002+06:302008-08-25T10:47:16.230+06:30<p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >သံေယာဇဥ္ ႀကိဳးမွ်င္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ရင္မွာတြယ္ညိ<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 6pt; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ႏွလံုးသားထဲအထိ ခ်ည္ေႏွာင္။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မုန္းေမ့ဖို႔ခက္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ခ်စ္ေမတၱာဓာတ္ေၾကာင့္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 6pt; line-height: 150%; text-align: center;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေ၀းကြာေနလည္းလြမ္းမိ။<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မေတြ႔ရင္ မေနႏိုင္<o:p></o:p></span></p><div style="text-align: center;"> </div><p class="MsoNormal" style="line-height: 150%; text-align: center;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မေျပႏိုင္တဲ့ ေႏွာင္ႀကိဳး<o:p></o:p><br /></span></p><div style="text-align: center;"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >တစ္ရစ္ၿပီးတစ္ရစ္တုိးလုိ႔ …<o:p style="color: rgb(0, 153, 0);"></o:p></span></div><div style="text-align: right; color: rgb(0, 153, 0);"><span style="font-size:100%;"> သက္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-5068536769310870603?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-23785905091445634092008-08-21T11:18:00.001+06:302008-10-27T11:27:54.097+06:30<div style="text-align: justify;">လူသားႏွစ္ဦး ခ်စ္ဆိပ္ရည္တက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ထင္က်န္ေနေစမယ့္ အာ႐ံုေတြအတြက္ သူတို႔ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးအာ႐ံုေတြ၊ အက်င့္စ႐ိုက္အသြင္အျပင္လကၡဏာေတြကို တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ျပသဖို႔ခ်ည္း ႀကိဳးစားတတ္ၾကပါတယ္။<br /><span id="fullpost">အခ်စ္က ခ်စ္ရည္လူးေနသူႏွစ္ဦးကို မ်က္ကန္းတေစၧျဖစ္ေစ႐ံုသာမက တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သဘာ၀တရားရဲ႕ အေမွာင္ဘက္ျခမ္းမွာ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေမ့ပစ္လြယ္မႈေတြ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ စံခ်ိန္မီတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ပဲ စြဲမက္ဖြယ္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ ခ်စ္ရည္ထဲ နစ္သြားၾကၿပီဆိုရင္ေတာ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးဟာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ကိုယ့္အရွိအတိုင္း အျခားတစ္ဦးကို ထုတ္ေဖာ္ျပသပါလိမ့္မယ္။<br />တကယ့္စစ္မွန္တဲ့ အခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္ေနသူတစ္ဦး အေနနဲ႔ကေတာ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္းေစမယ့္ အေမွာင္ဘက္ျခမ္းက ျပႆနာေတြ၊ ျဖစ္ရပ္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ိဳ႕ခ်စ္သူေတြက ေရရွည္ေမွ်ာ္ေတြးၿပီး ျပႆနာကို ေခ်ာင္ထိုးပစ္တတ္ ၾကပါတယ္။ ျပသဖို႔ခ်ည္း ႀကိဳးစားတတ္ၾကပါတယ္။<br />အခ်ိဳ႕ခ်စ္သူက်ျပန္ေတာ့ ခ်စ္ရည္လူးမိၿပီဆိုရင္ လက္ထပ္ၿပီးရင္ျပဳျပင္သြားမွာပဲဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ခ်စ္သူရဲ႕ အနာအဆာေတြကို ေမ့တတ္ေလွ်ာ့တြက္ထားတတ္ၾကသလို ေနာက္တစ္မ်ိဳးအေနနဲ႔ အခ်စ္ဟာ အျခား အရာအားလံုးကို ေအာင္ႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး အျပစ္အနာအဆာမ်ားတဲ့ ခ်စ္သူနဲ႔ လက္တြဲရွင္သန္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။<br />ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ထပ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ခ်စ္သူဘ၀က မက္ခဲ့တဲ့ ပန္းႏုေရာင္အိမ္မက္လွလွေလးေတြ အားလံုးပ်က္သုဥ္းသြားေစၿပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ရဲ႕ ပင္ကိုဗီဇစ႐ိုက္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ျပသလာ တတ္ၾကပါတယ္။<br />အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အျပန္အလွန္ စိတ္ပ်က္အားငယ္မႈေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္ ေယာက္ရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ၿပီး အတြင္းက်တဲ့ အနာအဆာေတြကို အျခားတစ္ေယာက္က လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုလာပါေတာ့တယ္။ ဒါဟာ မ်က္ကန္းခ်စ္ေတြရဲ႕ ရလာဒ္စတင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔လာျခင္းပါပဲေလ။<br /></span></div><div style="text-align: right;"><span id="fullpost"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">သက္</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-2378590509144563409?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-83903923546167936712008-08-21T11:16:00.001+06:302008-08-21T11:17:45.901+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ျမစ္ကမ္းေျခ ညေနခင္း</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေနမင္းေအး ႏြမ္းနယ္နယ္</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေရခ်ဳိးေနတယ္</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ညေနပ်ဳိ အိုကာမင္းေတာ့</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >လမင္းေလး ေရစံပယ္</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ပန္းပြင့္ႏွယ္ ေရ၀ယ္ကူး</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ရႊင္ျမဴးေနတယ္</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေနမင္းက ႏြမ္းကာကြယ္</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >လရယ္က ရႊင္ျမဴး</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >နံနက္ဖူးကမွ</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%;font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေရကူးကာ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတဲ့</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေနကစိတ္ကူး။<br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ယု</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-8390392354616793671?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-10269588547336128372008-08-19T13:25:00.003+06:302008-08-21T11:29:26.657+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ကြမ္းယာထဲမွာ ထံုးမပါ</span><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >စား၍မေကာင္းပါ။</span><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ဆားမပါတဲ့ ဟင္းတစ္ခြက္</span><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အရသာေပါ့ပ်က္ပ်က္။</span><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မရိွဘဲလ်က္ ရိွဟန္ဆင္</span><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ပလႊား ႁကြား၀ါခ်င္</span><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ပ်ဳိ႕လကၤာ ကဗ်ာဖြဲ႔</span><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ပညာမတတ္ဘဲနဲ႔</span><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မွတ္ဖြယ္ဆင္ျခင္ ဤေလးအင္</span><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >အရာသာပ်က္ေၾကာင္း ေတာ္ကာက်</span><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;" align="center"><span style="line-height: 150%; color: rgb(51, 102, 255);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေလာကသဘာ၀။ ။</span><span style="line-height: 150%;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <div style="text-align: right;"><span style="font-size:100%;"><u1:p></u1:p></span><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ယု</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9190232182099722605-1026958854733612837?l=friendgroup04.blogspot.com' alt='' /></div>friend grouphttp://www.blogger.com/profile/04294875054954684645noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9190232182099722605.post-13127793419262371842008-08-19T13:15:00.001+06:302008-08-19T13:27:24.346+06:30<div style="text-align: justify;">လူမ်ားသည္ မိမိကုိယ္ကို ေကာင္းစြာဆုံုးမထားလွ်င္ အလြန္အတင္းေျပာခ်င္ၾကသည္။ ၾကမ္းတမ္းသည့္စကားကို ဆိုခ်င္ တတ္ၾကပါသည္။ ေရာက္တက္ရာရာကို ေျပာၿပီး မိမိပါးစပ္ကို အေပါစားျဖစ္ေအာင္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် လုပ္ေနတတ္ၾကပါ သည္။ အဲဒီကိစၥကေတာ့ သဘာ၀ပဲေလဟု လႊတ္ထားဖုိ႔ မသင့္ေတာ္ပါ။ မိမိစိတ္ကို ထိန္းက်င့္လုပ္မွ ႏႈတ္ကိုလည္း ထိန္း၍ရႏိုင္ပါမည္။<br /><span id="fullpost">ၾကားၿပီးၿပီလားဟု လုပ္ငန္းခြင္မ်ားမွာ၊ ေက်ာင္းမ်ားမွာ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေမးတတ္ျမန္းတတ္ ၾကပါသည္။ ဘာထူးသလဲဟု ေမးမွျဖစ္မည့္ဌာနမ်ားလည္း ရွိသည္။ ထုိကဲ့သို႔ ဌာနမ်ဳိးမဟုတ္ေသာ္လည္း ဘာထူးသလဲ၊ ၾကားၿပီးၿပီလား စသည္ျဖင့္ ေမးတတ္ျမန္းတတ္သည္ကေတာ့ ေကာင္းသည့္အေၾကာင္းမ်ားကို ေျပာဖုိ႔ထက္ သတင္းထူး သတင္းဦးကို ကိုယ္သိသည္ကို ေျပာခ်င္သည့္ သေဘာႏွင့္ ေမးတတ္သည္က မ်ားပါသည္။ မၾကားရေသးဘူး၊ ေျပာပါဦးဟုဆိုလွ်င္ ဟုတ္ေလာက္၏၊ မဟုတ္ေလာက္၏ဆိုသည္ကို ေဘးဖယ္ထားၿပီး ေပါက္တတ္ကရ ေျပာပါေလေတာ့သည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ဟုတ္တာမဟုတ္တာ အပထား၊ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္သည့္အတုိင္း ဆြဲၿပီးေျပာတတ္သည့္ စကားမ်ားကို ၾကားၿပီးလွ်င္ အာသာေျပၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ျပန္ေျပာဖုိ႔ ဆက္လက္ထြက္�